Onze Adoptie-procedure

    RSS
    • Thuis (2011)
    • By adoptievanbarneveld 20:57 |
    • Thuis (2011) |
    • Reacties (11)
    17 mei 2011 Mogen we jullie voorstellen: Joshua Run Dong van Barneveld
    Jaha, het klopt, dit kopje hebben jullie al eerder voorbij zien komen, maar het is nu officieel!

    Ook volgens de Nederlandse wet is Joshua nu door ons geadopteerd en heeft daarmee ook zijn Nederlandse nationaliteit verkregen. Op 29 april was dit zeker en vandaag ontvingen we bericht dat Joshua nu ook met deze nieuwe gegevens is ingeschreven in de GBA van Veenendaal.
    Toen wij in Nederland aankwamen heette Joshua nog He Run Dong en had hij de Chineese nationaliteit. Volgens de Chinese wet waren wij al zijn ouders, maar in Nederland begint er dan een geheel nieuwe procedure. Gelukkig heeft een gespecialiseerd advocatenkantoor ons hierbij goed geholpen.
    Het is heerlijk te weten dat de hele procedure nu is afgerond.

    Inmiddels schaam ik me natuurlijk mijn ogen uit mijn hoofd voor de slechte updates. En dat is niet omdat er niets gebeurd: Integendeel. Maar hoe meer er gebeurt, hoe meer ik wil schrijven en dan wordt het zo’n lang verhaal, wat niet alleen lang is om te lezen, maar ook om te typen ;-) .
    Maar ik kijk nu gewoon hoever ik kom en dan vul ik het later gewoon een keer aan. Tsja, de chronologische volgorde zal dan soms wat verspringen, maar de oplettende lezer zal de juiste volgorde wel weten te herleiden ;-)
    Welke grote dingen, behalve bovenstaande, zijn er gebeurd? De eerste verjaardag van Erik als papa, eerste pasen en mijn eerste moederdag zijn zo maar een paar dingen.
    En verder is onze Joshua zo stoer dat hij tegenwoordig in zijn eigen bed slaapt en dan ook nog eens de hele nacht door!
    Dit is één van de signalen waaraan we kunnen aflezen dat Joshua zekerder is van zichzelf, van ons en van zijn nieuwe situatie. De hechting wordt stabieler en dat is heerlijk om te zien. Joshua heeft het heel moeilijk gehad om dit stukje vertrouwen te vinden. En ik vond het moeilijk om dit te zien en ons kind hierin niet verder te kunnen helpen dan hem te bevestigen, nieuwe dingen te leren en hem onze onvoorwaardelijke liefde te geven. Wij zijn supertrots op hem dat hij zich er zo doorheen heeft geslagen. En we blijven natuurlijk van die akelig trotse ouders ;-) .

    Voor de eerste verjaardag van Erik als papa hebben we natuurlijk goed geoefend met Hiephiephoera en mocht Joshua een kadootje maken op de peuterspeelzaal. Joshua mocht ‘s avonds wat langer opblijven en heeft de vistite de hele avond om zijn vinger gewonden ;-) . Erik heeft voor zijn verjaardag 3 abonnementen voor Ouwehands Dierenpark gekregen, dan mogen wij soms ook een keer mee ;-) .

    Erik kan zich uitleven met zijn fotografie en als je aan Joshua vraagt wat hij in de dierentuin wil doen zegt hij “tlein”. Het liefst wil hij in de monorail voor een treinritje van 5 minuten ;-) .

    Verder vindt hij de pinguïns erg leuk en naar de stokstaartjes kan hij ook een hele poos kijken.
    Ook was er pas een optreden van het Zandkasteel in Ouwehands. Daar zijn we met Chris, Nicole en Xiao Song en met Edward, Ilonka en Eyob heen geweest. Joshua vond het fan-tas-tisch. Die heeft de hele tijd gebiologeerd naar het podium zitten kijken. En er is 1 liedje van dat optreden wat ik nog steeds voor hem moet zingen.

    Met pasen hebben we natuurlijk eieren geverfd. Nou ja, dat verven vond ik geen succes, dus heb uiteindelijk een ei vastgemaakt in het houdertje en Joshua heeft ze versierd met viltstift. Mooi eierdopje erbij gemaakt met aluminiumfolie en zo konden we ook oma zo’n mooi geverfd ei geven. Gelukkig was die hardgekookt, want tijdens het geven kukelde het ei natuurlijk uit het handje van Joshua… Gelukkig hebben we de foto’s nog ;-)

    Van mijn eerste moederdag had ik hoge verwachtingen en Erik heeft zijn best gedaan om die waar te maken. Joshua gezellig ‘s morgens in bed, kadootjes uitgepakt (Joshua is een hele goede hulp), daarna ontbijt op bed mét rode roos en toen gezellig met zijn viertjes op het grote bed. Ook Hunter was weer een keer van de partij. Vroeger was hij wel vaker tijdens een weekendontbijt op bed, maar hij wordt stram en de trap is eigenlijk te moelijk voor hem. Daarom was het een extra verrassing. Joshua vond het helemaal fantastisch en heeft het er nog over ;-) .

    Verder leert Joshua op dit moment de kleuren. De volgorde wordt door hemzelf bepaalt: als hij een kleur uit kan spreken gaan we hem oefenen. Zo is “rood” nog een lastig woord, maar ligt “blauw” hem lekker in de mond. Verder herkent hij oranje en groen. ‘s Avonds door de babyfoon hoor je hem dan nog kletsen: auto b-lauw, been (=broek) Ernie b-lauw, Ham (=Koekiemonster) b-lauw, Nijn lanje (jurk van Nijn is oranje). Zoooo gezellig. Haast jammer als hij dan in slaap valt ;-) .
    Hij vindt het heerlijk om liedjes te zingen en te kletsen. Hij heeft altijd wel wat te vertellen en anders vertelt hij het gewoon 3 keer ;-) .
    Pas zijn we bij oma Rietje en opa Jan in Schellinkhout geweest. Het was heerlijk weer en we konden lekker in de tuin zitten. In het grasveld stonden wat beeldjes van een poes en een konijn en die werden hartelijk omhelsd door Joshua terwijl hij uitriep “Nijn, nijn!!” en “mauwmauw!”. En natuurlijk konden de poes en het konijn rekenen op heel veel kusjes, terwijl er dan voor zijn moeder een stuk minder kusjes overblijven.

    Nooit geweten dat ik jaloers kon zijn op een betonnen beeld ;-) .
    Voor oma Rietje werden bloemen bezorgd in een grote doos. Daar paste Joshua helemaal in en dat werd ook meteen het favoriete speelgoed van de middag ;-) .

    Wat visite betreft zijn we weer een “normaal” gezin geworden. Wilden we voor de duidelijkheid voor Joshua eerst helemaal geen visite ontvangen, werd dit langzaam veranderd naar “visite op afspraak” en inmiddels is Joshua wel zo zeker van zijn huis en zijn plek dat we daarin geen restricties meer hebben. Behalve dan dat Joshua het tempo bepaalt in het contact met de visite, maar daarin is hij, denk ik, niet anders dan alle andere kinderen. We krijgen zo ook gezellig meer aanloop.
    Pas zijn Arie en Jacqueline met hun zoon Kai geweest. En tussen Kai en Joshua was het liefde op het eerste gezicht.

    Wat hebben die knullen een lol gehad! Heerlijk om te zien dat ze elkaar helemaal hadden gevonden. En dat terwijl Kai ruim 3 jaar ouder is. Kai was lief en behulpzaam en Joshua was stoer en wilde wel grote-jongens-kattekwaad uitvoeren ;-) ! Joshua heeft ook nog dagenlang alle kunstjes van Kai op de glijbaan en de wip nagedaan. We moeten onze zoon echt in de gaten houden straks en ik moet wat stressbestendiger worden als ik Joshua rare capriolen uit zie halen. Maar ik leer snel (al zeg ik het zelf) en probeer niet overbeschermend te doen. Hoewel ik altijd wel stoer blijf als hij zich pijn heeft gedaan. Dan is er bij mij geen dikke paniek of “zieligdoenerij” bij. Ik kan de schade vrij snel inschatten en ik beslis in veel gevallen dat de “toverkusjes” van mama heel heilzaam zijn. En die zijn altijd bij de hand ;-) .
    Dit is natuurlijk niet het enige wat er in de afgelopen maanden is gebeurd, maar jullie zijn weer een beetje bijgepraat. Straks zal ik Erik even lief aankijken voor de foto’s. Tot de volgende update!

    23 februari 2011 Verhalvejaardag
    Vandaag is het koud, erg koud. Na een paar voorjaarsdagen is de winter opnieuw begonnen. De dag dat Joshua in ons leven kwam, staat in mijn geheugen gegrift als warm, erg warm.
    Het is vandaag precies een half jaar geleden dat we Joshua in onze armen kregen.
    Een half jaar. Aan de ene kant is de tijd om gevlogen en aan de andere kant lijkt het al of Joshua al veeeeel langer bij ons is. Het voelt goed.
    Het lijkt wel of we ineens een hechtingssprong hebben gemaakt. Er is geen paniek meer bij het naar bed gaan. Hoewel hij ‘s avonds nog wel bij ons komt slapen, want de hele nacht alleen slapen is net nog even een stapje te ver. Als Joshua wakker wordt, roept hij mij gewoon, maar klinkt niet meer bang of gedesoriënteerd. Ook ligt hij dan vaak nog lekker onder de dekens rustig op me te wachten.
    Natuurlijk wil hij wel eens niet slapen, maar ja: het is natuurlijk ook een overtuigende peuterpuber! En dat betekent dat we hier voor wat betreft gedrag ook even een poosje de puntjes op de beroemde i gaan zetten: beter luisteren en niet meer zo drenzen en eisen. Is hij zo vervelend? Mwah zo nu en dan fietsen we even naar de Gamma voor een rol behang, type extra stevig. Maar meestal is hij vrolijk, ondernemend en een zonnetje in huis. Hij heeft een heerlijk gevoel voor humor en zijn fantasie gaat zich nu ook ontwikkelen. Hij lacht zich bijvoorbeeld gek als Ernie tegen hem praat en soms speelt hij het spelletje dat hij even een eindje gaat wandelen of fietsen en dan komt hij uitgebreid afscheid nemen (bye, bye en zwaaien) maar stiekum blijft hij heel erg in de buurt. Verder is hij ook per ongeluk erg grappig. Als er een kleine hond voorbij komt zegt hij “miauw” en een hele dure terreinauto met van die grote wielen noemt hij een tractor :-) .
    Hij probeert ook steeds meer duidelijk te maken. Ik merk aan hem dat zijn passieve woordenschat alsmaar groeit en ik hoop dat hij ook steeds meer dingen zelf gaat zeggen. Vanaf een paar dagen probeert hij ook veel beter om woordjes na te praten. Zo leuk!
    Vandaag zijn we nog even op het consultatiebureau geweest. De vorige keer waren ze niet tevreden: hij was niet gegroeid en hij was afgevallen. Nou, dat hebben we dit keer goed gemaakt: in 5 weken tijd 2,2 centimeter gegroeid en 600 gram aangekomen ;-) . Verder kreeg hij nog een DKTP-Hib, waarvan de Hib overbodig was… Ik hoop maar dat hij nu een keer niet ziek wordt van de vaccinatie. De andere keren kreeg hij iedere keer koorts.
    Gisteren zijn we op de koffie geweest bij Geertje en Sem. Heel leuk. Sem heeft nu voor het eerst ook een keer bij mij op schoot gezeten. En Joshua vermaakte zich prima met het speelgoed van Sem en de DVD-recorder van Geertje… Jongetjes en knopjes: zucht.
    Sinds gisteren ben ik begonnen om de selectie van foto’s van onze Chinareis te bewerken. Het is zo leuk om die foto’s weer te zien! Ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Ik zal aan Erik vragen of hij een foto van nu en van 23 augustus 2010 wil plaatsen.
    Verder hebben we nog meer leuke foto’s: ter ere van onze verhalvejaardag hadden we natuurlijk taart!
    En Kikker kwam vandaag in de bibliotheek om zijn eigen verhaaltjes voor te lezen. Hartstikke leuk. En Joshua vond het ook zo leuk. En weet je: dit is weer een stukje van mijn droom die uitkomt: samen met ons eigen kindje naar het theater. Het is zo fijn om de moeder van Joshua te mogen zijn!
    20 februari 2011 Ter herinnering aan Cooper
    Jullie weten dat Joshua in China heeft gewoond in The House of Love. Hij verbleef op een afdeling voor kinderen die extra zorg nodig hebben. Op de foto (van maart 2010) hierboven zitten Joshua, Cooper en Olivia op de trampoline samen met een verzorgster. Zij woonden bij elkaar op dezelfde afdeling, samen waren ze maatjes.
    Gisteren kregen we het verdrietige bericht dat, ondanks alle liefde en zorg die er gegeven is, Cooper overleden is. We leven mee met de verzorgsters van het huis. Zij hebben bijna 2 jaar voor dit mooie mannetje mogen zorgen en ze zullen hem missen.
    Ik was er helemaal stuk van. Een klein kindje van bijna 2 jaar wat moet sterven. Er waren zoveel emoties bij me. Dat kleine kindje was alleen op de wereld, gelukkig geliefd door zijn verzorgsters, maar toch zonder ouders, broertje of zusje, zelfs zonder geschiedenis. Zijn biologische ouders weten dus ook niet dat hij overleden is. Ook vind ik het verdrietig om te weten dat een vriendje van Joshua nu dood is. Ik zou het hem graag willen vertellen, maar wat snapt hij daar nou van? De dood is sowieso abstract, maar helemaal als het een babyvriendje betreft die duizenden kilometers verder weg woont.
    Het is ook gek om te weten dat een stukje van de geschiedenis van Joshua nu weg is.
    En dan de wreedheid dat een prachtig, mooi, slim, ondernemend jongetje het leven wordt ontnomen doet mij gewoon pijn.
    En opeens kwamen ook de emoties rond de adoptie van Joshua boven. Alle informatie die we over hem hebben gekregen heb ik een plekje gegeven, maar blijkbaar alleen nog maar met het verstand. Te weten dat Joshua het zonder de zorg van deze special care-unit waarschijnlijk ook niet overleefd zou hebben hakt er nu heel erg in.
    Als adoptieouder leef ik heerlijk mee met alle positieve energie als door adoptie een kind en ouders met elkaar verbonden worden. Soms hoor je wel eens dat mensen contact hebben kunnen leggen met de Chineese pleegouders, maar dat zijn toch vaak blije en gelukkige verhalen. Wij zijn heel blij met onze link naar de geschiedenis van Joshua en we zijn heel dankbaar voor de zorg die Joshua heeft mogen ontvangen. Maar het overlijden van Cooper drukt me met de neus op de feiten dat er veel kwetsbare kinderen in kindertehuizen zitten.
    Wij zijn blij dat we sponsor mogen zijn van Olivia.
    19 februari 2011 Ziekenhuis
    Op 15 februari was het zo ver: De datum waarop Joshua werd geopereerd.
    Om 7.30 uur moesten we ons melden in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Heel vroeg, dat was verkeerstechnisch praktisch, maar voor Joshua was het ook fijn, want hij moest natuurlijk nuchter zijn. Om hem een beetje te helpen hebben we hem ‘s nachts nog wel een fles opvolgmelk gegeven. Hij wordt toch altijd wakker. Erik had hem wel verteld dat hij een fles melk voor Joshua ging halen, maar Joshua dacht duidelijk dat hij dat verkeerd had verstaan. Toen hij Erik en de fles zag stuiterde hij bijna uit bed van blijdschap. Heerlijk, met van die trappelende beentjes! Eventjes helemaal baby.
    Maar goed. In het ziekenhuis werden we keurig opgevangen en we mochten nog even spelen in de speelkamer. Daar kwam een pedagogisch medewerkster ons ophalen, zodat we Joshua nogmaals konden uitleggen wat er allemaal ging gebeuren. Als hulptroepen had zij Ernie bij zich. Dat was natuurlijk meteen feest, want Ernie is zijn favoriete knuffel. En Joshua was dus meteen vertrokken met Ernie. Die had natuurlijk een operatiehemd aan, maar die was,
    rats rats, zo uit ;-) .
    Gelukkig hebben we nog veel dingen kunnen vertellen. Ernie heeft het narcosekapje opgehad en Joshua dus ook. En mama mocht een rare muts opzetten (voor in de OK) en dat was natuurlijk weer dikke pret voor Joshua. Verder kreeg Joshua een pleister om zijn vinger met een lampje (die zijn hartslag zou meten). Maar die wilde hij pas om, toen Erik deze ook even om zijn vinger had gehad.
    Daarna was het tijd om om te kleden en naar de ruimte voor de operatiekamers te gaan. Erik en ik gingen samen mee en de pedagogisch medewerkster ook. Daarna moesten we naar de OK en Erik mocht niet mee. Dat was huilen. Ik heb Joshua maar meteen van zijn bedje afgehaald en bij me gehouden tot in de OK. Toen moest hij op zijn operatiebedje. Dat vond hij niet fijn, maar gelukkig mocht hij ook zitten en kon ik hem zo vast houden. Toen werd de bekende pleister met het lampje om zijn vinger gedaan. Het was maar goed dat we dat geoefend hadden ;-) . En daarna dus het narcosekapje. Joshua liet het allemaal toe, maar de anesthesist gaf wel aan dat Joshua ineens langzamer ging ademen. Die had gewoon door dat hij daar draaierig van werd. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk lang vond duren voordat hij helemaal onder narcose was, maar Joshua ging heel rustig. Hij is niet bang geweest en heeft ook niet de laatste spartelende beweeginkjes gemaakt. Maar toen moest ik daar weg. En dat trok ik niet helemaal. Tja, en toen gingen die vrouwen daar ook nog een keer lief tegen me doen en dan heb ik dus zeker een zakdoek nodig…
    Het wachten vonden we ook lang duren. Hij bleef langer weg dan verwacht en dan ga je toch denken dat de operatie misschien lastiger was dan de chirurg had ingeschat. We werden meteen gebeld toen Joshua naar de recovery was. We dachten dat we allebei bij hem mochten, maar daarin hadden we ons vergist. Uiteindelijk ben ik naar Joshua gebracht. En dan is het een klein mannetje hoor: in een babybedje met hoge tralies, aan allemaal slangetjes en bliepjes helemaal bloot en helemaal onder zeil. Zijn longetjes zaten vol, maar ze gaven aan dat dat was omdat hij tijdens de narcose niet kon hoesten. De verpleging was echt hartstikke lief voor iedereen; voor de patientjes, maar ook voor de ouders. Joshua werd een gegeven moment onrustig en wilde bewegen en hoesten, maar die legde zichzelf natuurlijk meteen in de knoop. Maar meteen was er een verpleegster en zij adviseerde om Joshua gewoon op schoot te nemen. Er kwam een voetenbankje voor mij, Joshua uit bed in mijn armen en uit een oven werd een hele warme handdoek over Joshua heen gelegd. En zo heb ik heerlijk bijna 3 kwartier met dat heerlijke pakketje in mijn armen gezeten. En iedere keer kwam hij verder uit zijn narcose en ging hij steeds meer gewoon slapen. In de tussentijd heb ik gezellig met een vader gekletst die naast zijn dochter zat te wachten tot zij uit haar narcose kwam.
    De chirurg kwam nog even langs en die vertelde dat alles naar wens was verlopen en dat de uitloop te maken had met de ruggenprik die Joshua toch nog had gekregen. We moesten alleen zijn linkerballetje in de gaten houden, want die zat te hoog. En overwegen om hiervoor over een jaar op controle te komen.
    Toen Joshua wakker werd, was hij misselijk, maar ook dat hadden ze snel door. Meteen medicijnen in zijn infuusje gespoten en het was zo weg. Hij was verder hartstikke rustig, maar vroeg alleen vaak om zijn vader. Dus ik wilde zo snel mogelijk naar zaal.
    En daar knapte hij snel op. Eerst het nodige aan eten en drinken naar binnen geschoven, toen het infuus laten verwijderen en toen kon hij een beetje spelen. Alleen moesten we iedere keer bij hem zijn om hem op te kunnen vangen: hij heeft een ruggenprik gehad die ervoor moest zorgen dat hij 24 uur geen pijn zou hebben, maar dat betekent ook dat hij slap in zijn beentjes is.
    En om 13.00 uur mochten we, voor ons gevoel eindelijk, naar huis. Joshua had al weer praatjes en wilde eigenlijk ‘s middags helemaal niet slapen… Later op de dag gaf hij aan dat hij pijn had, maar paracetamol is geduldig. De volgende dag even een dagje genikst en donderdag is Joshua al weer naar de peuterspeelzaal geweest. Daar merkte ik dat hij nog niet helemaal in zijn hum was, maar dat is niet gek.
    Alleen ging de pleister op donderdag al een beetje los. Dit hebben we proberen te verhelpen, maar op vrijdag was het echt slecht. Jammer, want die pleister ondersteunt de hechting. Toen hebben we maar even een afspraak bij de huisarts gemaakt. Joshua wilde vrijdag graag op de fiets. Maar toen ik hem vertelde dat we zouden gaan fietsen en dan even naar de dokter zouden gaan was het even stil en daarna heel gedecideerd: “neenee” ;-) .
    De korte samenvatting is natuurlijk dat Joshua het heel goed heeft gedaan en dat het door onze kanjer eigenlijk allemaal best is meegevallen. Ik mag weer even he: Ik ben zo trots op ons mannetje!
    6 februari 2011 Een blog over januari
    Daar zijn we dan met een blog over januari. Tsja, jullie vragen je misschien af hoe het zit met de goede voornemens om vaker te gaan bloggen. Maar de vorige blog is nog geen maand geleden, zoals de trend een beetje leek te gaan worden. Dus we proberen vast te houden aan deze stijgende lijn ;-) .
    Januari was weer een maand waarin een hoop is gebeurd. Ik heb er even de agenda op nagekeken en de foto’s bekeken. En toen werd ik natuurlijk weer afgeleid ;-)
    De maand begon met het feit dat Linda en haar gezin weer naar huis vlogen. Eind december hadden we al afscheid genomen, maar als het vliegtuig eenmaal is vertrokken, is het gevoel toch wel anders. Dan kunnen we echt niet meer even een bakkie komen doen. Gelukkig is met alle sociale media de wereld toch wel een stuk kleiner geworden.
    We hebben de verjaardag van Joshua met de bende en Edward, Ilonka en Eyob gevierd! Nou, dat was echt een bende ;-) . En gezellig! Eerst hier verzamelt voor koffie en taart en, bleek, voor het kadootje. Joshua heeft van allemaal een prachtige garage met auto’s en een helicopter gekregen. Dat was zo’n succes dat het papier er nog maar half af was en er zaten meteen 4 kinderen mee te spelen ;-) .
    Daarna zijn we met zijn allen naar de Schatkids gegaan. Dat was ook een feestje. We hebben nauwelijks de tijd gehad om elkaar te spreken, want ook alle ouders zaten in ballenbakken, op glijbanen, trampolines en in de monorail. Het is een wonder dat er toch nog foto’s gemaakt zijn;-).
    En daarna moest er natuurlijk nog gegeten worden. Ik had een grote pan spaghettisaus gemaakt, dus die hoefde alleen opgewarmd te worden, pasta koken, salade erbij en stokbrood in de oven. En met wat hulp was alles zo klaar en konden we aan tafel. Dat wil zeggen: de kinderen + begeleiding aan tafel en de rest met een bord op schoot. En daarna natuurlijk een toetje! Allemaal soorten vla en yoghurt en slagroom op tafel gezet en iedereen kon zijn eigen toetje maken. Zoals gezegd: een heerlijke bende ;-) !
    En toen was het 18 januari en mocht Joshua voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Dat was wel een beetje spannend, maar gelukkig ging hij snel op onderzoek uit en ging lekker spelen.
    Het gaat heel goed op de peuterspeelzaal, met die aantekening dat ik er gewoon de hele tijd bij ben. Ik geef Joshua zelf zo min mogelijk aandacht, maar hij weet precies aan welke kant van het lokaal ik sta. De vorige keer ben ik even verdwenen achter een gesloten deur en dat was paniek. Hij de jongste van de groep. En dat betekent dat hij wel eens op zijn kop gezeten wordt door de oudere kinderen of dat zijn speelgoed wel eens wordt afgepakt. Maar daar trekt hij zich niet zo veel van aan. Hij is ook nog te klein om echt samen met andere kinderen te spelen. Maar hij vindt het wel heel gezellig dat ze om hem heen zijn en hij weet zich prima te vermaken. Pas was ik de rommel aan het opruimen na de eet- en drinkpauze, maar Joshua was als enige nog aan tafel en zat nog te eten. Ik was al verbaasd dat hij zo lang over zijn liga had gedaan, maar het bleek dat hij op een heel ander koekje zat te kauwen. Die bleek hij gekregen te hebben van een ander kindje. Ik vraag me alleen af hoe lief hij daarvoor heeft zitten kijken;-).
    Zoals gezegd heeft Joshua ook zijn pneu en BMRvaccinatie gehad. Van die pneuprik heeft hij geen last gehad, maar wat is hij ziek geweest van de BMR! Dagenlang hoge koorts: 39 tot 40,1 graden Celsius. Bovendien was hij ook erg verkouden en hebben we, voor het eerst, de Ventolin ingezet en zijn dagelijkse medicatie weer opgebouwd naar het beginniveau. Het arme kind werd stapelgek als hij mij weer aan zag komen: puffen, 3 soorten creme, thermometer en paracetamol, hoestdrank.
    Maar het heeft geholpen en hij is weer helemaal opgeknapt.
    Maar toen moest ik de vragenlijst an het WKZ invullen voor zijn narcose: welke medicijnen gebruikt hij, heeft hij koorts gehad, wanneer de laatste vaccinatie, is hij verkouden of astmatisch. Ik bleef maar schrijven;-). Gelukkig konden we alles ook mondeling toelichten bij de anesthesist. Een hele aardige vrouw die er ook veel begrip voor had dat ik haar op het hart drukte dat we echt bij Joshua moesten zijn als hij uit zijn narcose zou komen. Dat is voor ieder kind natuurlijk fijn, maar ik vind het voor Joshua ook erg belangrijk. Hij mag geen seconde het idee krijgen dat we hem alleen hebben gelaten. Verder mochten we oefenen met het kapje voor de narcose en dat liet hij gewoon toe.
    Soms geeft hij aan dat zijn piemeltje pijn doet en dan leg ik uit dat zijn piemeltje een beetje kapot is. En dan zegt Joshua “oh,oh” ;-) . En ik vertel hem dan ook maar meteen dat de dokter die gaat maken.
    Inmiddels is ook bekend dat hij op 11 februari geopereerd gaat worden. We moeten er om 8.00 uur zijn en om 8.45 uur wordt hij dan geholpen. Zo vroeg is wel fijn, want hij moet nuchter zijn. De dokter gaf aan dat hij naar huis mocht “als hij zich weer normaal gedraagt”. Hmm, gevaarlijke uitspraak, want hoe normaal is Joshua nu ;-) ?
    In januari heeft Joshua weer moeite gehad met slapen: Hij sliep ‘s avonds gewoon in zijn eigen bed, maar voordat wij naar bed gingen werd hij gerust 2 of 3 keer wakker. Veel te vaak dus om gewoon uit te kunnen rusten. Sinds een week gaat het slapen ‘s avonds weer een stuk beter, maar als hij dan bij ons in bed ligt, is hij klaarwakker! Dat is voor ons geen feestje, maar dat zal ook wel weer over gaan. En sinds kort wil hij ‘s middags niet meer in zijn eigen bed slapen. Ik hou hem dan gewoon in mijn armen tot hij slaapt, want hij is wel hartstikke moe, en dan schuif ik hem daarna tussen de lakens. Verder is het nieuw dat hij nu al een week tussen de middag wel 2 uur slaapt. En gisteren zelfs bijna 3 uur! En dat is de situatie op dit moment. Na morgen kan het wel weer anders zijn. Ik ben in ieder geval blij dat hij zich ‘s avonds nu beter kan ontspannen en lekker door kan slapen.
    Verder zijn Chris en Nicole natuurlijk naar China geweest om Xiao Song op te halen! We hebben 3 weken lang mogen genieten van een aantal updates per dag. Heel erg leuk om op afstand mee te kunnen leven. Joshua vond vooral de videootjes van Xiao Song prachtig. Die kroop soms zowat in de laptop ;-) .
    Eerst hebben we, namens de bende, samen met Anita een overlevingspakket samengesteld voor de thuiskomers. Ach, die boodschappen waren zo gedaan: Xue-Ling en Joshua allebei een klein winkelwagentje gegeven en dan sjees je zo de supermarkt door. Joshua heeft nog wat lesjes sturen en remmen nodig, maar oefening baart vast kunst.
    We hebben toen het nuttige maar met het aangename verenigd en zijn ook nog even wezen lunchen;-). Joshua en Xue-Ling hebben zich prima vermaakt in de speelhoek. Er stonden 2 dozen speelgoed en die zijn alletwee helemaal uitgepakt…
    Voor de thuiskomst van Chris en Nicole moest hun huis natuurlijk nog versierd worden. Dat was een mooi klusje voor ons en voor Ilonka en Edward. Eerst is de Boeing gerestaureerd en “Xiao Song klaar” gemaakt met zijn naam en foto’s erop.
    Daarna hebben we in huis slingers, draken en lampions opgehangen. De afgelopen jaren hadden Chris en Nicole al de nodige versiersels verzameld en die lagen keurig klaar. Ze hebben een grote kamer, maar die ruimte was ook wel nodig om alles een plekje te geven en er Klein China van te maken ;-) . Verder hebben Erik en Edward het vliegtuig van “Pucca airlines” vernuftig aan het dak van de carport bevestigd. Het kon niemand in de buurt meer ontgaan dat Xiao Song thuis zou komen.
    Oh, ja en Chris en Nicole komen natuurlijk ook thuis ;-) .
    De ontvangst op Schiphol was weer zo bijzonder. Prachtig om een hele blije stralende Chris en Nicole achter dat glas te zien staan. En Xiao Song heeft het allemaal over zich heen laten komen. Heerlijk om ze nu alledrie samen “live” te zien.
    De bende van 15 is nu compleet!
    De wandelroutes met Hunter zijn een beetje aangepast: We zorgen er nu voor dat we even “langs het vliegtuig” lopen. Mooie smoes voor Joshua natuurlijk, maar ik hoop op een glimp van het nieuwe gezin ;-) .
    Op 30 januari hadden we de reunie van onze Chinagroep. Ook hier weer de kinderen lekker laten uitrazen bij de Schatkids en daarna Chinees eten gehaald en bij ons opgegeten.
    Ik was zo optimistisch dat het allemaal wel zou passen, maar eerlijk is eerlijk, 12 volwassenen en 9 kinderen en een hond is best veel. Dus best veel chaos. En die chaos was compleet toen Hunter besloot om midden in de kamer de Niagarawatervallen te imiteren…Jeetje, wat een plas!
    Maar: het was hartstikke leuk om iedereen met hun kinderen weer te zien. Toch bijzonder dat we samen met deze mensen zijn “bevallen”. We zaten in de bus in China naar de overdracht op de heenweg met lege handen en op de terugweg, anderhalf uur later, hadden we allemaal een kind in onze armen. En het valt nog steeds niet goed te omschrijven hoe dat nou voelt.
    Onze kinderen doen het allemaal hartstikke goed en het is leuk om te zien hoe ze gegroeid zijn, lichamelijk, maar ook emotioneel. En ik vind het ook heel leuk dat we een nieuwe afspraak hebben gemaakt. Op 9 juli zullen we ze weer ontmoeten. Misschien kunnen we dan wel ergens op een veld gaan picknicken of zo. Dan kunnen de kinderen ook lekker spelen en dat is vast minder chaotisch dan in een te kleine woonkamer ;-) .
    Hoe doet Joshua het verder? Het is een ontzettend ondernemend mannetje. Hij ontdekt dagelijks nieuwe dingen. Hij kan bijvoorbeeld al heel goed op zijn tenen staan en dan ben je ineens 15 cm groter en kun je bij veel meer dingen, bijvoorbeeld dingen van de hoge tafel afpakken. We zijn blij dat de ergste winter nu voorbij is, zodat Joshua lekker buiten kan spelen. Dat spelen vindt hij heel fijn, alleen met die kou beperkten de wantjes hem heel erg. We gaan regelmatig een stukje lopen naar de speeltuin. Joshua gaat soms lopen, soms op zijn loopfiets en een keer met zijn loopauto, maar die viel daarna spontaan uit elkaar:-) Joshua heeft het er nog dagen over gehad.

    Verder probeert hij steeds vaker zelf boekjes te lezen. Hij pakt ze, slaat blaadjes om en bestudeert deze soms bloedserieus. En als het boekje uit is leest hij hem achterstevoren nog een keer ;-) . De vormenkubus is nu zo makkelijk dat hij het eerst expres verkeerd doet ;-) . Samen interactief boekjes lezen gaat heel goed, maar ik zou graag zien dat Joshua actief antwoorden op vragen gaat geven in plaats van alleen maar aanwijzen. Pas probeerde ik dat door het expres verkeerd voor te zeggen bij een plaatje wat hij heel goed kent: de auto. En ik zei dat het een fiets was. Nog nooit zulke grote ogen gezien ;-) . Maar toen hij zag dat het een grapje was lag hij zelf ook in een deuk. Er is nu alleen 1 probleempje: hij maakt het grapje nu zelf iedere keer bij dat plaatje :-) ).
    Zelf bevind ik me nog regelmatig in staat van verwondering dat wij de ouders van dit prachtige kereltje mogen zijn. Het overkomt me nog regelmatig dat ik even een traantje weg moet pikken of ineens een warme golf van geluk door me heen voel gaan als ik Joshua, of Joshua samen met zijn vader zie. Vandaag waren we even naar het bos met zijn viertjes. Hunter mocht daar loslopen en Joshua kon ook zelf wandelen. En als we daar dan lopen met zijn viertjes en Hunter springt in de sloot en Joshua is de wereld aan het ontdekken (hé, zand! En wat is het leuk om door de blaadjes te lopen!) en ik zie dat Erik en ik daar allebei van aan het genieten zijn, dan is dat weer een deel van mijn “gezinsdroom” die dan ineens werkelijkheid wordt. En van de week was ik zo ontroerd: Joshua was in mijn armen in slaap gevallen. Zo schattig en ik ben zo trots dat hij zich bij ons veilig genoeg voelt om zomaar in slaap te vallen. Ach, nou ja, voor even genoeg gezwijmel. Laat de lente maar gaan beginnen: wij zijn er klaar voor!

    16 januari 2011 Goede voornemens
    Mijn goede voornemen is om dit blog iets vaker te updaten om zo alle trouwe lezers weer een beetje tevreden stellen.
    Chris en Nicole zijn op dit moment in China en hebben vandaag hun zoon Xiao Song gekregen. Supermooi natuurlijk. En, terwijl ik de hele dag maar bleef kijken of er nieuws was, begreep ik weer hoe leuk het is om mee te kunnen lezen en meeleven. Bovendien is het ook gewoon heel leuk om te schrijven, maar aan tijd ontbreekt het hier nog wel eens. Samen met Joshua schrijven is geen optie, want Joshua is gek op knopjes en dus ook op het toetsenbord. ‘s Middags slaapt hij maar een uur. dus tegen de tijd dat ik warm ben gelopen wordt hij wakker. En ook ‘s avonds wordt hij een paar keer wakker voordat wij naar bed gaan. De oplossing is waarschijnlijk simpel: iets vaker bloggen en dan hoeven de verhalen niet zo lang te zijn ;-) .
    Hier even een korte samenvatting hoe het met ons gaat: heel goed!
    Komende week staan een paar spannende dingen te gebeuren. Maandag mag Joshua voor een eerste gesprek met de chirurg naar het Wilhelmina kinderziekenhuis. Hij of zij gaat kijken hoe het met zijn liesbreuk staat en hoe dit kan worden verholpen. Dinsdag mag Joshua voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Moeders is er nog niet helemaal klaar voor, maar Joshua mist het om met kinderen te kunnen spelen. Hoewel hij eigenlijk nog te jong is, vond de peuterleidster het prima dat hij kwam. Verder is zij ook bekend met het hechtingsverhaal en is ze heel flexibel over hoe lang en hoe vaak ik ik de klas mag zijn, totdat Joshua zich veilig genoeg voelt om, eerst eventjes en later een heel dagdeel, daar alleen te zijn. Ben alleen wel benieuwd hoe deze week verder gaat lopen: Joshua heeft vorige week op het consultatiebureau zijn pneu-prik en de BMR-vaccinatie gehad. Gelukkig heeft hij niet zo’n koorts gehad als bij zijn vorige vaccinaties, maar het wachten is nog op de reactie van de BMR. Ik hoop dat die ook mee valt. Hij is zo verkouden nu, dat ik dat wel even genoeg vind voor nu.
    Op het consultatiebureau waren ze weer meer dan tevreden: goede motoriek, hij kon plaatjes aanwijzen, maar ook vertellen wat er op de plaatjes stond, de vormenstoof kende geen geheimen voor hem en hij kletst nog steeds meer dan goed (lees; kletst je de oren van je hoofd ;-) ). Verder weegt hij nu 11,2 kilo en was hij nog steeds 80 cm. Volgens mij begint hij zijn babyvet een beetje te verliezen ;-) .
    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Thuis (2011)
    • By adoptievanbarneveld 18:57 |
    • Thuis (2011) |
    • Reacties (0)
    17 mei 2011 Mogen we jullie voorstellen: Joshua Run Dong van Barneveld
    Jaha, het klopt, dit kopje hebben jullie al eerder voorbij zien komen, maar het is nu officieel!

    Ook volgens de Nederlandse wet is Joshua nu door ons geadopteerd en heeft daarmee ook zijn Nederlandse nationaliteit verkregen. Op 29 april was dit zeker en vandaag ontvingen we bericht dat Joshua nu ook met deze nieuwe gegevens is ingeschreven in de GBA van Veenendaal.
    Toen wij in Nederland aankwamen heette Joshua nog He Run Dong en had hij de Chineese nationaliteit. Volgens de Chinese wet waren wij al zijn ouders, maar in Nederland begint er dan een geheel nieuwe procedure. Gelukkig heeft een gespecialiseerd advocatenkantoor ons hierbij goed geholpen.
    Het is heerlijk te weten dat de hele procedure nu is afgerond.

    Inmiddels schaam ik me natuurlijk mijn ogen uit mijn hoofd voor de slechte updates. En dat is niet omdat er niets gebeurd: Integendeel. Maar hoe meer er gebeurt, hoe meer ik wil schrijven en dan wordt het zo’n lang verhaal, wat niet alleen lang is om te lezen, maar ook om te typen ;-) .
    Maar ik kijk nu gewoon hoever ik kom en dan vul ik het later gewoon een keer aan. Tsja, de chronologische volgorde zal dan soms wat verspringen, maar de oplettende lezer zal de juiste volgorde wel weten te herleiden ;-)
    Welke grote dingen, behalve bovenstaande, zijn er gebeurd? De eerste verjaardag van Erik als papa, eerste pasen en mijn eerste moederdag zijn zo maar een paar dingen.
    En verder is onze Joshua zo stoer dat hij tegenwoordig in zijn eigen bed slaapt en dan ook nog eens de hele nacht door!
    Dit is xe9xe9n van de signalen waaraan we kunnen aflezen dat Joshua zekerder is van zichzelf, van ons en van zijn nieuwe situatie. De hechting wordt stabieler en dat is heerlijk om te zien. Joshua heeft het heel moeilijk gehad om dit stukje vertrouwen te vinden. En ik vond het moeilijk om dit te zien en ons kind hierin niet verder te kunnen helpen dan hem te bevestigen, nieuwe dingen te leren en hem onze onvoorwaardelijke liefde te geven. Wij zijn supertrots op hem dat hij zich er zo doorheen heeft geslagen. En we blijven natuurlijk van die akelig trotse ouders ;-) .

    Voor de eerste verjaardag van Erik als papa hebben we natuurlijk goed geoefend met Hiephiephoera en mocht Joshua een kadootje maken op de peuterspeelzaal. Joshua mocht ‘s avonds wat langer opblijven en heeft de vistite de hele avond om zijn vinger gewonden ;-) . Erik heeft voor zijn verjaardag 3 abonnementen voor Ouwehands Dierenpark gekregen, dan mogen wij soms ook een keer mee ;-) .

    Erik kan zich uitleven met zijn fotografie en als je aan Joshua vraagt wat hij in de dierentuin wil doen zegt hij “tlein”. Het liefst wil hij in de monorail voor een treinritje van 5 minuten ;-) .

    Verder vindt hij de pinguxefns erg leuk en naar de stokstaartjes kan hij ook een hele poos kijken.
    Ook was er pas een optreden van het Zandkasteel in Ouwehands. Daar zijn we met Chris, Nicole en Xiao Song en met Edward, Ilonka en Eyob heen geweest. Joshua vond het fan-tas-tisch. Die heeft de hele tijd gebiologeerd naar het podium zitten kijken. En er is 1 liedje van dat optreden wat ik nog steeds voor hem moet zingen.

    Met pasen hebben we natuurlijk eieren geverfd. Nou ja, dat verven vond ik geen succes, dus heb uiteindelijk een ei vastgemaakt in het houdertje en Joshua heeft ze versierd met viltstift. Mooi eierdopje erbij gemaakt met aluminiumfolie en zo konden we ook oma zo’n mooi geverfd ei geven. Gelukkig was die hardgekookt, want tijdens het geven kukelde het ei natuurlijk uit het handje van Joshua… Gelukkig hebben we de foto’s nog ;-)

    Van mijn eerste moederdag had ik hoge verwachtingen en Erik heeft zijn best gedaan om die waar te maken. Joshua gezellig ‘s morgens in bed, kadootjes uitgepakt (Joshua is een hele goede hulp), daarna ontbijt op bed mxe9t rode roos en toen gezellig met zijn viertjes op het grote bed. Ook Hunter was weer een keer van de partij. Vroeger was hij wel vaker tijdens een weekendontbijt op bed, maar hij wordt stram en de trap is eigenlijk te moelijk voor hem. Daarom was het een extra verrassing. Joshua vond het helemaal fantastisch en heeft het er nog over ;-) .

    Verder leert Joshua op dit moment de kleuren. De volgorde wordt door hemzelf bepaalt: als hij een kleur uit kan spreken gaan we hem oefenen. Zo is “rood” nog een lastig woord, maar ligt “blauw” hem lekker in de mond. Verder herkent hij oranje en groen. ‘s Avonds door de babyfoon hoor je hem dan nog kletsen: auto b-lauw, been (=broek) Ernie b-lauw, Ham (=Koekiemonster) b-lauw, Nijn lanje (jurk van Nijn is oranje). Zoooo gezellig. Haast jammer als hij dan in slaap valt ;-) .
    Hij vindt het heerlijk om liedjes te zingen en te kletsen. Hij heeft altijd wel wat te vertellen en anders vertelt hij het gewoon 3 keer ;-) .
    Pas zijn we bij oma Rietje en opa Jan in Schellinkhout geweest. Het was heerlijk weer en we konden lekker in de tuin zitten. In het grasveld stonden wat beeldjes van een poes en een konijn en die werden hartelijk omhelsd door Joshua terwijl hij uitriep “Nijn, nijn!!” en “mauwmauw!”. En natuurlijk konden de poes en het konijn rekenen op heel veel kusjes, terwijl er dan voor zijn moeder een stuk minder kusjes overblijven.

    Nooit geweten dat ik jaloers kon zijn op een betonnen beeld ;-) .
    Voor oma Rietje werden bloemen bezorgd in een grote doos. Daar paste Joshua helemaal in en dat werd ook meteen het favoriete speelgoed van de middag ;-) .

    Wat visite betreft zijn we weer een “normaal” gezin geworden. Wilden we voor de duidelijkheid voor Joshua eerst helemaal geen visite ontvangen, werd dit langzaam veranderd naar “visite op afspraak” en inmiddels is Joshua wel zo zeker van zijn huis en zijn plek dat we daarin geen restricties meer hebben. Behalve dan dat Joshua het tempo bepaalt in het contact met de visite, maar daarin is hij, denk ik, niet anders dan alle andere kinderen. We krijgen zo ook gezellig meer aanloop.
    Pas zijn Arie en Jacqueline met hun zoon Kai geweest. En tussen Kai en Joshua was het liefde op het eerste gezicht.

    Wat hebben die knullen een lol gehad! Heerlijk om te zien dat ze elkaar helemaal hadden gevonden. En dat terwijl Kai ruim 3 jaar ouder is. Kai was lief en behulpzaam en Joshua was stoer en wilde wel grote-jongens-kattekwaad uitvoeren ;-) ! Joshua heeft ook nog dagenlang alle kunstjes van Kai op de glijbaan en de wip nagedaan. We moeten onze zoon echt in de gaten houden straks en ik moet wat stressbestendiger worden als ik Joshua rare capriolen uit zie halen. Maar ik leer snel (al zeg ik het zelf) en probeer niet overbeschermend te doen. Hoewel ik altijd wel stoer blijf als hij zich pijn heeft gedaan. Dan is er bij mij geen dikke paniek of “zieligdoenerij” bij. Ik kan de schade vrij snel inschatten en ik beslis in veel gevallen dat de “toverkusjes” van mama heel heilzaam zijn. En die zijn altijd bij de hand ;-) .
    Dit is natuurlijk niet het enige wat er in de afgelopen maanden is gebeurd, maar jullie zijn weer een beetje bijgepraat. Straks zal ik Erik even lief aankijken voor de foto’s. Tot de volgende update!

    23 februari 2011 Verhalvejaardag
    Vandaag is het koud, erg koud. Na een paar voorjaarsdagen is de winter opnieuw begonnen. De dag dat Joshua in ons leven kwam, staat in mijn geheugen gegrift als warm, erg warm.
    Het is vandaag precies een half jaar geleden dat we Joshua in onze armen kregen.
    Een half jaar. Aan de ene kant is de tijd om gevlogen en aan de andere kant lijkt het al of Joshua al veeeeel langer bij ons is. Het voelt goed.
    Het lijkt wel of we ineens een hechtingssprong hebben gemaakt. Er is geen paniek meer bij het naar bed gaan. Hoewel hij ‘s avonds nog wel bij ons komt slapen, want de hele nacht alleen slapen is net nog even een stapje te ver. Als Joshua wakker wordt, roept hij mij gewoon, maar klinkt niet meer bang of gedesorixebnteerd. Ook ligt hij dan vaak nog lekker onder de dekens rustig op me te wachten.
    Natuurlijk wil hij wel eens niet slapen, maar ja: het is natuurlijk ook een overtuigende peuterpuber! En dat betekent dat we hier voor wat betreft gedrag ook even een poosje de puntjes op de beroemde i gaan zetten: beter luisteren en niet meer zo drenzen en eisen. Is hij zo vervelend? Mwah zo nu en dan fietsen we even naar de Gamma voor een rol behang, type extra stevig. Maar meestal is hij vrolijk, ondernemend en een zonnetje in huis. Hij heeft een heerlijk gevoel voor humor en zijn fantasie gaat zich nu ook ontwikkelen. Hij lacht zich bijvoorbeeld gek als Ernie tegen hem praat en soms speelt hij het spelletje dat hij even een eindje gaat wandelen of fietsen en dan komt hij uitgebreid afscheid nemen (bye, bye en zwaaien) maar stiekum blijft hij heel erg in de buurt. Verder is hij ook per ongeluk erg grappig. Als er een kleine hond voorbij komt zegt hij “miauw” en een hele dure terreinauto met van die grote wielen noemt hij een tractor :-) .
    Hij probeert ook steeds meer duidelijk te maken. Ik merk aan hem dat zijn passieve woordenschat alsmaar groeit en ik hoop dat hij ook steeds meer dingen zelf gaat zeggen. Vanaf een paar dagen probeert hij ook veel beter om woordjes na te praten. Zo leuk!
    Vandaag zijn we nog even op het consultatiebureau geweest. De vorige keer waren ze niet tevreden: hij was niet gegroeid en hij was afgevallen. Nou, dat hebben we dit keer goed gemaakt: in 5 weken tijd 2,2 centimeter gegroeid en 600 gram aangekomen ;-) . Verder kreeg hij nog een DKTP-Hib, waarvan de Hib overbodig was… Ik hoop maar dat hij nu een keer niet ziek wordt van de vaccinatie. De andere keren kreeg hij iedere keer koorts.
    Gisteren zijn we op de koffie geweest bij Geertje en Sem. Heel leuk. Sem heeft nu voor het eerst ook een keer bij mij op schoot gezeten. En Joshua vermaakte zich prima met het speelgoed van Sem en de DVD-recorder van Geertje… Jongetjes en knopjes: zucht.
    Sinds gisteren ben ik begonnen om de selectie van foto’s van onze Chinareis te bewerken. Het is zo leuk om die foto’s weer te zien! Ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Ik zal aan Erik vragen of hij een foto van nu en van 23 augustus 2010 wil plaatsen.
    Verder hebben we nog meer leuke foto’s: ter ere van onze verhalvejaardag hadden we natuurlijk taart!
    En Kikker kwam vandaag in de bibliotheek om zijn eigen verhaaltjes voor te lezen. Hartstikke leuk. En Joshua vond het ook zo leuk. En weet je: dit is weer een stukje van mijn droom die uitkomt: samen met ons eigen kindje naar het theater. Het is zo fijn om de moeder van Joshua te mogen zijn!
    20 februari 2011 Ter herinnering aan Cooper
    Jullie weten dat Joshua in China heeft gewoond in The House of Love. Hij verbleef op een afdeling voor kinderen die extra zorg nodig hebben. Op de foto (van maart 2010) hierboven zitten Joshua, Cooper en Olivia op de trampoline samen met een verzorgster. Zij woonden bij elkaar op dezelfde afdeling, samen waren ze maatjes.
    Gisteren kregen we het verdrietige bericht dat, ondanks alle liefde en zorg die er gegeven is, Cooper overleden is. We leven mee met de verzorgsters van het huis. Zij hebben bijna 2 jaar voor dit mooie mannetje mogen zorgen en ze zullen hem missen.
    Ik was er helemaal stuk van. Een klein kindje van bijna 2 jaar wat moet sterven. Er waren zoveel emoties bij me. Dat kleine kindje was alleen op de wereld, gelukkig geliefd door zijn verzorgsters, maar toch zonder ouders, broertje of zusje, zelfs zonder geschiedenis. Zijn biologische ouders weten dus ook niet dat hij overleden is. Ook vind ik het verdrietig om te weten dat een vriendje van Joshua nu dood is. Ik zou het hem graag willen vertellen, maar wat snapt hij daar nou van? De dood is sowieso abstract, maar helemaal als het een babyvriendje betreft die duizenden kilometers verder weg woont.
    Het is ook gek om te weten dat een stukje van de geschiedenis van Joshua nu weg is.
    En dan de wreedheid dat een prachtig, mooi, slim, ondernemend jongetje het leven wordt ontnomen doet mij gewoon pijn.
    En opeens kwamen ook de emoties rond de adoptie van Joshua boven. Alle informatie die we over hem hebben gekregen heb ik een plekje gegeven, maar blijkbaar alleen nog maar met het verstand. Te weten dat Joshua het zonder de zorg van deze special care-unit waarschijnlijk ook niet overleefd zou hebben hakt er nu heel erg in.
    Als adoptieouder leef ik heerlijk mee met alle positieve energie als door adoptie een kind en ouders met elkaar verbonden worden. Soms hoor je wel eens dat mensen contact hebben kunnen leggen met de Chineese pleegouders, maar dat zijn toch vaak blije en gelukkige verhalen. Wij zijn heel blij met onze link naar de geschiedenis van Joshua en we zijn heel dankbaar voor de zorg die Joshua heeft mogen ontvangen. Maar het overlijden van Cooper drukt me met de neus op de feiten dat er veel kwetsbare kinderen in kindertehuizen zitten.
    Wij zijn blij dat we sponsor mogen zijn van Olivia.
    19 februari 2011 Ziekenhuis
    Op 15 februari was het zo ver: De datum waarop Joshua werd geopereerd.
    Om 7.30 uur moesten we ons melden in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Heel vroeg, dat was verkeerstechnisch praktisch, maar voor Joshua was het ook fijn, want hij moest natuurlijk nuchter zijn. Om hem een beetje te helpen hebben we hem ‘s nachts nog wel een fles opvolgmelk gegeven. Hij wordt toch altijd wakker. Erik had hem wel verteld dat hij een fles melk voor Joshua ging halen, maar Joshua dacht duidelijk dat hij dat verkeerd had verstaan. Toen hij Erik en de fles zag stuiterde hij bijna uit bed van blijdschap. Heerlijk, met van die trappelende beentjes! Eventjes helemaal baby.
    Maar goed. In het ziekenhuis werden we keurig opgevangen en we mochten nog even spelen in de speelkamer. Daar kwam een pedagogisch medewerkster ons ophalen, zodat we Joshua nogmaals konden uitleggen wat er allemaal ging gebeuren. Als hulptroepen had zij Ernie bij zich. Dat was natuurlijk meteen feest, want Ernie is zijn favoriete knuffel. En Joshua was dus meteen vertrokken met Ernie. Die had natuurlijk een operatiehemd aan, maar die was,
    rats rats, zo uit ;-) .
    Gelukkig hebben we nog veel dingen kunnen vertellen. Ernie heeft het narcosekapje opgehad en Joshua dus ook. En mama mocht een rare muts opzetten (voor in de OK) en dat was natuurlijk weer dikke pret voor Joshua. Verder kreeg Joshua een pleister om zijn vinger met een lampje (die zijn hartslag zou meten). Maar die wilde hij pas om, toen Erik deze ook even om zijn vinger had gehad.
    Daarna was het tijd om om te kleden en naar de ruimte voor de operatiekamers te gaan. Erik en ik gingen samen mee en de pedagogisch medewerkster ook. Daarna moesten we naar de OK en Erik mocht niet mee. Dat was huilen. Ik heb Joshua maar meteen van zijn bedje afgehaald en bij me gehouden tot in de OK. Toen moest hij op zijn operatiebedje. Dat vond hij niet fijn, maar gelukkig mocht hij ook zitten en kon ik hem zo vast houden. Toen werd de bekende pleister met het lampje om zijn vinger gedaan. Het was maar goed dat we dat geoefend hadden ;-) . En daarna dus het narcosekapje. Joshua liet het allemaal toe, maar de anesthesist gaf wel aan dat Joshua ineens langzamer ging ademen. Die had gewoon door dat hij daar draaierig van werd. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk lang vond duren voordat hij helemaal onder narcose was, maar Joshua ging heel rustig. Hij is niet bang geweest en heeft ook niet de laatste spartelende beweeginkjes gemaakt. Maar toen moest ik daar weg. En dat trok ik niet helemaal. Tja, en toen gingen die vrouwen daar ook nog een keer lief tegen me doen en dan heb ik dus zeker een zakdoek nodig…
    Het wachten vonden we ook lang duren. Hij bleef langer weg dan verwacht en dan ga je toch denken dat de operatie misschien lastiger was dan de chirurg had ingeschat. We werden meteen gebeld toen Joshua naar de recovery was. We dachten dat we allebei bij hem mochten, maar daarin hadden we ons vergist. Uiteindelijk ben ik naar Joshua gebracht. En dan is het een klein mannetje hoor: in een babybedje met hoge tralies, aan allemaal slangetjes en bliepjes helemaal bloot en helemaal onder zeil. Zijn longetjes zaten vol, maar ze gaven aan dat dat was omdat hij tijdens de narcose niet kon hoesten. De verpleging was echt hartstikke lief voor iedereen; voor de patientjes, maar ook voor de ouders. Joshua werd een gegeven moment onrustig en wilde bewegen en hoesten, maar die legde zichzelf natuurlijk meteen in de knoop. Maar meteen was er een verpleegster en zij adviseerde om Joshua gewoon op schoot te nemen. Er kwam een voetenbankje voor mij, Joshua uit bed in mijn armen en uit een oven werd een hele warme handdoek over Joshua heen gelegd. En zo heb ik heerlijk bijna 3 kwartier met dat heerlijke pakketje in mijn armen gezeten. En iedere keer kwam hij verder uit zijn narcose en ging hij steeds meer gewoon slapen. In de tussentijd heb ik gezellig met een vader gekletst die naast zijn dochter zat te wachten tot zij uit haar narcose kwam.
    De chirurg kwam nog even langs en die vertelde dat alles naar wens was verlopen en dat de uitloop te maken had met de ruggenprik die Joshua toch nog had gekregen. We moesten alleen zijn linkerballetje in de gaten houden, want die zat te hoog. En overwegen om hiervoor over een jaar op controle te komen.
    Toen Joshua wakker werd, was hij misselijk, maar ook dat hadden ze snel door. Meteen medicijnen in zijn infuusje gespoten en het was zo weg. Hij was verder hartstikke rustig, maar vroeg alleen vaak om zijn vader. Dus ik wilde zo snel mogelijk naar zaal.
    En daar knapte hij snel op. Eerst het nodige aan eten en drinken naar binnen geschoven, toen het infuus laten verwijderen en toen kon hij een beetje spelen. Alleen moesten we iedere keer bij hem zijn om hem op te kunnen vangen: hij heeft een ruggenprik gehad die ervoor moest zorgen dat hij 24 uur geen pijn zou hebben, maar dat betekent ook dat hij slap in zijn beentjes is.
    En om 13.00 uur mochten we, voor ons gevoel eindelijk, naar huis. Joshua had al weer praatjes en wilde eigenlijk ‘s middags helemaal niet slapen… Later op de dag gaf hij aan dat hij pijn had, maar paracetamol is geduldig. De volgende dag even een dagje genikst en donderdag is Joshua al weer naar de peuterspeelzaal geweest. Daar merkte ik dat hij nog niet helemaal in zijn hum was, maar dat is niet gek.
    Alleen ging de pleister op donderdag al een beetje los. Dit hebben we proberen te verhelpen, maar op vrijdag was het echt slecht. Jammer, want die pleister ondersteunt de hechting. Toen hebben we maar even een afspraak bij de huisarts gemaakt. Joshua wilde vrijdag graag op de fiets. Maar toen ik hem vertelde dat we zouden gaan fietsen en dan even naar de dokter zouden gaan was het even stil en daarna heel gedecideerd: “neenee” ;-) .
    De korte samenvatting is natuurlijk dat Joshua het heel goed heeft gedaan en dat het door onze kanjer eigenlijk allemaal best is meegevallen. Ik mag weer even he: Ik ben zo trots op ons mannetje!
    6 februari 2011 Een blog over januari
    Daar zijn we dan met een blog over januari. Tsja, jullie vragen je misschien af hoe het zit met de goede voornemens om vaker te gaan bloggen. Maar de vorige blog is nog geen maand geleden, zoals de trend een beetje leek te gaan worden. Dus we proberen vast te houden aan deze stijgende lijn ;-) .
    Januari was weer een maand waarin een hoop is gebeurd. Ik heb er even de agenda op nagekeken en de foto’s bekeken. En toen werd ik natuurlijk weer afgeleid ;-)
    De maand begon met het feit dat Linda en haar gezin weer naar huis vlogen. Eind december hadden we al afscheid genomen, maar als het vliegtuig eenmaal is vertrokken, is het gevoel toch wel anders. Dan kunnen we echt niet meer even een bakkie komen doen. Gelukkig is met alle sociale media de wereld toch wel een stuk kleiner geworden.
    We hebben de verjaardag van Joshua met de bende en Edward, Ilonka en Eyob gevierd! Nou, dat was echt een bende ;-) . En gezellig! Eerst hier verzamelt voor koffie en taart en, bleek, voor het kadootje. Joshua heeft van allemaal een prachtige garage met auto’s en een helicopter gekregen. Dat was zo’n succes dat het papier er nog maar half af was en er zaten meteen 4 kinderen mee te spelen ;-) .
    Daarna zijn we met zijn allen naar de Schatkids gegaan. Dat was ook een feestje. We hebben nauwelijks de tijd gehad om elkaar te spreken, want ook alle ouders zaten in ballenbakken, op glijbanen, trampolines en in de monorail. Het is een wonder dat er toch nog foto’s gemaakt zijn;-).
    En daarna moest er natuurlijk nog gegeten worden. Ik had een grote pan spaghettisaus gemaakt, dus die hoefde alleen opgewarmd te worden, pasta koken, salade erbij en stokbrood in de oven. En met wat hulp was alles zo klaar en konden we aan tafel. Dat wil zeggen: de kinderen + begeleiding aan tafel en de rest met een bord op schoot. En daarna natuurlijk een toetje! Allemaal soorten vla en yoghurt en slagroom op tafel gezet en iedereen kon zijn eigen toetje maken. Zoals gezegd: een heerlijke bende ;-) !
    En toen was het 18 januari en mocht Joshua voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Dat was wel een beetje spannend, maar gelukkig ging hij snel op onderzoek uit en ging lekker spelen.
    Het gaat heel goed op de peuterspeelzaal, met die aantekening dat ik er gewoon de hele tijd bij ben. Ik geef Joshua zelf zo min mogelijk aandacht, maar hij weet precies aan welke kant van het lokaal ik sta. De vorige keer ben ik even verdwenen achter een gesloten deur en dat was paniek. Hij de jongste van de groep. En dat betekent dat hij wel eens op zijn kop gezeten wordt door de oudere kinderen of dat zijn speelgoed wel eens wordt afgepakt. Maar daar trekt hij zich niet zo veel van aan. Hij is ook nog te klein om echt samen met andere kinderen te spelen. Maar hij vindt het wel heel gezellig dat ze om hem heen zijn en hij weet zich prima te vermaken. Pas was ik de rommel aan het opruimen na de eet- en drinkpauze, maar Joshua was als enige nog aan tafel en zat nog te eten. Ik was al verbaasd dat hij zo lang over zijn liga had gedaan, maar het bleek dat hij op een heel ander koekje zat te kauwen. Die bleek hij gekregen te hebben van een ander kindje. Ik vraag me alleen af hoe lief hij daarvoor heeft zitten kijken;-).
    Zoals gezegd heeft Joshua ook zijn pneu en BMRvaccinatie gehad. Van die pneuprik heeft hij geen last gehad, maar wat is hij ziek geweest van de BMR! Dagenlang hoge koorts: 39 tot 40,1 graden Celsius. Bovendien was hij ook erg verkouden en hebben we, voor het eerst, de Ventolin ingezet en zijn dagelijkse medicatie weer opgebouwd naar het beginniveau. Het arme kind werd stapelgek als hij mij weer aan zag komen: puffen, 3 soorten creme, thermometer en paracetamol, hoestdrank.
    Maar het heeft geholpen en hij is weer helemaal opgeknapt.
    Maar toen moest ik de vragenlijst an het WKZ invullen voor zijn narcose: welke medicijnen gebruikt hij, heeft hij koorts gehad, wanneer de laatste vaccinatie, is hij verkouden of astmatisch. Ik bleef maar schrijven;-). Gelukkig konden we alles ook mondeling toelichten bij de anesthesist. Een hele aardige vrouw die er ook veel begrip voor had dat ik haar op het hart drukte dat we echt bij Joshua moesten zijn als hij uit zijn narcose zou komen. Dat is voor ieder kind natuurlijk fijn, maar ik vind het voor Joshua ook erg belangrijk. Hij mag geen seconde het idee krijgen dat we hem alleen hebben gelaten. Verder mochten we oefenen met het kapje voor de narcose en dat liet hij gewoon toe.
    Soms geeft hij aan dat zijn piemeltje pijn doet en dan leg ik uit dat zijn piemeltje een beetje kapot is. En dan zegt Joshua “oh,oh” ;-) . En ik vertel hem dan ook maar meteen dat de dokter die gaat maken.
    Inmiddels is ook bekend dat hij op 11 februari geopereerd gaat worden. We moeten er om 8.00 uur zijn en om 8.45 uur wordt hij dan geholpen. Zo vroeg is wel fijn, want hij moet nuchter zijn. De dokter gaf aan dat hij naar huis mocht “als hij zich weer normaal gedraagt”. Hmm, gevaarlijke uitspraak, want hoe normaal is Joshua nu ;-) ?
    In januari heeft Joshua weer moeite gehad met slapen: Hij sliep ‘s avonds gewoon in zijn eigen bed, maar voordat wij naar bed gingen werd hij gerust 2 of 3 keer wakker. Veel te vaak dus om gewoon uit te kunnen rusten. Sinds een week gaat het slapen ‘s avonds weer een stuk beter, maar als hij dan bij ons in bed ligt, is hij klaarwakker! Dat is voor ons geen feestje, maar dat zal ook wel weer over gaan. En sinds kort wil hij ‘s middags niet meer in zijn eigen bed slapen. Ik hou hem dan gewoon in mijn armen tot hij slaapt, want hij is wel hartstikke moe, en dan schuif ik hem daarna tussen de lakens. Verder is het nieuw dat hij nu al een week tussen de middag wel 2 uur slaapt. En gisteren zelfs bijna 3 uur! En dat is de situatie op dit moment. Na morgen kan het wel weer anders zijn. Ik ben in ieder geval blij dat hij zich ‘s avonds nu beter kan ontspannen en lekker door kan slapen.
    Verder zijn Chris en Nicole natuurlijk naar China geweest om Xiao Song op te halen! We hebben 3 weken lang mogen genieten van een aantal updates per dag. Heel erg leuk om op afstand mee te kunnen leven. Joshua vond vooral de videootjes van Xiao Song prachtig. Die kroop soms zowat in de laptop ;-) .
    Eerst hebben we, namens de bende, samen met Anita een overlevingspakket samengesteld voor de thuiskomers. Ach, die boodschappen waren zo gedaan: Xue-Ling en Joshua allebei een klein winkelwagentje gegeven en dan sjees je zo de supermarkt door. Joshua heeft nog wat lesjes sturen en remmen nodig, maar oefening baart vast kunst.
    We hebben toen het nuttige maar met het aangename verenigd en zijn ook nog even wezen lunchen;-). Joshua en Xue-Ling hebben zich prima vermaakt in de speelhoek. Er stonden 2 dozen speelgoed en die zijn alletwee helemaal uitgepakt…
    Voor de thuiskomst van Chris en Nicole moest hun huis natuurlijk nog versierd worden. Dat was een mooi klusje voor ons en voor Ilonka en Edward. Eerst is de Boeing gerestaureerd en “Xiao Song klaar” gemaakt met zijn naam en foto’s erop.
    Daarna hebben we in huis slingers, draken en lampions opgehangen. De afgelopen jaren hadden Chris en Nicole al de nodige versiersels verzameld en die lagen keurig klaar. Ze hebben een grote kamer, maar die ruimte was ook wel nodig om alles een plekje te geven en er Klein China van te maken ;-) . Verder hebben Erik en Edward het vliegtuig van “Pucca airlines” vernuftig aan het dak van de carport bevestigd. Het kon niemand in de buurt meer ontgaan dat Xiao Song thuis zou komen.
    Oh, ja en Chris en Nicole komen natuurlijk ook thuis ;-) .
    De ontvangst op Schiphol was weer zo bijzonder. Prachtig om een hele blije stralende Chris en Nicole achter dat glas te zien staan. En Xiao Song heeft het allemaal over zich heen laten komen. Heerlijk om ze nu alledrie samen “live” te zien.
    De bende van 15 is nu compleet!
    De wandelroutes met Hunter zijn een beetje aangepast: We zorgen er nu voor dat we even “langs het vliegtuig” lopen. Mooie smoes voor Joshua natuurlijk, maar ik hoop op een glimp van het nieuwe gezin ;-) .
    Op 30 januari hadden we de reunie van onze Chinagroep. Ook hier weer de kinderen lekker laten uitrazen bij de Schatkids en daarna Chinees eten gehaald en bij ons opgegeten.
    Ik was zo optimistisch dat het allemaal wel zou passen, maar eerlijk is eerlijk, 12 volwassenen en 9 kinderen en een hond is best veel. Dus best veel chaos. En die chaos was compleet toen Hunter besloot om midden in de kamer de Niagarawatervallen te imiteren…Jeetje, wat een plas!
    Maar: het was hartstikke leuk om iedereen met hun kinderen weer te zien. Toch bijzonder dat we samen met deze mensen zijn “bevallen”. We zaten in de bus in China naar de overdracht op de heenweg met lege handen en op de terugweg, anderhalf uur later, hadden we allemaal een kind in onze armen. En het valt nog steeds niet goed te omschrijven hoe dat nou voelt.
    Onze kinderen doen het allemaal hartstikke goed en het is leuk om te zien hoe ze gegroeid zijn, lichamelijk, maar ook emotioneel. En ik vind het ook heel leuk dat we een nieuwe afspraak hebben gemaakt. Op 9 juli zullen we ze weer ontmoeten. Misschien kunnen we dan wel ergens op een veld gaan picknicken of zo. Dan kunnen de kinderen ook lekker spelen en dat is vast minder chaotisch dan in een te kleine woonkamer ;-) .
    Hoe doet Joshua het verder? Het is een ontzettend ondernemend mannetje. Hij ontdekt dagelijks nieuwe dingen. Hij kan bijvoorbeeld al heel goed op zijn tenen staan en dan ben je ineens 15 cm groter en kun je bij veel meer dingen, bijvoorbeeld dingen van de hoge tafel afpakken. We zijn blij dat de ergste winter nu voorbij is, zodat Joshua lekker buiten kan spelen. Dat spelen vindt hij heel fijn, alleen met die kou beperkten de wantjes hem heel erg. We gaan regelmatig een stukje lopen naar de speeltuin. Joshua gaat soms lopen, soms op zijn loopfiets en een keer met zijn loopauto, maar die viel daarna spontaan uit elkaar:-) Joshua heeft het er nog dagen over gehad.

    Verder probeert hij steeds vaker zelf boekjes te lezen. Hij pakt ze, slaat blaadjes om en bestudeert deze soms bloedserieus. En als het boekje uit is leest hij hem achterstevoren nog een keer ;-) . De vormenkubus is nu zo makkelijk dat hij het eerst expres verkeerd doet ;-) . Samen interactief boekjes lezen gaat heel goed, maar ik zou graag zien dat Joshua actief antwoorden op vragen gaat geven in plaats van alleen maar aanwijzen. Pas probeerde ik dat door het expres verkeerd voor te zeggen bij een plaatje wat hij heel goed kent: de auto. En ik zei dat het een fiets was. Nog nooit zulke grote ogen gezien ;-) . Maar toen hij zag dat het een grapje was lag hij zelf ook in een deuk. Er is nu alleen 1 probleempje: hij maakt het grapje nu zelf iedere keer bij dat plaatje :-) ).
    Zelf bevind ik me nog regelmatig in staat van verwondering dat wij de ouders van dit prachtige kereltje mogen zijn. Het overkomt me nog regelmatig dat ik even een traantje weg moet pikken of ineens een warme golf van geluk door me heen voel gaan als ik Joshua, of Joshua samen met zijn vader zie. Vandaag waren we even naar het bos met zijn viertjes. Hunter mocht daar loslopen en Joshua kon ook zelf wandelen. En als we daar dan lopen met zijn viertjes en Hunter springt in de sloot en Joshua is de wereld aan het ontdekken (hxe9, zand! En wat is het leuk om door de blaadjes te lopen!) en ik zie dat Erik en ik daar allebei van aan het genieten zijn, dan is dat weer een deel van mijn “gezinsdroom” die dan ineens werkelijkheid wordt. En van de week was ik zo ontroerd: Joshua was in mijn armen in slaap gevallen. Zo schattig en ik ben zo trots dat hij zich bij ons veilig genoeg voelt om zomaar in slaap te vallen. Ach, nou ja, voor even genoeg gezwijmel. Laat de lente maar gaan beginnen: wij zijn er klaar voor!

    16 januari 2011 Goede voornemens
    Mijn goede voornemen is om dit blog iets vaker te updaten om zo alle trouwe lezers weer een beetje tevreden stellen.
    Chris en Nicole zijn op dit moment in China en hebben vandaag hun zoon Xiao Song gekregen. Supermooi natuurlijk. En, terwijl ik de hele dag maar bleef kijken of er nieuws was, begreep ik weer hoe leuk het is om mee te kunnen lezen en meeleven. Bovendien is het ook gewoon heel leuk om te schrijven, maar aan tijd ontbreekt het hier nog wel eens. Samen met Joshua schrijven is geen optie, want Joshua is gek op knopjes en dus ook op het toetsenbord. ‘s Middags slaapt hij maar een uur. dus tegen de tijd dat ik warm ben gelopen wordt hij wakker. En ook ‘s avonds wordt hij een paar keer wakker voordat wij naar bed gaan. De oplossing is waarschijnlijk simpel: iets vaker bloggen en dan hoeven de verhalen niet zo lang te zijn ;-) .
    Hier even een korte samenvatting hoe het met ons gaat: heel goed!
    Komende week staan een paar spannende dingen te gebeuren. Maandag mag Joshua voor een eerste gesprek met de chirurg naar het Wilhelmina kinderziekenhuis. Hij of zij gaat kijken hoe het met zijn liesbreuk staat en hoe dit kan worden verholpen. Dinsdag mag Joshua voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Moeders is er nog niet helemaal klaar voor, maar Joshua mist het om met kinderen te kunnen spelen. Hoewel hij eigenlijk nog te jong is, vond de peuterleidster het prima dat hij kwam. Verder is zij ook bekend met het hechtingsverhaal en is ze heel flexibel over hoe lang en hoe vaak ik ik de klas mag zijn, totdat Joshua zich veilig genoeg voelt om, eerst eventjes en later een heel dagdeel, daar alleen te zijn. Ben alleen wel benieuwd hoe deze week verder gaat lopen: Joshua heeft vorige week op het consultatiebureau zijn pneu-prik en de BMR-vaccinatie gehad. Gelukkig heeft hij niet zo’n koorts gehad als bij zijn vorige vaccinaties, maar het wachten is nog op de reactie van de BMR. Ik hoop dat die ook mee valt. Hij is zo verkouden nu, dat ik dat wel even genoeg vind voor nu.
    Op het consultatiebureau waren ze weer meer dan tevreden: goede motoriek, hij kon plaatjes aanwijzen, maar ook vertellen wat er op de plaatjes stond, de vormenstoof kende geen geheimen voor hem en hij kletst nog steeds meer dan goed (lees; kletst je de oren van je hoofd ;-) ). Verder weegt hij nu 11,2 kilo en was hij nog steeds 80 cm. Volgens mij begint hij zijn babyvet een beetje te verliezen ;-) .
    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Thuis (2011)
    • By adoptievanbarneveld 18:57 |
    • Thuis (2011) |
    • Reacties (0)
    17 mei 2011 Mogen we jullie voorstellen: Joshua Run Dong van Barneveld
    Jaha, het klopt, dit kopje hebben jullie al eerder voorbij zien komen, maar het is nu officieel!

    Ook volgens de Nederlandse wet is Joshua nu door ons geadopteerd en heeft daarmee ook zijn Nederlandse nationaliteit verkregen. Op 29 april was dit zeker en vandaag ontvingen we bericht dat Joshua nu ook met deze nieuwe gegevens is ingeschreven in de GBA van Veenendaal.
    Toen wij in Nederland aankwamen heette Joshua nog He Run Dong en had hij de Chineese nationaliteit. Volgens de Chinese wet waren wij al zijn ouders, maar in Nederland begint er dan een geheel nieuwe procedure. Gelukkig heeft een gespecialiseerd advocatenkantoor ons hierbij goed geholpen.
    Het is heerlijk te weten dat de hele procedure nu is afgerond.

    Inmiddels schaam ik me natuurlijk mijn ogen uit mijn hoofd voor de slechte updates. En dat is niet omdat er niets gebeurd: Integendeel. Maar hoe meer er gebeurt, hoe meer ik wil schrijven en dan wordt het zo’n lang verhaal, wat niet alleen lang is om te lezen, maar ook om te typen ;-) .
    Maar ik kijk nu gewoon hoever ik kom en dan vul ik het later gewoon een keer aan. Tsja, de chronologische volgorde zal dan soms wat verspringen, maar de oplettende lezer zal de juiste volgorde wel weten te herleiden ;-)
    Welke grote dingen, behalve bovenstaande, zijn er gebeurd? De eerste verjaardag van Erik als papa, eerste pasen en mijn eerste moederdag zijn zo maar een paar dingen.
    En verder is onze Joshua zo stoer dat hij tegenwoordig in zijn eigen bed slaapt en dan ook nog eens de hele nacht door!
    Dit is xe9xe9n van de signalen waaraan we kunnen aflezen dat Joshua zekerder is van zichzelf, van ons en van zijn nieuwe situatie. De hechting wordt stabieler en dat is heerlijk om te zien. Joshua heeft het heel moeilijk gehad om dit stukje vertrouwen te vinden. En ik vond het moeilijk om dit te zien en ons kind hierin niet verder te kunnen helpen dan hem te bevestigen, nieuwe dingen te leren en hem onze onvoorwaardelijke liefde te geven. Wij zijn supertrots op hem dat hij zich er zo doorheen heeft geslagen. En we blijven natuurlijk van die akelig trotse ouders ;-) .

    Voor de eerste verjaardag van Erik als papa hebben we natuurlijk goed geoefend met Hiephiephoera en mocht Joshua een kadootje maken op de peuterspeelzaal. Joshua mocht ‘s avonds wat langer opblijven en heeft de vistite de hele avond om zijn vinger gewonden ;-) . Erik heeft voor zijn verjaardag 3 abonnementen voor Ouwehands Dierenpark gekregen, dan mogen wij soms ook een keer mee ;-) .

    Erik kan zich uitleven met zijn fotografie en als je aan Joshua vraagt wat hij in de dierentuin wil doen zegt hij “tlein”. Het liefst wil hij in de monorail voor een treinritje van 5 minuten ;-) .

    Verder vindt hij de pinguxefns erg leuk en naar de stokstaartjes kan hij ook een hele poos kijken.
    Ook was er pas een optreden van het Zandkasteel in Ouwehands. Daar zijn we met Chris, Nicole en Xiao Song en met Edward, Ilonka en Eyob heen geweest. Joshua vond het fan-tas-tisch. Die heeft de hele tijd gebiologeerd naar het podium zitten kijken. En er is 1 liedje van dat optreden wat ik nog steeds voor hem moet zingen.

    Met pasen hebben we natuurlijk eieren geverfd. Nou ja, dat verven vond ik geen succes, dus heb uiteindelijk een ei vastgemaakt in het houdertje en Joshua heeft ze versierd met viltstift. Mooi eierdopje erbij gemaakt met aluminiumfolie en zo konden we ook oma zo’n mooi geverfd ei geven. Gelukkig was die hardgekookt, want tijdens het geven kukelde het ei natuurlijk uit het handje van Joshua… Gelukkig hebben we de foto’s nog ;-)

    Van mijn eerste moederdag had ik hoge verwachtingen en Erik heeft zijn best gedaan om die waar te maken. Joshua gezellig ‘s morgens in bed, kadootjes uitgepakt (Joshua is een hele goede hulp), daarna ontbijt op bed mxe9t rode roos en toen gezellig met zijn viertjes op het grote bed. Ook Hunter was weer een keer van de partij. Vroeger was hij wel vaker tijdens een weekendontbijt op bed, maar hij wordt stram en de trap is eigenlijk te moelijk voor hem. Daarom was het een extra verrassing. Joshua vond het helemaal fantastisch en heeft het er nog over ;-) .

    Verder leert Joshua op dit moment de kleuren. De volgorde wordt door hemzelf bepaalt: als hij een kleur uit kan spreken gaan we hem oefenen. Zo is “rood” nog een lastig woord, maar ligt “blauw” hem lekker in de mond. Verder herkent hij oranje en groen. ‘s Avonds door de babyfoon hoor je hem dan nog kletsen: auto b-lauw, been (=broek) Ernie b-lauw, Ham (=Koekiemonster) b-lauw, Nijn lanje (jurk van Nijn is oranje). Zoooo gezellig. Haast jammer als hij dan in slaap valt ;-) .
    Hij vindt het heerlijk om liedjes te zingen en te kletsen. Hij heeft altijd wel wat te vertellen en anders vertelt hij het gewoon 3 keer ;-) .
    Pas zijn we bij oma Rietje en opa Jan in Schellinkhout geweest. Het was heerlijk weer en we konden lekker in de tuin zitten. In het grasveld stonden wat beeldjes van een poes en een konijn en die werden hartelijk omhelsd door Joshua terwijl hij uitriep “Nijn, nijn!!” en “mauwmauw!”. En natuurlijk konden de poes en het konijn rekenen op heel veel kusjes, terwijl er dan voor zijn moeder een stuk minder kusjes overblijven.

    Nooit geweten dat ik jaloers kon zijn op een betonnen beeld ;-) .
    Voor oma Rietje werden bloemen bezorgd in een grote doos. Daar paste Joshua helemaal in en dat werd ook meteen het favoriete speelgoed van de middag ;-) .

    Wat visite betreft zijn we weer een “normaal” gezin geworden. Wilden we voor de duidelijkheid voor Joshua eerst helemaal geen visite ontvangen, werd dit langzaam veranderd naar “visite op afspraak” en inmiddels is Joshua wel zo zeker van zijn huis en zijn plek dat we daarin geen restricties meer hebben. Behalve dan dat Joshua het tempo bepaalt in het contact met de visite, maar daarin is hij, denk ik, niet anders dan alle andere kinderen. We krijgen zo ook gezellig meer aanloop.
    Pas zijn Arie en Jacqueline met hun zoon Kai geweest. En tussen Kai en Joshua was het liefde op het eerste gezicht.

    Wat hebben die knullen een lol gehad! Heerlijk om te zien dat ze elkaar helemaal hadden gevonden. En dat terwijl Kai ruim 3 jaar ouder is. Kai was lief en behulpzaam en Joshua was stoer en wilde wel grote-jongens-kattekwaad uitvoeren ;-) ! Joshua heeft ook nog dagenlang alle kunstjes van Kai op de glijbaan en de wip nagedaan. We moeten onze zoon echt in de gaten houden straks en ik moet wat stressbestendiger worden als ik Joshua rare capriolen uit zie halen. Maar ik leer snel (al zeg ik het zelf) en probeer niet overbeschermend te doen. Hoewel ik altijd wel stoer blijf als hij zich pijn heeft gedaan. Dan is er bij mij geen dikke paniek of “zieligdoenerij” bij. Ik kan de schade vrij snel inschatten en ik beslis in veel gevallen dat de “toverkusjes” van mama heel heilzaam zijn. En die zijn altijd bij de hand ;-) .
    Dit is natuurlijk niet het enige wat er in de afgelopen maanden is gebeurd, maar jullie zijn weer een beetje bijgepraat. Straks zal ik Erik even lief aankijken voor de foto’s. Tot de volgende update!

    23 februari 2011 Verhalvejaardag
    Vandaag is het koud, erg koud. Na een paar voorjaarsdagen is de winter opnieuw begonnen. De dag dat Joshua in ons leven kwam, staat in mijn geheugen gegrift als warm, erg warm.
    Het is vandaag precies een half jaar geleden dat we Joshua in onze armen kregen.
    Een half jaar. Aan de ene kant is de tijd om gevlogen en aan de andere kant lijkt het al of Joshua al veeeeel langer bij ons is. Het voelt goed.
    Het lijkt wel of we ineens een hechtingssprong hebben gemaakt. Er is geen paniek meer bij het naar bed gaan. Hoewel hij ‘s avonds nog wel bij ons komt slapen, want de hele nacht alleen slapen is net nog even een stapje te ver. Als Joshua wakker wordt, roept hij mij gewoon, maar klinkt niet meer bang of gedesorixebnteerd. Ook ligt hij dan vaak nog lekker onder de dekens rustig op me te wachten.
    Natuurlijk wil hij wel eens niet slapen, maar ja: het is natuurlijk ook een overtuigende peuterpuber! En dat betekent dat we hier voor wat betreft gedrag ook even een poosje de puntjes op de beroemde i gaan zetten: beter luisteren en niet meer zo drenzen en eisen. Is hij zo vervelend? Mwah zo nu en dan fietsen we even naar de Gamma voor een rol behang, type extra stevig. Maar meestal is hij vrolijk, ondernemend en een zonnetje in huis. Hij heeft een heerlijk gevoel voor humor en zijn fantasie gaat zich nu ook ontwikkelen. Hij lacht zich bijvoorbeeld gek als Ernie tegen hem praat en soms speelt hij het spelletje dat hij even een eindje gaat wandelen of fietsen en dan komt hij uitgebreid afscheid nemen (bye, bye en zwaaien) maar stiekum blijft hij heel erg in de buurt. Verder is hij ook per ongeluk erg grappig. Als er een kleine hond voorbij komt zegt hij “miauw” en een hele dure terreinauto met van die grote wielen noemt hij een tractor :-) .
    Hij probeert ook steeds meer duidelijk te maken. Ik merk aan hem dat zijn passieve woordenschat alsmaar groeit en ik hoop dat hij ook steeds meer dingen zelf gaat zeggen. Vanaf een paar dagen probeert hij ook veel beter om woordjes na te praten. Zo leuk!
    Vandaag zijn we nog even op het consultatiebureau geweest. De vorige keer waren ze niet tevreden: hij was niet gegroeid en hij was afgevallen. Nou, dat hebben we dit keer goed gemaakt: in 5 weken tijd 2,2 centimeter gegroeid en 600 gram aangekomen ;-) . Verder kreeg hij nog een DKTP-Hib, waarvan de Hib overbodig was… Ik hoop maar dat hij nu een keer niet ziek wordt van de vaccinatie. De andere keren kreeg hij iedere keer koorts.
    Gisteren zijn we op de koffie geweest bij Geertje en Sem. Heel leuk. Sem heeft nu voor het eerst ook een keer bij mij op schoot gezeten. En Joshua vermaakte zich prima met het speelgoed van Sem en de DVD-recorder van Geertje… Jongetjes en knopjes: zucht.
    Sinds gisteren ben ik begonnen om de selectie van foto’s van onze Chinareis te bewerken. Het is zo leuk om die foto’s weer te zien! Ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Ik zal aan Erik vragen of hij een foto van nu en van 23 augustus 2010 wil plaatsen.
    Verder hebben we nog meer leuke foto’s: ter ere van onze verhalvejaardag hadden we natuurlijk taart!
    En Kikker kwam vandaag in de bibliotheek om zijn eigen verhaaltjes voor te lezen. Hartstikke leuk. En Joshua vond het ook zo leuk. En weet je: dit is weer een stukje van mijn droom die uitkomt: samen met ons eigen kindje naar het theater. Het is zo fijn om de moeder van Joshua te mogen zijn!
    20 februari 2011 Ter herinnering aan Cooper
    Jullie weten dat Joshua in China heeft gewoond in The House of Love. Hij verbleef op een afdeling voor kinderen die extra zorg nodig hebben. Op de foto (van maart 2010) hierboven zitten Joshua, Cooper en Olivia op de trampoline samen met een verzorgster. Zij woonden bij elkaar op dezelfde afdeling, samen waren ze maatjes.
    Gisteren kregen we het verdrietige bericht dat, ondanks alle liefde en zorg die er gegeven is, Cooper overleden is. We leven mee met de verzorgsters van het huis. Zij hebben bijna 2 jaar voor dit mooie mannetje mogen zorgen en ze zullen hem missen.
    Ik was er helemaal stuk van. Een klein kindje van bijna 2 jaar wat moet sterven. Er waren zoveel emoties bij me. Dat kleine kindje was alleen op de wereld, gelukkig geliefd door zijn verzorgsters, maar toch zonder ouders, broertje of zusje, zelfs zonder geschiedenis. Zijn biologische ouders weten dus ook niet dat hij overleden is. Ook vind ik het verdrietig om te weten dat een vriendje van Joshua nu dood is. Ik zou het hem graag willen vertellen, maar wat snapt hij daar nou van? De dood is sowieso abstract, maar helemaal als het een babyvriendje betreft die duizenden kilometers verder weg woont.
    Het is ook gek om te weten dat een stukje van de geschiedenis van Joshua nu weg is.
    En dan de wreedheid dat een prachtig, mooi, slim, ondernemend jongetje het leven wordt ontnomen doet mij gewoon pijn.
    En opeens kwamen ook de emoties rond de adoptie van Joshua boven. Alle informatie die we over hem hebben gekregen heb ik een plekje gegeven, maar blijkbaar alleen nog maar met het verstand. Te weten dat Joshua het zonder de zorg van deze special care-unit waarschijnlijk ook niet overleefd zou hebben hakt er nu heel erg in.
    Als adoptieouder leef ik heerlijk mee met alle positieve energie als door adoptie een kind en ouders met elkaar verbonden worden. Soms hoor je wel eens dat mensen contact hebben kunnen leggen met de Chineese pleegouders, maar dat zijn toch vaak blije en gelukkige verhalen. Wij zijn heel blij met onze link naar de geschiedenis van Joshua en we zijn heel dankbaar voor de zorg die Joshua heeft mogen ontvangen. Maar het overlijden van Cooper drukt me met de neus op de feiten dat er veel kwetsbare kinderen in kindertehuizen zitten.
    Wij zijn blij dat we sponsor mogen zijn van Olivia.
    19 februari 2011 Ziekenhuis
    Op 15 februari was het zo ver: De datum waarop Joshua werd geopereerd.
    Om 7.30 uur moesten we ons melden in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Heel vroeg, dat was verkeerstechnisch praktisch, maar voor Joshua was het ook fijn, want hij moest natuurlijk nuchter zijn. Om hem een beetje te helpen hebben we hem ‘s nachts nog wel een fles opvolgmelk gegeven. Hij wordt toch altijd wakker. Erik had hem wel verteld dat hij een fles melk voor Joshua ging halen, maar Joshua dacht duidelijk dat hij dat verkeerd had verstaan. Toen hij Erik en de fles zag stuiterde hij bijna uit bed van blijdschap. Heerlijk, met van die trappelende beentjes! Eventjes helemaal baby.
    Maar goed. In het ziekenhuis werden we keurig opgevangen en we mochten nog even spelen in de speelkamer. Daar kwam een pedagogisch medewerkster ons ophalen, zodat we Joshua nogmaals konden uitleggen wat er allemaal ging gebeuren. Als hulptroepen had zij Ernie bij zich. Dat was natuurlijk meteen feest, want Ernie is zijn favoriete knuffel. En Joshua was dus meteen vertrokken met Ernie. Die had natuurlijk een operatiehemd aan, maar die was,
    rats rats, zo uit ;-) .
    Gelukkig hebben we nog veel dingen kunnen vertellen. Ernie heeft het narcosekapje opgehad en Joshua dus ook. En mama mocht een rare muts opzetten (voor in de OK) en dat was natuurlijk weer dikke pret voor Joshua. Verder kreeg Joshua een pleister om zijn vinger met een lampje (die zijn hartslag zou meten). Maar die wilde hij pas om, toen Erik deze ook even om zijn vinger had gehad.
    Daarna was het tijd om om te kleden en naar de ruimte voor de operatiekamers te gaan. Erik en ik gingen samen mee en de pedagogisch medewerkster ook. Daarna moesten we naar de OK en Erik mocht niet mee. Dat was huilen. Ik heb Joshua maar meteen van zijn bedje afgehaald en bij me gehouden tot in de OK. Toen moest hij op zijn operatiebedje. Dat vond hij niet fijn, maar gelukkig mocht hij ook zitten en kon ik hem zo vast houden. Toen werd de bekende pleister met het lampje om zijn vinger gedaan. Het was maar goed dat we dat geoefend hadden ;-) . En daarna dus het narcosekapje. Joshua liet het allemaal toe, maar de anesthesist gaf wel aan dat Joshua ineens langzamer ging ademen. Die had gewoon door dat hij daar draaierig van werd. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk lang vond duren voordat hij helemaal onder narcose was, maar Joshua ging heel rustig. Hij is niet bang geweest en heeft ook niet de laatste spartelende beweeginkjes gemaakt. Maar toen moest ik daar weg. En dat trok ik niet helemaal. Tja, en toen gingen die vrouwen daar ook nog een keer lief tegen me doen en dan heb ik dus zeker een zakdoek nodig…
    Het wachten vonden we ook lang duren. Hij bleef langer weg dan verwacht en dan ga je toch denken dat de operatie misschien lastiger was dan de chirurg had ingeschat. We werden meteen gebeld toen Joshua naar de recovery was. We dachten dat we allebei bij hem mochten, maar daarin hadden we ons vergist. Uiteindelijk ben ik naar Joshua gebracht. En dan is het een klein mannetje hoor: in een babybedje met hoge tralies, aan allemaal slangetjes en bliepjes helemaal bloot en helemaal onder zeil. Zijn longetjes zaten vol, maar ze gaven aan dat dat was omdat hij tijdens de narcose niet kon hoesten. De verpleging was echt hartstikke lief voor iedereen; voor de patientjes, maar ook voor de ouders. Joshua werd een gegeven moment onrustig en wilde bewegen en hoesten, maar die legde zichzelf natuurlijk meteen in de knoop. Maar meteen was er een verpleegster en zij adviseerde om Joshua gewoon op schoot te nemen. Er kwam een voetenbankje voor mij, Joshua uit bed in mijn armen en uit een oven werd een hele warme handdoek over Joshua heen gelegd. En zo heb ik heerlijk bijna 3 kwartier met dat heerlijke pakketje in mijn armen gezeten. En iedere keer kwam hij verder uit zijn narcose en ging hij steeds meer gewoon slapen. In de tussentijd heb ik gezellig met een vader gekletst die naast zijn dochter zat te wachten tot zij uit haar narcose kwam.
    De chirurg kwam nog even langs en die vertelde dat alles naar wens was verlopen en dat de uitloop te maken had met de ruggenprik die Joshua toch nog had gekregen. We moesten alleen zijn linkerballetje in de gaten houden, want die zat te hoog. En overwegen om hiervoor over een jaar op controle te komen.
    Toen Joshua wakker werd, was hij misselijk, maar ook dat hadden ze snel door. Meteen medicijnen in zijn infuusje gespoten en het was zo weg. Hij was verder hartstikke rustig, maar vroeg alleen vaak om zijn vader. Dus ik wilde zo snel mogelijk naar zaal.
    En daar knapte hij snel op. Eerst het nodige aan eten en drinken naar binnen geschoven, toen het infuus laten verwijderen en toen kon hij een beetje spelen. Alleen moesten we iedere keer bij hem zijn om hem op te kunnen vangen: hij heeft een ruggenprik gehad die ervoor moest zorgen dat hij 24 uur geen pijn zou hebben, maar dat betekent ook dat hij slap in zijn beentjes is.
    En om 13.00 uur mochten we, voor ons gevoel eindelijk, naar huis. Joshua had al weer praatjes en wilde eigenlijk ‘s middags helemaal niet slapen… Later op de dag gaf hij aan dat hij pijn had, maar paracetamol is geduldig. De volgende dag even een dagje genikst en donderdag is Joshua al weer naar de peuterspeelzaal geweest. Daar merkte ik dat hij nog niet helemaal in zijn hum was, maar dat is niet gek.
    Alleen ging de pleister op donderdag al een beetje los. Dit hebben we proberen te verhelpen, maar op vrijdag was het echt slecht. Jammer, want die pleister ondersteunt de hechting. Toen hebben we maar even een afspraak bij de huisarts gemaakt. Joshua wilde vrijdag graag op de fiets. Maar toen ik hem vertelde dat we zouden gaan fietsen en dan even naar de dokter zouden gaan was het even stil en daarna heel gedecideerd: “neenee” ;-) .
    De korte samenvatting is natuurlijk dat Joshua het heel goed heeft gedaan en dat het door onze kanjer eigenlijk allemaal best is meegevallen. Ik mag weer even he: Ik ben zo trots op ons mannetje!
    6 februari 2011 Een blog over januari
    Daar zijn we dan met een blog over januari. Tsja, jullie vragen je misschien af hoe het zit met de goede voornemens om vaker te gaan bloggen. Maar de vorige blog is nog geen maand geleden, zoals de trend een beetje leek te gaan worden. Dus we proberen vast te houden aan deze stijgende lijn ;-) .
    Januari was weer een maand waarin een hoop is gebeurd. Ik heb er even de agenda op nagekeken en de foto’s bekeken. En toen werd ik natuurlijk weer afgeleid ;-)
    De maand begon met het feit dat Linda en haar gezin weer naar huis vlogen. Eind december hadden we al afscheid genomen, maar als het vliegtuig eenmaal is vertrokken, is het gevoel toch wel anders. Dan kunnen we echt niet meer even een bakkie komen doen. Gelukkig is met alle sociale media de wereld toch wel een stuk kleiner geworden.
    We hebben de verjaardag van Joshua met de bende en Edward, Ilonka en Eyob gevierd! Nou, dat was echt een bende ;-) . En gezellig! Eerst hier verzamelt voor koffie en taart en, bleek, voor het kadootje. Joshua heeft van allemaal een prachtige garage met auto’s en een helicopter gekregen. Dat was zo’n succes dat het papier er nog maar half af was en er zaten meteen 4 kinderen mee te spelen ;-) .
    Daarna zijn we met zijn allen naar de Schatkids gegaan. Dat was ook een feestje. We hebben nauwelijks de tijd gehad om elkaar te spreken, want ook alle ouders zaten in ballenbakken, op glijbanen, trampolines en in de monorail. Het is een wonder dat er toch nog foto’s gemaakt zijn;-).
    En daarna moest er natuurlijk nog gegeten worden. Ik had een grote pan spaghettisaus gemaakt, dus die hoefde alleen opgewarmd te worden, pasta koken, salade erbij en stokbrood in de oven. En met wat hulp was alles zo klaar en konden we aan tafel. Dat wil zeggen: de kinderen + begeleiding aan tafel en de rest met een bord op schoot. En daarna natuurlijk een toetje! Allemaal soorten vla en yoghurt en slagroom op tafel gezet en iedereen kon zijn eigen toetje maken. Zoals gezegd: een heerlijke bende ;-) !
    En toen was het 18 januari en mocht Joshua voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Dat was wel een beetje spannend, maar gelukkig ging hij snel op onderzoek uit en ging lekker spelen.
    Het gaat heel goed op de peuterspeelzaal, met die aantekening dat ik er gewoon de hele tijd bij ben. Ik geef Joshua zelf zo min mogelijk aandacht, maar hij weet precies aan welke kant van het lokaal ik sta. De vorige keer ben ik even verdwenen achter een gesloten deur en dat was paniek. Hij de jongste van de groep. En dat betekent dat hij wel eens op zijn kop gezeten wordt door de oudere kinderen of dat zijn speelgoed wel eens wordt afgepakt. Maar daar trekt hij zich niet zo veel van aan. Hij is ook nog te klein om echt samen met andere kinderen te spelen. Maar hij vindt het wel heel gezellig dat ze om hem heen zijn en hij weet zich prima te vermaken. Pas was ik de rommel aan het opruimen na de eet- en drinkpauze, maar Joshua was als enige nog aan tafel en zat nog te eten. Ik was al verbaasd dat hij zo lang over zijn liga had gedaan, maar het bleek dat hij op een heel ander koekje zat te kauwen. Die bleek hij gekregen te hebben van een ander kindje. Ik vraag me alleen af hoe lief hij daarvoor heeft zitten kijken;-).
    Zoals gezegd heeft Joshua ook zijn pneu en BMRvaccinatie gehad. Van die pneuprik heeft hij geen last gehad, maar wat is hij ziek geweest van de BMR! Dagenlang hoge koorts: 39 tot 40,1 graden Celsius. Bovendien was hij ook erg verkouden en hebben we, voor het eerst, de Ventolin ingezet en zijn dagelijkse medicatie weer opgebouwd naar het beginniveau. Het arme kind werd stapelgek als hij mij weer aan zag komen: puffen, 3 soorten creme, thermometer en paracetamol, hoestdrank.
    Maar het heeft geholpen en hij is weer helemaal opgeknapt.
    Maar toen moest ik de vragenlijst an het WKZ invullen voor zijn narcose: welke medicijnen gebruikt hij, heeft hij koorts gehad, wanneer de laatste vaccinatie, is hij verkouden of astmatisch. Ik bleef maar schrijven;-). Gelukkig konden we alles ook mondeling toelichten bij de anesthesist. Een hele aardige vrouw die er ook veel begrip voor had dat ik haar op het hart drukte dat we echt bij Joshua moesten zijn als hij uit zijn narcose zou komen. Dat is voor ieder kind natuurlijk fijn, maar ik vind het voor Joshua ook erg belangrijk. Hij mag geen seconde het idee krijgen dat we hem alleen hebben gelaten. Verder mochten we oefenen met het kapje voor de narcose en dat liet hij gewoon toe.
    Soms geeft hij aan dat zijn piemeltje pijn doet en dan leg ik uit dat zijn piemeltje een beetje kapot is. En dan zegt Joshua “oh,oh” ;-) . En ik vertel hem dan ook maar meteen dat de dokter die gaat maken.
    Inmiddels is ook bekend dat hij op 11 februari geopereerd gaat worden. We moeten er om 8.00 uur zijn en om 8.45 uur wordt hij dan geholpen. Zo vroeg is wel fijn, want hij moet nuchter zijn. De dokter gaf aan dat hij naar huis mocht “als hij zich weer normaal gedraagt”. Hmm, gevaarlijke uitspraak, want hoe normaal is Joshua nu ;-) ?
    In januari heeft Joshua weer moeite gehad met slapen: Hij sliep ‘s avonds gewoon in zijn eigen bed, maar voordat wij naar bed gingen werd hij gerust 2 of 3 keer wakker. Veel te vaak dus om gewoon uit te kunnen rusten. Sinds een week gaat het slapen ‘s avonds weer een stuk beter, maar als hij dan bij ons in bed ligt, is hij klaarwakker! Dat is voor ons geen feestje, maar dat zal ook wel weer over gaan. En sinds kort wil hij ‘s middags niet meer in zijn eigen bed slapen. Ik hou hem dan gewoon in mijn armen tot hij slaapt, want hij is wel hartstikke moe, en dan schuif ik hem daarna tussen de lakens. Verder is het nieuw dat hij nu al een week tussen de middag wel 2 uur slaapt. En gisteren zelfs bijna 3 uur! En dat is de situatie op dit moment. Na morgen kan het wel weer anders zijn. Ik ben in ieder geval blij dat hij zich ‘s avonds nu beter kan ontspannen en lekker door kan slapen.
    Verder zijn Chris en Nicole natuurlijk naar China geweest om Xiao Song op te halen! We hebben 3 weken lang mogen genieten van een aantal updates per dag. Heel erg leuk om op afstand mee te kunnen leven. Joshua vond vooral de videootjes van Xiao Song prachtig. Die kroop soms zowat in de laptop ;-) .
    Eerst hebben we, namens de bende, samen met Anita een overlevingspakket samengesteld voor de thuiskomers. Ach, die boodschappen waren zo gedaan: Xue-Ling en Joshua allebei een klein winkelwagentje gegeven en dan sjees je zo de supermarkt door. Joshua heeft nog wat lesjes sturen en remmen nodig, maar oefening baart vast kunst.
    We hebben toen het nuttige maar met het aangename verenigd en zijn ook nog even wezen lunchen;-). Joshua en Xue-Ling hebben zich prima vermaakt in de speelhoek. Er stonden 2 dozen speelgoed en die zijn alletwee helemaal uitgepakt…
    Voor de thuiskomst van Chris en Nicole moest hun huis natuurlijk nog versierd worden. Dat was een mooi klusje voor ons en voor Ilonka en Edward. Eerst is de Boeing gerestaureerd en “Xiao Song klaar” gemaakt met zijn naam en foto’s erop.
    Daarna hebben we in huis slingers, draken en lampions opgehangen. De afgelopen jaren hadden Chris en Nicole al de nodige versiersels verzameld en die lagen keurig klaar. Ze hebben een grote kamer, maar die ruimte was ook wel nodig om alles een plekje te geven en er Klein China van te maken ;-) . Verder hebben Erik en Edward het vliegtuig van “Pucca airlines” vernuftig aan het dak van de carport bevestigd. Het kon niemand in de buurt meer ontgaan dat Xiao Song thuis zou komen.
    Oh, ja en Chris en Nicole komen natuurlijk ook thuis ;-) .
    De ontvangst op Schiphol was weer zo bijzonder. Prachtig om een hele blije stralende Chris en Nicole achter dat glas te zien staan. En Xiao Song heeft het allemaal over zich heen laten komen. Heerlijk om ze nu alledrie samen “live” te zien.
    De bende van 15 is nu compleet!
    De wandelroutes met Hunter zijn een beetje aangepast: We zorgen er nu voor dat we even “langs het vliegtuig” lopen. Mooie smoes voor Joshua natuurlijk, maar ik hoop op een glimp van het nieuwe gezin ;-) .
    Op 30 januari hadden we de reunie van onze Chinagroep. Ook hier weer de kinderen lekker laten uitrazen bij de Schatkids en daarna Chinees eten gehaald en bij ons opgegeten.
    Ik was zo optimistisch dat het allemaal wel zou passen, maar eerlijk is eerlijk, 12 volwassenen en 9 kinderen en een hond is best veel. Dus best veel chaos. En die chaos was compleet toen Hunter besloot om midden in de kamer de Niagarawatervallen te imiteren…Jeetje, wat een plas!
    Maar: het was hartstikke leuk om iedereen met hun kinderen weer te zien. Toch bijzonder dat we samen met deze mensen zijn “bevallen”. We zaten in de bus in China naar de overdracht op de heenweg met lege handen en op de terugweg, anderhalf uur later, hadden we allemaal een kind in onze armen. En het valt nog steeds niet goed te omschrijven hoe dat nou voelt.
    Onze kinderen doen het allemaal hartstikke goed en het is leuk om te zien hoe ze gegroeid zijn, lichamelijk, maar ook emotioneel. En ik vind het ook heel leuk dat we een nieuwe afspraak hebben gemaakt. Op 9 juli zullen we ze weer ontmoeten. Misschien kunnen we dan wel ergens op een veld gaan picknicken of zo. Dan kunnen de kinderen ook lekker spelen en dat is vast minder chaotisch dan in een te kleine woonkamer ;-) .
    Hoe doet Joshua het verder? Het is een ontzettend ondernemend mannetje. Hij ontdekt dagelijks nieuwe dingen. Hij kan bijvoorbeeld al heel goed op zijn tenen staan en dan ben je ineens 15 cm groter en kun je bij veel meer dingen, bijvoorbeeld dingen van de hoge tafel afpakken. We zijn blij dat de ergste winter nu voorbij is, zodat Joshua lekker buiten kan spelen. Dat spelen vindt hij heel fijn, alleen met die kou beperkten de wantjes hem heel erg. We gaan regelmatig een stukje lopen naar de speeltuin. Joshua gaat soms lopen, soms op zijn loopfiets en een keer met zijn loopauto, maar die viel daarna spontaan uit elkaar:-) Joshua heeft het er nog dagen over gehad.

    Verder probeert hij steeds vaker zelf boekjes te lezen. Hij pakt ze, slaat blaadjes om en bestudeert deze soms bloedserieus. En als het boekje uit is leest hij hem achterstevoren nog een keer ;-) . De vormenkubus is nu zo makkelijk dat hij het eerst expres verkeerd doet ;-) . Samen interactief boekjes lezen gaat heel goed, maar ik zou graag zien dat Joshua actief antwoorden op vragen gaat geven in plaats van alleen maar aanwijzen. Pas probeerde ik dat door het expres verkeerd voor te zeggen bij een plaatje wat hij heel goed kent: de auto. En ik zei dat het een fiets was. Nog nooit zulke grote ogen gezien ;-) . Maar toen hij zag dat het een grapje was lag hij zelf ook in een deuk. Er is nu alleen 1 probleempje: hij maakt het grapje nu zelf iedere keer bij dat plaatje :-) ).
    Zelf bevind ik me nog regelmatig in staat van verwondering dat wij de ouders van dit prachtige kereltje mogen zijn. Het overkomt me nog regelmatig dat ik even een traantje weg moet pikken of ineens een warme golf van geluk door me heen voel gaan als ik Joshua, of Joshua samen met zijn vader zie. Vandaag waren we even naar het bos met zijn viertjes. Hunter mocht daar loslopen en Joshua kon ook zelf wandelen. En als we daar dan lopen met zijn viertjes en Hunter springt in de sloot en Joshua is de wereld aan het ontdekken (hxe9, zand! En wat is het leuk om door de blaadjes te lopen!) en ik zie dat Erik en ik daar allebei van aan het genieten zijn, dan is dat weer een deel van mijn “gezinsdroom” die dan ineens werkelijkheid wordt. En van de week was ik zo ontroerd: Joshua was in mijn armen in slaap gevallen. Zo schattig en ik ben zo trots dat hij zich bij ons veilig genoeg voelt om zomaar in slaap te vallen. Ach, nou ja, voor even genoeg gezwijmel. Laat de lente maar gaan beginnen: wij zijn er klaar voor!

    16 januari 2011 Goede voornemens
    Mijn goede voornemen is om dit blog iets vaker te updaten om zo alle trouwe lezers weer een beetje tevreden stellen.
    Chris en Nicole zijn op dit moment in China en hebben vandaag hun zoon Xiao Song gekregen. Supermooi natuurlijk. En, terwijl ik de hele dag maar bleef kijken of er nieuws was, begreep ik weer hoe leuk het is om mee te kunnen lezen en meeleven. Bovendien is het ook gewoon heel leuk om te schrijven, maar aan tijd ontbreekt het hier nog wel eens. Samen met Joshua schrijven is geen optie, want Joshua is gek op knopjes en dus ook op het toetsenbord. ‘s Middags slaapt hij maar een uur. dus tegen de tijd dat ik warm ben gelopen wordt hij wakker. En ook ‘s avonds wordt hij een paar keer wakker voordat wij naar bed gaan. De oplossing is waarschijnlijk simpel: iets vaker bloggen en dan hoeven de verhalen niet zo lang te zijn ;-) .
    Hier even een korte samenvatting hoe het met ons gaat: heel goed!
    Komende week staan een paar spannende dingen te gebeuren. Maandag mag Joshua voor een eerste gesprek met de chirurg naar het Wilhelmina kinderziekenhuis. Hij of zij gaat kijken hoe het met zijn liesbreuk staat en hoe dit kan worden verholpen. Dinsdag mag Joshua voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Moeders is er nog niet helemaal klaar voor, maar Joshua mist het om met kinderen te kunnen spelen. Hoewel hij eigenlijk nog te jong is, vond de peuterleidster het prima dat hij kwam. Verder is zij ook bekend met het hechtingsverhaal en is ze heel flexibel over hoe lang en hoe vaak ik ik de klas mag zijn, totdat Joshua zich veilig genoeg voelt om, eerst eventjes en later een heel dagdeel, daar alleen te zijn. Ben alleen wel benieuwd hoe deze week verder gaat lopen: Joshua heeft vorige week op het consultatiebureau zijn pneu-prik en de BMR-vaccinatie gehad. Gelukkig heeft hij niet zo’n koorts gehad als bij zijn vorige vaccinaties, maar het wachten is nog op de reactie van de BMR. Ik hoop dat die ook mee valt. Hij is zo verkouden nu, dat ik dat wel even genoeg vind voor nu.
    Op het consultatiebureau waren ze weer meer dan tevreden: goede motoriek, hij kon plaatjes aanwijzen, maar ook vertellen wat er op de plaatjes stond, de vormenstoof kende geen geheimen voor hem en hij kletst nog steeds meer dan goed (lees; kletst je de oren van je hoofd ;-) ). Verder weegt hij nu 11,2 kilo en was hij nog steeds 80 cm. Volgens mij begint hij zijn babyvet een beetje te verliezen ;-) .
    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Thuis (2010)
    • By adoptievanbarneveld 13:54 |
    • Thuis (2010) |
    • Reacties (56)

    December 2010 Sinterklaas, Kerst, Joshua jarig, Oud en Nieuw, rechtbank
    Tsja, dat krijg je als je pas half januari een blog over december wilt schrijven: Geen idee waar ik moet beginnen! Het is een mooie en superdrukke maand geweest.
    Om te beginnen hebben we Sinterklaas gevierd. Joshua begon langzaam maar zeker te wennen aan het idee dat hij zijn schoenen niet in de gang, maar voor de schoorsteen moest zetten. Dankzij het Dikkie Dik boekje snapte hij ook dat een paard van wortels houdt, maar waarom die dan in zijn schoen moest was een grote vraag ;-) . Op 5 december had het behoorlijk gesneeuwd. 's Middags hebben we eerst in de tuin sneeuw geruimd en een sneeuwpop gemaakt.

    En daarna werd er hard op de deur gebonsd en stond er een zak kadoootjes buiten! Wat is het toch leuk om dit allemaal te regelen zo voor ons eigen kind. Op de kadootjes van Joshua zat een foto van hem geplakt en hij had vrij snel door welk kadootje hij zelf mocht open maken of dat hij het aan papa, mama of Hunter mocht geven.

    Hoewel er van de hele context volgens mij maar weinig is blijven hangen zijn een paar dingen toch heel belangrijk voor hem geweest: Hij wil nog steeds dat ik het liedje zing van Zwarte Piet die uit fietsen ging, het verhaal voorlees van Dikkie Dik die achter de maan aan ging, en verschil tussen de Kerstman en Sinterklaas is er niet ;-) .
    Verder heeft Joshua deze maand zijn eerste speelafspraakjes gehad: Sem (van Geertje en Roland) en Zhen (van Kirsten en Geert). Het is leuk om te zien hoe de kinderen met elkaar kunnen spelen. Zelf vond ik het gezellig om met Geertje en Kirsten te kunnen bijkletsen. Kirsten is een medereisgenootje. Heel fijn om te zien hoe kinderen al zo veranderd kunnen zijn van de China periode tot in de eerste 3 maanden thuis.

    Op 12 december hebben we met de bende bij Steven, Ingrid en Xue-Lan geproost op Xiao Song. Wat was het ontzettend leuk om, bijna, de hele bende bij elkaar te hebben. Een gezellige chaos. Alle kinderen doen het heel goed met elkaar en hebben heerlijk gespeeld en gegeten. We hebben met zijn allen, inclusief de kinderen (lang leve de Jip en Janneke champagne!) ,geproost op Xiao Song. En er werd hier en daar al gedroomd over een weekendje weg met de hele bende.

    Verder mocht Joshua voor het eerst naar de tandarts! Thuis hadden we natuurlijk al goed geoefend met mondje open doen en tanden en kiezen aanwijzen en dat ging best goed. Maar bij de tandarts hield hij gedecideerd zijn lipjes op elkaar en schudde van nee, toen ze vroeg of ze even mocht kijken…. Gelukkig had ik een tandenborstel bij me en mocht Joshua laten zien hoe hij zijn tandjes poetste en kon de tandarts een beetje meekijken, maar eerlijk is eerlijk: veel wijzer zijn we er niet van geworden. Een week later was ik er weer: toen was mijn kies afgebroken :-( . Daar wordt in februari of zo een kroon op gezet. Niet leuk.
    En toen braken de feestdagen aan.
    Op kerstavond hebben we met Edward, Ilonka, Eyob, Chris en Nicole hier pannenkoeken gegeten. Joshua had nog nooit zoveel mensen hier thuis gezien. Maar hij kende ze natuurlijk wel allemaal. Dat was een gezellig pre-kinderkerstdiner. Heel geslaagd en heel ontspannen.
    Eerste kerstdag waren we uitgenodigd bij Nico en Anja voor het diner met de familie van Barneveld. Het was voor ons natuurlijk ook een verrassing hoe dat met Joshua zou gaan. Maar het ging hartstikke goed! We hadden ervoor gekozen om het voorafje klaar te maken, omdat we niet zeker wisten of we het dessert zouden redden, maar daar hadden we ons geen zorgen over hoeven maken. Ons lekkerbekje heeft overal van gesmuld. Zelfs van het ijs. En hij heeft zich keurig gedragen. Tenminste: de knopjes van de wasmachine vond hij erg interessant, maar ik heb Nico en Anja nog niet horen klagen over
    een ongeplande kookwas ;-) .
    En toen was het tweede kerstdag. En niet zomaar een tweede kerstdag: Het was de verjaardag van Joshua! De eerste verjaardag die wij met hem mochten vieren! Noem me een muts, maar terwijl ik dit schrijf, word ik er weer emotioneel van. Maar op zijn verjaardag was het alleen maar heel gezellig. De avond ervoor hebben Erik en ik de kamer versierd met slingers en ballonnen. Hunter vindt ballonnen zoooo mooi, die liep zich de hele tijd in te houden om niet te gaan blaffen. Onder ons bed hadden we aan ieders kant een kadootje liggen en toen we wakker werdenr, gezellig met zijn drietjes in het grote bed, hebben we meteen voor hem gezongen. En kadootjes uitgepakt: een bus en een tractor met teveel geluid, maar gelukkig ook wel leuk en Joshua vindt hem super. 
    Het systeem van kadootjes uitpakken heeft hij toch nog niet helemaal door. Tot aan het einde van de dag pakte hij een stuk kadopapier vast, strekte zijn armpjes en kreunde de hele boel bij elkaar, maar er even echt aan trekken
    deed hij niet ;-) . Gelukkig kon Hunter hem goed helpen met uitpakken ;-) .
    's Morgens kwamen zijn oma van Barneveld, oom Nico en tante Anja en tante Lia en oom Anton. Heel overzichtelijk. Hij is verwend met Duplo, puzzel en een cd. Voor bij de koffie hadden we fototaart laten maken bij de Hema. Hij is echt super geworden. Zonde om op te eten, maar ja, anders nam hij zo'n grote plek in in de koelkast ;-) .
    's Middags na zijn middagdut, kwam er nog meer visite: oma Rietje en opa Jan, Tante Linda, Dave en Willem en tante Simone. Na nog meer kadootjes en taart hebben we met elkaar lekker gegeten. Willem had een superlekker toetje gemaakt. Het recept ken ik nog niet maar het was iets met veel limoen en een halve liter slagroom ;-)
    Als een rode draad in de afgelopen 3 maanden loopt het bezoek aan Nederland van mijn lieve vriendin Linda met haar man David en hun zoon Willem. We hebben het heerlijk gehad. Elkaar lekker vaak gezien. Ze woonden in Wageningen, dus we waren zo heen- en weer. Linda heeft Joshua op deze manier van dichtbij kunnen meemaken. Dat was zo heerlijk en zo speciaal. En, eindelijk, konden onze kinderen met elkaar spelen: Onze droom van toen we nog jonge meiden waren. Willem is natuurlijk al 11, maar heel lief en zorgzaam. Hij heeft boekjes geschreven voor Joshua, de hoofdfiguur (Ebo, het uiltje) voor Joshua gemaakt als knuffel, treinbanen aangelegd, met de bal gespeeld en gewoon samen met Joshua de slappe lach gehad. Hoe speciaal het is kan ik eigenlijk niet in woorden uitleggen. We hebben een supermooie tijd gehad, maar we hebben ook weer afscheid moeten nemen toen zij weer naar "hun" Australie gingen.

    En toen Oud en Nieuw. Hoe speciaal was dat: Vorig jaar hebben we dat gevierd met Chris, Nicole en Edwin en Anita. Met zijn zessen. We wisten nog niet wie onze kinderen zouden zijn. Het voorstel van Edwin en Anita was al wel in Nederland, maar nog niet bij hen bekend. Om 24.00 uur hebben we, volgens Russische traditie een wens op papier geschreven en deze verbrand. Onze wens was dat de bende van 15 in 2010 compleet zou zijn. Dat is net niet helemaal gelukt, maar op 8 november wisten we wel wie ons 15e bendelid zou zijn: Xiao Song. Toen waren we om 24.00 uur dus niet alleen maar blij dat 2010 was begonnen, maar ook verdrietig dat we weer Oud en Nieuw vierden zonder onze kinderen.
    En toen kwam Oud en Nieuw van 2010. Natuurlijk heb ik, volgens traditie van papa thuis, oliebollen gebakken.
    Edwin, Anita en Xue-Ling hebben bij ons Oud en Nieuw gevierd. We hebben eerst met zijn zessen aan tafel gegeten, met allemaal lekkere dingen: quiche, risotto, gehaktballen, tomaatjes en natuurlijk een toetje naar keuze, maar wel op ieder toetje slagroom ;-) . Toen natuurlijk nog even spelen en een oliebol eten. Daarna zijn Joshua en Xue-Ling gaan slapen. Xue-Ling, heel stoer, op het logeerbed op zolder. Voor Joshua leek alles ineens teveel te zijn (niet gek!) en hij wilde alleen in het grote bed van papa en mama liggen, maar daar heeft hij uiteindelijk heerlijk liggen pitten. En daar zit je dan 's avonds met zijn vieren bij het haardvuur en lekkere hapjes en de babyfoon (!).

    Wat een verschil met vorig jaar! Om half twaalf hebben we de kinderen uit bed gehaald. Weer een mooie droom van ons die uit komt: Het nieuwe jaar inluiden met ons kind! Prachtig om te proosten met 4 champagneglazen, een Nijntje-limonadebeker en een plastic rietjesbeker. En, hoe gek, weer tranen.
    En toen natuurlijk vuurwerk kijken. Xue-Ling was verstandig en vond het maar niks, maar Joshua sprong zowat door het raam van enthousiasme ;-) . Hij kon er geen genoeg van krijgen. Die heeft dus van zijn 5e tot zijn 15e jaar huisarrest van 27 december tot en met 2 januari ;-) . Met elkaar nog wat sterretjes afgestoken en daarna zijn Edwin en Anita, via Chris en Nicole, vroeg naar huis gegaan en wij, in tegenstelling tot vorig jaar, vroeg naar bed.
    Het jaar 2010 bleek een hele mooie afronding te hebben. Bij de eerste post in het nieuwe jaar zat een brief van de advocaat: Op 29 december 2010 heeft de rechtbank uitspraak gedaan in onze adoptieaanvraag en deze in zijn geheel goedgekeurd! Dat is veel eerder dan wij hadden verwacht. Officieel is er nu de "hoger beroep termijn" aangebroken. Deze termijn duurt 3 maanden, maar zal in ons geval vooral een formaliteit zijn. Hierna wordt de uitspraak bevestigd en wordt Joshua als Joshua Run Dong van Barneveld ingeschreven als ingezetene van Nederland met ons als zijn ouders!
    Wij kunnen niet anders zeggen dan dat 2010 voor ons een prachtig jaar was!

    29-11-2010 3 maanden bij elkaar
    Het is niet te geloven: vandaag precies 7 jaar geleden kregen we ons BKA-nummer. Dat is het inschrijfnummer voor aanvraag van internationale adoptie. En we zijn nu pas 3 maanden en 6 dagen bij elkaar. Wie heeft toen kunnen denken dat het allemaal zo lang zou duren. We waren toen dus ook gewoon 7 jaar jonger! Pfoe, waar blijft de tijd ;-) .
    Inmiddels is er sinds ons laatste blogje ook wel weer een en ander gebeurd. Het grootste nieuws is toch wel dat Chris en Nicole een voorstel hebben ontvangen: ze hebben een zoon, Xiao Song, en in januari mogen ze hem op gaan halen. Ze hopen dan samen daar zijn eerste verjaardag te vieren. Onze bende van 15 is compleet met 2 meiden en 3 jongens!
    Natuurlijk moest er, geheel volgens traditie, voor Xiao Song geshopped worden in Zeist. We hebben er een gezellige dag van gemaakt met Geertje en Sem, Anita en Xue-Ling, Nicole, Joshua en ikzelf. Heel leuk, maar niet praktisch om met 3 wandelwagens te shoppen. Dat is filerijdend de winkel in en uit ;-) . Maar we zijn leuk geslaagd voor Xiao Song, en natuurlijk ook voor de anderen.
    Deze winkelronde was tevens het eerste moment dat er stiekum een sinterklaaskadootje voor Joshua meegesmokkeld moest worden ;-) . Gelukkig kon Nicole het wegstoppen tussen alle andere koopwaar en verdween het daarna in een grote tas. Lijkt misschien overdreven, maar de pogingen die ik heb gedaan om iets voor 5 december te kopen heb ik gestaakt, omdat Joshua gewoon alles ziet.
    Joshua heeft natuurlijk voor het eerst zijn schoentje gezet. Natuurlijk hebben we eerst naar de intocht van Sinterklaas gekeken en hebben we het verhaal een aantal keer verteld en er boekjes over gelezen. Joshua heeft braaf zijn klompjes bij de open haard neergezet en 's morgens zat er een zakje pepernoten in zijn klomp en een kadootje eronder. Het zakje pakte hij tussen wijsvinger en duim uit zijn schoen en zei:"Bah." en legde het aan de kant. Zijn klompjes trok hij meteen aan en dat er een kadootje onder lag, zag hij pas toen wij hem daarop wezen… Heerlijk. Later mocht hij nog een keer zijn klompjes zetten. Wortel erin. En de volgende morgen had de slimmerik nu wel door dat er pepernoten in het zakje zaten ;-) .
    Toen kwam Sinterklaas afgelopen zaterdag bij Erik op het werk langs. Met wel 5 Pieten. En Joshua was helemaal niet onder de indruk ;-) . Bij binnenkomst hebben we natuurlijk gezongen en Joshua stond op mijn schoot gezellig mee te swingen. Hij heeft de Pieten ook keurig een handje gegeven. Toen hij bij Sinterklaas mocht komen kreeg de Sint wel een hand, maar hij wilde echt niet op schoot! Heel goed van Joshua ;-) .  Van de Pepernotenpiet kreeg Joshua pepernootjes en een schuimpje, maar die gaf hij keurig weer terug ;-) . Heerlijk, zo'n kindje wat nog niet helemaal beseft wat er gebeurt, maar zich wel prima vermaakt.
    Voor ons was het tevens een manier om te kijken hoe het nu met Joshua gaat in grotere groepen. Het ging boven verwachting goed. Hij voelde zich op zijn gemak, vond het leuk dat er kindjes bij waren, vond de volwassenen niet eng, maar ging niet naar ze toe. Als hij wist dat we in de buurt waren trok hij wel guitige bekkies naar bepaalde mensen, maar hij bleef keurig op afstand en hield ons goed in de gaten. Helemaal goed dus en we zijn apentrots! De rest van het weekend was hij ook gezellig ontspannen en knuffelig. Heerlijk.
    Volgende maand wordt hij jarig en we zijn druk aan het bedenken hoe we dat gezellig kunnen vieren en het voor Joshua overzichtelijk te houden.
    Inmiddels sneeuwt het hier en ziet Joshua straks zijn eerste sneeuw. Kunnen we gelijk kijken hoe hij het vindt, want we mogen op de fiets naar de huisarts. Het gaat wel beter met zijn exzeem (dwz met het exzeem gaat het slechter en met Joshua gaat het beter), maar hij heeft nog teveel jeuk. Even horen wat de huisarts nog meer voor plannen heeft.

    07-11-2010 Twee maanden thuis

    Twee maanden thuis! Het voelt zo veel langer. Aan de andere kant is het dus niet zo verwonderlijk dat alles nog niet helemaal in het gareel loopt (gelukkig kan ik goed improviseren ;-) ) en dat ik er nog helemaal niet aan toe ben om al weer aan het werk te gaan. Maar daar is Joshua ook nog niet aan toe, dus dat komt goed uit.
    Joshua was deze week nog een poosje ziekjes, hangerig en niet in zijn hum. Maandag zijn we bij de dokter geweest. Hij bleef last houden van zijn huid en er viel niet aan te ontkomen dat we nu zijn exzeem 2x daags met hormoonzalf moeten insmeren en zijn hele huidje 3x daags van top tot teen met een supervette zalf. Maar dat kan natuurlijk niet tegelijkertijd, dus hij moet 5x per dag worden ingesmeerd. Dat is wel vaak, maar vanaf donderdagnacht is Joshua niet meer kermend van de jeuk wakker geworden 's nachts. Want dan was hij zielig hoor: huilen en proberen te krabbelen en zeggen "mama, dieieiei" op zo'n zielig toontje en wijzend naar de mentolpoeder. Nu gaat dat gelukkig beter.
    Hij slaapt ook 's avonds nu al lekker in op zijn eigen bedje. En dat gaat heel goed. Alleen 's nachts wordt hij wakker rond drie uur en dan is het geen optie meer om hem gewoon lekker terug te leggen in zijn eigen bedje. Dan is hij zo gestressed dat het net is of ik een plankje vasthoud in plaats van een kind. Dan nemen we hem gewoon bij ons in bed en dan slaapt hij tot een uur of zes. Het weekend heeft hij trouwens behoorlijk uitgeslapen tot rond achten.
    Zaterdag zijn we nog even bij Nico en Anja geweest en het is leuk om te zien dat Joshua een nieuwe omgeving best durft te verkennen, als hij maar zeker weet dat papa en mama er zijn. Ook even bij oma van Barneveld geweest. Ze had een mooie trui gebreid voor Joshua. Hij staat hartstikke leuk.
    Verder zijn Chris en Nicole langs geweest en Joshua heeft zich lekker lopen uitsloven: gek doen met ons, maar zich wel verzekerd weten van de volledige aandacht van Chris en Nicole: ons clowntje ;-) . We hopen toch zo dat zij hun voorstel snel krijgen en dat over 2 maanden hun hummeltje door hun huis loopt!
    Vandaag had Erik een soort "papa-dag". Eerst mocht ik lekker een uurtje uitslapen en later is Erik met Joshua Hunter wezen uitlaten en zijn er lekker veel "papa-Joshua speelmomentjes" geweest. Heel gezellig voor hen, maar voor mij ook om mijn 2 mannen zich zo te horen vermaken. Ook hebben we vandaag lekker met zijn drietjes in de tuin gewerkt. Heel gezellig dagje zo.
    En weer leert Joshua nieuwe dingen. Vandaag heb ik hem voor het eerst zijn eigen naam horen proberen te zeggen. Dat vond ik heel bijzonder. Verder leert hij steeds meer liedjes, krijgt Ernie regelmatig een hapje van zijn koekje, heeft hij ontdekt dat, als je ergens op kunt staan dat je dan ineens veel hoger bent en dat is vaak erg interessant (dat wordt opletten!), pakt hij in opdracht het juiste boekje uit de kast, eet steeds zelfstandiger, leert hij steeds meer woordjes ("kroko" voor krokodil en "zitten"), kan hij lopen op de slippers van papa en de pantoffels van mama en kan hij de inlegpuzzel van de auto's maken.
    Verder hebben we vrijdag zijn pasje van het IND opgehaald: Het bewijs dat hij in Nederland mag verblijven. Het had nogal wat voeten in aarde. Joshua was nog niet helemaal in zijn hum, dus die was het autorijden na 10 minuten al zat. Toen we aankwamen was de parkeerautomaat kapot en moesten we een heel stuk lopen naar de volgende automaat en het regende (bleh). En toen bleek ook nog eens dat de IND was verhuisd… Tsja, het nieuwe adres stond natuurlijk wel in het briefhoofd, maar dat had ik niet gelezen. Joshua maar weer in de auto gehesen en toen dwars door de opengebroken stadshart van Utrecht met een tomtom die daar erg van in de war raakte. Maar we hebben het natuurlijk wel gevonden, alleen konden we daar niet parkeren (alleen voor vergunninghouders). Grrrr. Inmiddels sliep Joshua dus die kon ik al slapend overhevelen in de buggy. En al die toestand voor 5 minuten werk bij de IND. Ach ja, dat was dan tenminste lekker kort.
    Nu kunnen we de procedure naar Nederlands recht opstarten. Morgen sturen we alles naar de advocaat!

    30-10-2010 Foto en tekst updates
    Wat aan de late kant maar nu dan de foto's toegevoegd bij de blogs van 18 en 23 oktober.

    We zullen Erik maar lekker aan het werk houden met zijn foto-updates en snel nog een stukje bloggen ;-) .
    We hebben een druk weekje achter de rug. Om te beginnen hebben we zondag de bijna complete bende weer eens gezien. Heel gezellig, maar het blijft te kort om bij te praten. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat wij gewoon zoveel te kletsen hebben ;-) . We hebben bij Edwin en Anita gelunched. Joshua en Xue-Ling hebben allebei heel lief gespeeld. Na de lunch mochten we van de zolderkamer gebruik maken om Joshua zijn middagdut te kunnen laten doen. Ik vond dat best spannend: Zou hij wel gaan slapen? Gelukkig was hij 's morgens om 5 uur al wakker, dus was hij best moe ;-) . Onze kanjer heeft gewoon ruim een uur boven geslapen! Ik was weer eens trots (sorry hoor, ik zal het niet meer zo vaak zeggen). 's Avonds bij Chinees restaurant Paradijs de boel op stelten gezet met een tafel met 10 volwassenen en 4 kinderen. Maar de bediening vond het machtig interessant en onze kinderen kregen veel aandacht. Voor Joshua hebben we dat een beetje moeten indammen. zo enthousiast waren ze. Maar, ondanks de onrustige tafel, mogen we toch de volgende keer weer terugkomen als ook de kleine van Chris en Nicole er bij is.
    Voor Chris en Nicole was het een spannende week. Ze hoopten deze week te horen dat hun dossier opgestuurd zou zijn, maar nu is nog helemaal niet zeker of hun inlogdatum bij deze match zit. Ontzettend spannend en nu moeten ze een heel weekend wachten om iets meer te weten te komen!
    Op maandag heeft de kinderarts, die de adoptiescreening heeft gedaan, de uitslagen doorgebeld en Joshua is gezond bevonden! Toch een pak van mijn hart. Ook zijn longetjes zijn schoon en hij heeft geen allergieën. Met de arts afgesproken dat we zijn Flexotidepufjes mogen halveren en dan kijken wat de reactie hierop is.
    Op dit moment is Joshua ziekjes: hangerig, geen honger, zeurderig, verkouden, niet lekker in zijn velletje, weinig geduld en onrustig slapen. Hij wordt wakker van de jeuk, terwijl we hier al zalf van de huisarts voor gebruiken. Vanvond heb ik hem maar weer gewoon een keer in de babyolie gezet. We proberen nog wel even wat. Als hij 's nachts wakker wordt kiepen we een berg mentholpoeder in zijn rompertje en dat helpt voor dat moment dan ook wel weer even. De nachten zijn vanaf maandag weer gewoon: erg onderbroken. Even een zware week. Niet alleen voor Joshua, maar ook van mama die volop in de pms zit :-( .
    Maar ondanks alles heeft Joshua deze week ook 3x in zijn eigen bedje zijn middagdut gedaan! Dat is echt een reuzenstap met een 7-mijlslaars voor Joshua. Hij laat zich zonder stress in bed leggen. De eerste 2x sliep hij meteen toen hij zijn flesje leeg had. Vanmiddag kostte het meer moeite, maar hij bleef in bed en is uiteindelijk ook in slaap gevallen. Gisteren is hij zelfs 2x wakker geweest, heeft mij aangekeken, een andere houding gezocht en is zo weer verder gaan slapen. Wij vinden het superknap! Iedere keer gaan we zo weer een stapje verder.
    Ook hebben we een afspraak bij het consultatiebureau gehad. De conclusie was dat Joshua lekker in zijn velletje zat (toen was hij nog niet ziek), nieuwsgierig was, goed op schema met zijn woordenschat en dat het al een echt peuterpubertje was (hm, dit eigenwijze gedrag gaat dus een keertje over ;-) ?). Eind november gaan we naar de arts van het consultatiebureau voor lichamelijk onderzoek en vaccinaties. We zullen dan ook het advies van de kinderarts compleet hebben en ter plekke kunnen de arts en ik dan beslissen welke vaccinaties worden gegeven.
    Omdat we Linda de afgelopen weken een paar keer hadden gezien en Joshua zich er prettig bij voelt, hebben we dinsdag de test gedaan: Ons eerste bezoek aan huis. Het ging heel goed. Joshua keek eerst behoorlijk de kat uit de boom, maar ging wel lekker zijn eigen gang. Hoewel hij zo min mogelijk langs de stoel van Linda liep ;-) . Maar uiteindelijk was alles ontspannen. Heerlijk om te zien dat hij eenkennig wordt. Veel ouders vinden dat lastig, onpraktisch en misschien niet leuk, maar voor ons, als adoptie-ouders, is het een blijk dat de hechting goed op gang komt.
    Dat het met zijn passieve woordenschat ook goed zit blijkt wel uit het volgende: Joshua wilde nog wat lekkers. We stonden in de keuken en ik zei:"Op tafel staat jouw lege bakje. Pak je lege bakje maar en geef het maar aan mama. Dan doet mama er nog wat lekkers in." Ik was gewoon even benieuwd wat er ging gebeuren. Nou, meneer liep naar de huiskamer, voorbij zijn speelgoed en kwam met zijn lege bakje weer de keuken in! En zo verrast hij ons 3x per dag met iets nieuws wat hij heeft geleerd. Heerlijk mannetje, maar dat is geen nieuws meer ;-) .
    Donderdag was Willem jarig. Omdat hij in Australië woont, kunnen we daar nooit bij zijn, maar nu woont hij een tijdje in Wageningen. Daar wilden we dus wel naar toe! Joshua zijn haar werd al weer een beetje lang en, om goed voor de dag te komen op deze verjaardag, heb ik zijn haar weer lekker geschoren. Dat ging allemaal goed, totdat ik de tondeuse op standje "uitdunnen" zette, zonder de tondeuse eerst uit te doen. En dat gaat niet goed… En nu mist Joshua een stuk van zijn kuif :-( . Arm kind. Ik ben er nog steeds niet uit wat ik met de rest moet. Ik denk dat ik het maar eerst heel erg uitdun en dan wat korter maak.
    Joshua en ik hadden erg geoefend met "hiep hiep hiep, HOERA!", maar dat kwam er een beetje zielig uit. Gelukkig hebben we Willem nog blij gemaakt met het liedje "Happy birthday to you, in de wei staat een koe". We zijn vroeger naar huis gegaan dan gepland, want dat was het moment dat Joshua echt ziek werd. Het arme jochie.
    Vanacht gaat de wintertijd in. Normaal gesproken reken ik dan op een extra uurtje nachtrust, maar nu ben ik blij als ik 3 uur ononderbroken kan slapen. We hebben Joshua een uurtje later naar bed gedaan, met de hoop dat hij morgen een uurtje langer doorslaapt. Maar iets zegt me, dat veel ouders dit ook al hebben uitgeprobeerd en dat het niet helpt… Voorlopig ga ik zelf maar weer eens naar bed. En aan Erik vragen of hij nog wat foto's wil plaatsen natuurlijk ;-) .

    23-10-2010 2 maanden bij elkaar!
    Vandaag is het precies 2 maanden geleden dat we Joshua ontmoetten. En dat hebben we gevierd met taart. Joshua vond de, stukjes, tompouce maar raar, maar toen hij met zijn vingers mocht eten heeft hij er veel lol van gehad:-)).
    En wat is tijd toch subjectief: Aan de ene kant heb ik het gevoel dat we al veel langer samen zijn, aan de andere kant zijn we zo trots op alle stapjes die hij zet in zijn eigen ontwikkeling en de hechting aan ons. En weten we dat alles broos is en dat we bewust en voorzichtig de volgende stapjes moeten zetten.
    We hebben het idee dat het steeds beter gaat. Het is zo leuk om hem iedere keer weer een stap te zien nemen! We hebben net 2 nachten mogen doorslapen; één keer tot 5.00 uur en één keer tot 7.00 uur. De eerste is natuurlijk nog steeds vroeg, maar het is een ononderbroken slaap en in huize van Barneveld telt dat op dit moment als luxe ;-) . Vanmorgen was het dus 7.00 uur en toen hebben we nog een half uur liggen kroelen: Heel gezellig!
    Alle dingen die steeds beter gingen, Duplo bouwen, taalvaardigheid, boekjes lezen, treinrails bouwen, blijven steeds beter gaan. Vandaag hebben we voor het eerst gekleurd en gestempeld en deze mama is heel trots op het resultaat;-)! Verder hebben we deze week een superleuk boekje met CD met kinderliedjes gekregen en die vindt Joshua helemaal fantastisch! Hij luistert er echt naar. De CD stond op tijdens het opruimen en Joshua drentelde lekker door de kamer, maar toen het liedje "klap eens in je handjes" kwam, stopte hij en begon te klappen.
    Deze week zijn we 2x bij Linda thuis geweest. De tweede keer waren opa Jan, oma Rietje en Willem er ook bij. En Erik ook, want die had een halve vrije dag. Joshua herkende het huis van een eerder bezoek en ging, nadat hij even de kat uit de boom had gekeken, rustig op onderzoek uit. Vooral naar het kamertje van Willem en dan waren wij dus zelfs even uit zicht. Maar als hij iets erg leuk vond, of erg spannend, dan kwam hij meteen naar Erik of mij rennen. Wat een kanjer he?
    Deze week zijn we even bij de huisarts langs gegaan, omdat Joshua eczeem had over zijn hele romp. We zijn thuis gekomen met 3 tubes zeer vette zalf en de boodschap om dit 3 maal daags over zijn hele lijfje te smeren. Het is wat: ben je 22 maanden en dan krijg je 3 maal per dag een massage ;-) . Het goede nieuws is dat deze zalf lijkt te werken. Het eczeem droogt al uit. Verder gaf de huisarts aan dat dit een eczeem is die vaak voorkomt bij kinderen van zijn leeftijd (van Joshua dan ;-) ) met een droge huid en dat dit niet perse gerelateerd hoeft te zijn aan zijn astma. Ook dat is goed nieuws, vinden wij.
    Vandaag hebben we het bedje van Joshua omgebouwd. Hij had een ledikantje met hoge zijdes, maar nu hebben we 1 hoog deel vervangen voor een laag deel. We hopen dat het feit dat hij zelf uit zijn bedje kan klimmen minder stressvol is en dat hij makkelijker in zijn eigen bed wil slapen. Hij vond het vanmiddag wel heel leuk om er al op te spelen en dat lijkt ons een mooi begin.
    We hebben weer genoeg op de agenda staan: Morgen zien we de bijna complete bende! En hopelijk weten we deze week ook wie het 15e bendelid zal zijn. Spannende tijden voor Chris en Nicole, maar stiekum voor ons ook. Morgen laten we Joshua voor het eerst 's middags ergens anders slapen en we zijn natuurlijk benieuwd hoe dat gaat.
    Maandag belt de kinderarts de eerste resultaten van de adoptiescreening door en dinsdagmiddag mogen we voor het eerst naar het consultatiebureau. Waarom heb ik toch het idee dat ik daar be- of veroordeeld word. Dat gevoel bevalt me niet en maakt me onzeker. Zelf denken we dat we het niet zo slecht doen, maar ik weet zeker dat we worden aangesproken op een aantal zaken, zoals zijn slaapgedrag en de flessen melk die hij nog krijgt. Maar goed, misschien hebben ze wel tips. En misschien hebben we van de kinderarts ook wel een vaccinatie-advies gekregen, zodat we daar afspraken over kunnen maken. Ach wat, we zien wel, misschien valt het allemaal wel mee ;-) .
    Morgen hebben we in ieder geval een leuk dagje. Ik ben heel benieuwd hoe het met de kinderen gaat en of ze al samen kunnen spelen. Ik zal morgen een extra mooie kuif bij Joshua maken, zodat hij goede sier bij de dames kan maken ;-) .

    18-10-2010 Heerlijk weekend
    We hebben een heerlijk weekend gehad. Erik was lekker thuis en dat was voor Joshua wel zo fijn. Eigenlijk begon het vrijdagochtend al. Omdat we een probleempje hadden met het frame van onze wandelwagen hadden we tijdelijk een leenframe in gebruik en werd ons frame teruggestuurd naar de fabrikant. Van de week belden ze dat het klaarstond en vrijdagmorgen hebben we het opgehaald. We stonden om 9.30 uur al voor de deur, maar de winkel bleek nog dicht. Bij het magazijn stonden echter al mensen en zij wilden ons toch wel helpen. Hartstikke aardig dus. En toen bleek dat we een hele nieuwe wandelwagen kregen! Wow. Leuke verrassing. Daarna werd er vracht gebracht bij de winkel en Joshua sprong zowat uit de wagen van blijdschap toen hij een vrachtauto zo dichtbij zag. Ik had ons zo opgesteld dat we precies in de vrachtwagen konden kijken. Maar de chauffeur zag dat Joshua dit wel machtig mooi vond en toen mochten we op de laadklep mee. Feestje voor Joshua! En ik vind het erg prettig om zoveel aardige mensen mee te maken.
    Zaterdagmorgen hebben we eerst uitgeslapen tot 7.30 uur! Een nieuw record ;-) . We zouden op de koffie bij opa Jan en oma Rietje. Omdat ik in het boek "Zoons, handleiding voor moeders" net had gelezen dat je als moeder niet alleen heel veel moet kunnen, en het liefst tegelijkertijd, maar dat ook het huis altijd naar zelfgebakken baksels moet ruiken, heb ik voor onze gastvrouw muffins gebakken. En ze waren nog goed gelukt ook ;-) ! Op weg naar de titel "Supermama" :-) ).
    's Middags was Joshua een boekje aan het lezen en ik zat op een stoel ernaast en Joshua draaide zich zomaar een paar keer naar me toe om me te knuffelen!! Ontroerend! Zo fijn!
    Zondag was prachtig weer. Helaas hebben we weer een gat in de dag geslapen. Zonde eigenlijk ;-) . We werden nu om 7.45 uur wakker. Zie ik een stijgende lijn? Maar we hadden deze extra tijd wel nodig, want om 2.15 uur vond Joshua het keettijd en had echt geen tijd/zin om te slapen. Hij probeerde het wel, maar was gewoon te wakker. Maar goed: lekker op z'n zondags gekeuteld, gewandeld met Joshua en Hunter en daarna begonnen met het wegharken van herfstblad. En Joshua heeft hard meegewerkt met zijn eigen bladhark. Wel gezellig hoor. Alleen niet perse sneller ;-) .
    's Middags hadden we afgesproken met Hans en Twan. Omdat we nog steeds geen visite ontvangen, hebben we een heerlijk eind gelopen naar de Surfvijver en op de terugweg in het stadspark warme chocolademelk gedronken met een stuk speculaas. In het stadspark werden de voorbereidingen van een luchtballonvaart genomen. We hebben helemaal kunnen zien dat de ballon werd gevuld, iedereen in kon stappen en dat de ballon vertrok. Reuze interessant. Joshua vond het een mooi vliegtuig ;-) .
    Erik heeft de hele weg de wandelwagen geduwd, maar Joshua maakte regelmatig contact met me. Ik heb het idee dat Joshua dit weekend ineens reuzestappen in de hechting heeft gemaakt. Maar dat kan ook komen, omdat Erik natuurlijk thuis was. Het voelt in ieder geval goed!
    Wat ik de vorige keer nog niet had geschreven is dat we de Boeing weer terug naar de hangar hebben gebracht: In de tuin stond een enorm vliegtuig toen we thuiskwamen, maar we willen de tuin nu wel weer een beetje gewoon hebben. Bovendien moet het vliegtuig liefdevol gerestaureerd worden voor het kindje van Chris en Nicole. Maar Joshua mist het vliegtuig vreselijk. We hebben het afgebroken waar Joshua bij was. Vooral om hem duidelijk te maken dat het vliegtuig weg ging. Toen had hij nog wel pret. Vooral toen papa en mama met het vliegtuig aan de wandel gingen ;-) . Maar nu wijst hij er ons een paar keer per dag op dat het vliegtuig weg is. Ik heb hem het vliegtuig in de garage laten zien en zijn ogen werden zo groot als schoteltjes! Het is niet zo gek dat hij niet alles kan begrijpen ;-) .
    In de tussentijd probeer ik de reisfoto's te bekijken. Op de foto's zijn we nu net in Beijing. Wat is er toch veel gebeurd in een korte tijd!
    In het vorige blogje schreef ik al dat we bij de kinderarts zijn geweest. Jullie willen vast wel weten dat hij toen wel 78 cm groot was en 10,9 kilo woog. En volgens mij groeit hij als kool: broeken maat 74 moesten we in China nog omslaan, maar nu zijn ze net goed in de lengte. Maar een broek maat 80 is nog echt te groot, vooral bij zijn achterwerk. Verder zijn er T-shirts die in China nog ruim zaten, maar die hij nu waarschijnlijk nog maar 1 of 2 keer aan kan, voordat ze echt te klein zijn. T-shirts maat 80 zijn qua lengtemaat nog net goed, maar dan moet ik wel zijn mouwtjes 2x omslaan. En vinden jullie het ook zo'n ramp om goede sokjes te kopen? Maar goed, voor een kind van bijna 22 maanden is het maar een klein purkie he? Ook wel lekker hoor: af en toe is het net een baby. Maar dan wel een baby in de peuterpubertijd ;-) !
    Ja, ik heb weer foto's, maar die houden jullie tegoed. Nu is het bedtijd. Enne, jullie zijn toch nog niet uitgekeken op de vorige reeks ;-) ?

    12-10-2010 Eindelijk?!
    Zelfs Erik begint te vragen waar het volgende blogje blijft en je zou denken dat hij redelijk op de hoogte is ;-) . Dat is hij natuurlijk ook, maar hij vindt dat ik jullie een beetje verwaarloos. En eigenlijk heeft hij wel gelijk. Het is erg leuk om berichtjes te schrijven, maar er gebeuren zoveel grote en kleine dingen dat ik soms niet meer weet waar ik moet beginnen. Het enige moment dat ik iets kan schrijven is 's avonds. En dan ben ik ook wel een beetje moe (lees: afgedraaid). Maar goed; ga er maar even voor zitten:
    Welke grote dingen zijn gebeurd: Joshua heeft zijn adoptiescreening gehad en Erik is vorige week weer gaan werken. Zo is dat even snel gezegd, maar het zijn wel ingrijpende gebeurtenissen.
    Voor de adoptiescreening zijn we naar een gespecialiseerde kinderarts geweest in Utrecht. Een hele aardige en lieve man. Maar voor Joshua betekende dit ziekenhuisbezoek dat er allemaal veschillende mensen aan zijn lijf kwamen: lengte en gewicht meten, daarna een lichamelijk onderzoek, echo van zijn niertjes en blaas, röntgenfoto van zijn longen, bloedafname en toen weer terug naar de arts. Pfffft. Ik vond het ook lastig, maar vooral omdat we er zo in getraind zijn om te voorkomen dat er iemand aan Joshua zit en nu moesten we dat ineens toestaan. Wel bleek dat we qua hechting op de goede weg lijken te zitten: Joshua klampte zich echt aan ons vast als er weer iets gedaan moest worden. En toch vond ik hem hartstikke stoer, want uiteindelijk zijn alle onderzoekjes allemaal in 1 keer gelukt. En wees eerlijk: niemand vindt dat geprut aan zijn lijf toch leuk?
    Vorige week is Erik dus weer aan het werk gegaan. Ook dat heeft nogal wat imact: Voor Erik is goede nachtrust natuurlijk belangrijk en aangezien Joshua nog steeds 's nachts vaak wakker wordt is dat soms lastig. Verder mist Joshua zijn vader overdag, maar hij kan dat niet duidelijk zeggen. Erik is natuurlijk al die tijd bij Joshua geweest, dus voor Joshua is dit een enorme verandering. Gelukkig komt Erik zoveel mogelijk thuis lunchen. Soms wordt hij met een blije lach van Joshua opgewacht, die vervolgens verder gaat spelen waar hij mee bezig was. Soms met een blij "pahpaaahh" en vanmiddag kregen we een rondedansje. Echt waar, compleet met zijn vingers in de lucht en een superblij gezichtje.
    Vorige week stonden we op maandagochtend, zeer vroeg, op Schiphol om Linda en haar gezin te zien. Ze kwamen aan vanuit Australië voor een verblijf van 3 maanden. We moesten natuurlijk Joshua even laten zien. Ze hebben voor hun tijdelijke verblijf, woonruimte gevonden in Wageningen, dus dat is lekker dichtbij. Joshua en ik zijn er al even geweest en Joshua heeft met Willem (11 jaar) gespeeld. We hopen natuurlijk dat we elkaar meer kunnen zien deze periode!
    Vandaag heb ik Joshua laten inschrijven als lid van de bibliotheek! Dat is echt een droom van me. Zolang ik al dacht aan kinderen en een gezin (en dat was al toen ik een klein meisje was), wilde ik al dat ze lid zouden worden van de bieb en ik hoopte dat ze dan ook van lezen zouden houden. Het was zo leuk om dat nu ook echt te doen. Helemaal, omdat de bibliotheek zaterdag op een nieuwe locatie geopend is. De afdeling kinderboeken is heel gezellig geworden, met veel licht, ballen als stoelen en toegankelijke boekenkasten. En veel keus in kartonboekjes. We hebben meteen een paar boekjes geleend natuurlijk ;-)
    Joshua begint inmiddels meer woordjes te zeggen en te begrijpen. En omdat zijn wereldje steeds een beetje groter wordt, gaat hij ook verbanden leggen. Heel gaaf. Ook merken we dat hij de eerste nieuwe woordjes al kan gebruiken en het lijkt dat er nu weer ruimte is voor nieuwe woordjes. In principe kan hij de woordjes "auto", "viegtuig" uitspreken, maar makkelijker is "toetoet" en "ieta". Maar soms is het ook "au-totoet" ;-) . En vogel is "onnuu" en Hunter is "ietaa", maar dat lijkt me duidelijk;-). We hebben uitgelegd dat een motor "vroem" doet en dat geluid deed hij ineens na toen er een brommer voorbij kwam. Ook hebben we op een plaatje al heel vaak een fiets aangewezen, gezegd dat het een fiets was en dat die een "tring"-geluid maakt. Vanmorgen ging Erik op de fiets naar het werk en voor het eerst wees Joshua op de fiets en zei "tingng". Ik vind dat zo supergaaf! Ach ja, trotse moeder he ;-) . En waarom moeten de geluidjes erbij? Om de eerste plaats, omdat geluidjes voor kleine kinderen leuk zijn en helemaal als je moeder dan heel gek doet. In de tweede plaats omdat er in kinderprentenboekjes geen normale plaatjes staan. Het verschil tussen een motor en een fiets in een 1dimensionaal plaatje, bestuurt door respectievelijk een kat en een hond, is niet groot. Ik ben voor fantasie, maar ik kan het Joshua niet kwalijk nemen dat hij geen verband ziet tussen het knalrode varken op zijn dekbedovertrek en het hangbuikzwijntje op de kinderboerderij…
    Ik had al geschreven dat Joshua een echt buitenkind is. En wat een heerlijk weer hebben we gehad. Met een beetje zon is het in de tuin al lekker en kan Joshua zich uitstekend vermaken met zijn kruiwagen, trapauto en loopfiets. Alleen gaat hij iedere keer achterstevoren op die loopfiets zitten en dan lijkt hij zich echt af te vragen waar dat stuur nou gebleven is ;-) . Met Joshua in de wandelwagen laten we Hunter 's morgens en 's middags gerust een uur uit. Ik ben hartstikke blij met die goede wandelwagen: hij stuurt niet zwaar en is makkelijk wendbaar. We hebben er al kilometers mee gereden. En hij bevalt Joshua ook heel goed: hij valt regelmatig in slaap in de wagen ;-)
    Binnen kan Joshua zich heel goed vermaken met de knopjes van het kastje van de digitale TV :-( . Maar meestal kan hij zich uitstekend met de Duplo, zijn boekjes en zijn auto's vermaken. Soms zelfs al een tijdje zelfstandig. Dan ben ik even in de keuken en dan komen er allemaal gezellige brabbelgeluiden uit de kamer. Hij is zo'n blij mannetje! Met de Duplo gaat hij ook zelf steeds meer maken. Eerst kwam hij met losse onderdelen van zijn Duplo-truck naar ons, nu stapelt hij de stenen zelf. Als onbevooroordeelde moeder vind ik dat natuurlijk heel knap ;-)
    Wij vinden dat het heel goed met Joshua gaat: hij eet goed, speelt goed, lijkt zich steeds meer aan ons te gaan hechten, hij pakt de taal heel goed op, groeit als kool en het lijkt goed te gaan met zijn gezondheid. Maar het slapen is nog wel moeilijk voor hem. En slapen is juist in de tijd dat je veel leert en meemaakt nu juist zo belangrijk. Hij is ook wel moe, maar hij vindt het moeilijk om zich er aan over te geven. En dat is eigenlijk heel logisch: als je slaapt ben je op je kwetstbaarste moment. En, hoewel het al heeeeeel lang lijkt, we kennen elkaar nog geen 2 maanden! Dan is het niet zo verwonderlijk dat het overgeven aan de slaap dan niet altijd lukt. We zien ook wel vorderingen: voorheen werd hij ieder uur wakker en moest hij even controleren of we er nog waren, nu is dat nog maar een paar keer per nacht. Verder spelen we nu soms overdag in zijn bedje en dat gaat al zonder stress en voor zijn middagslaapje krijgt hij sinds een paar dagen de fles in zijn eigen bedje. Slapen dat gaat daar echt nog niet, maar voor ons zijn dit hele mooie stapjes in de goede richting.
    De papieren rompslomp voor de adoptie naar Nederlands recht staat inmiddels ook in de startblokken: alle papieren, behalve van de IND, zijn compleet. Van de IND hebben we nu de brief dat Joshua zijn verblijfsstatus heeft gekregen en daar moeten we nu nog een pasje van krijgen. Als we dat hebben, dan kunnen we alles opsturen naar de advocaat. En dan maar hopen op een snelle uitspraak van de rechter.
    Ik moet zelf ook niet vergeten dat we nog maar zo kort thuis zijn. Dat helpt om de verwachtingen van mezelf en die van Joshua een beetje bij te stellen. Op deze manier is het weer beter genieten van de kleine dingen.
    Zoals geschreven in het vorige blogje, ben ik begonnen om alle reisfoto's te bekijken en een selectie te maken. En dan pas zie ik hoe intens onze reis naar Joshua was. En wat het voor Joshua moet hebben betekend. Al die emoties maken natuurlijk ook dat ik zo moe ben. En ja, als ik met de wandelwagen langs de huizen van mijn oma en mijn vader loop, zou ik zo graag eens bij ze op de koffie met Joshua. Ach, alles moet gewoon zijn plek nog krijgen.
    Hier is het al weer bedtijd (eigenlijk al weer te laat, maar gisteren lag ik vanaf 19.30 uur al in bed met Joshua ;-) ) Bijna onze trouwdag. Wie had toen kunnen denken dat ik dan naast 2 mannen wakker mocht worden ;-)

    03-10-2010 Ieniemienie berichtje
    Net ben ik begonnen om een eerste selectie uit de duizenden foto's te maken van onze prachtige reis naar Joshua. Ik ben gebleven bij de foto's waar we Joshua net hebben gekregen. Het is dag 3 en mijn selectie bestaat al uit 170 foto's… Hoe moet dat goedkomen ;-) .
    Wel bizar om foto's te zien van onze voorbereidingen van onze reis. Allemaal foto's zonder Joshua. Wat kaal!
    De update volgt later deze week nog hoor. Maar alles gaat goed! Vandaag moet ik op tijd naar bed.

    22-09-2010 Onze tweede week thuis
    Vandaag een heerlijke zonnige dag gehad. Wat kan ik daarvan genieten! Het weer hier viel me zo tegen. Het was al echt herfst, donker, regenachtig en koud. En ik had nog zo gehoopt op mooi nazomerweer. Sterker nog: met de aanschaf van de kleren van Joshua heb ik daar maar rekening mee gehouden ;-) . Maar goed, nu waarderen we het extra. Vanmorgen op de fiets naar het gemeentehuis om, eindelijk,een BSNnummer van Joshua te krijgen. Zonder dit BSNnummer, kunnen we helemaal niets. We hebben het nodig voor de ziektekosten- en WA- verzekering, voor de start van de adoptieprocedure naar Nederlands recht, aanvraag kinderbijslag en ga zo maar door. Maar het ritje was tevergeefs: Na anderhalve week was dat nog niet klaar… Daarna zijn we op de fiets even bij Anton en Lia geweest en hebben lekker in de tuin gezeten. Later kwamen Marlies en Tygo ook. Tygo is net 1 jaar geworden en net zo groot als ons ukkie ;-) . Op de fiets viel Joshua al in slaap, maar dat hield mooi op toen ik hem in bed legde :-( . Toen maar even met z'n drietjes op bed gespeeld. Dat is ook gezellig en goed voor de hechting. Daarna lekker buiten pannenkoeken gegeten en Erik heeft wel 3 kwartier, met Joshua op schoot, gekeken naar wat er allemaal door de lucht vliegt. Machtig interessant als je pas 21 maanden oud bent. En het zit zo lekker bij papa ;-) .
    Het gaat heel goed met Joshua. En vanaf dit weekend heb ik het idee dat hij ons steeds beter begrijpt en dat hij daardoor veel ontspannender is. Iedere dag krijgen we een stukje meer Joshua te zien. Zo leuk!
    Alleen slapen vindt hij echt nog moeilijk. Zijn eigen bedje is echt stress. Dikke tranen en echte paniek. Heel zielig. Aangezien hij zo veel al leert op een dag en de dagen zo heel intensief zijn, hebben we ervoor gekozen hem bij ons te laten slapen. Dan is het nog moeilijk voor hem om zich over te geven aan zijn slaap, maar er is geen paniek meer en als we alle drie goed slapen, dan zijn de dagen ook wel zo gezellig. We kunnen de energie goed gebruiken. Straks zullen we wel een stappenplannetje bedenken voor het slapen in zijn eigen bedje. Daarin hebben we keuze genoeg. Voor nu is het vooral belangrijk dat we hem afleren om in de breedte van het bed te gaan liggen. Hij ligt het liefst met zijn hoofd op mijn kussen en zijn voeten op het kussen van Erik. Het feit dat het dekbed dan niet hoog genoeg kan komen om hem toe te dekken is hierin het minst grote probleem ;-) .
    Van de week heeft hij voor het eerst thuis met Duplo gespeeld en dat is een schot in de roos. Hij vindt het superleuk en krijgt het ook al voor elkaar om blokjes op elkaar te stapelen. Verder heeft hij een Duplo-truck en daarvan kan het laadklepje natuurlijk los. Dat doet hij dan expres en gaat zelf bedenken hoe dat weer vast moet. Een techneutje in de dop. En hij kan er ook al even alleen mee spelen. Vanmorgen was ik ontbijt aan het smeren in de keuken en dan hoor ik hem gezellig brabbelen, "praten" en geluiden maken, terwijl hij aan het spelen is. Zo schattig.
    De hele dag door maak ik foto's, maar vaak net te laat… Eigenlijk zouden we de hele dag moeten filmen. Er zijn zo veel leuke momenten! Wedden dat jullie dan een abonnement willen ;-) ? Vanmiddag zette ik hem in zijn stoel voor de pannenkoeken en toen hij ze zag werden zijn ogen groot en kreeg hij een lach van oor tot oor. Toen ik vroeg of hij dat wel wilde begon hij enthousiast te knikken en daarna in zijn handjes te klappen en met zijn voetjes te trappelen. Ik begrijp dat dit heel normaal gedrag is voor kinderen, maar voor mij zijn dit echt "smeltmomenten".
    Wat kan ik nog meer zeggen over ons prachtige kind? Hij vindt het leuk om boekjes te lezen. Maar dan moeten er wel auto's of vliegtuigen in staan. Dus in alle boekjes die hij heeft bladert hij heel opgewonden net zo lang tot hij ze heeft gevonden. En dan slaakt hij een zucht en zegt: "toet-toeoeoet".
    De vissen vindt hij ook leuk: ook die bij oom Nico in de vijver in de tuin. En tante Anja was vast heel blij met de kusjes die Joshua op de ramen heeft gegeven ;-) .
    Verder hebben we van de week de meeste aankomstkaartjes verstuurd en is Erik kapper geweest: Het haar van Joshua moest nodig worden geschoren. We hebben dus maar een tondeuse gekocht en Erik durfde het wel aan! Eerlijk is eerlijk: Het is hartstikke goed gelukt. Zeker in aanmerking genomen dat Joshua niet echt (echt niet) stilzat en de klus binnen 5 minuten helemaal geklaard moest zijn, want meer geduld had Joshua echt niet…
    Nog steeds krijgt Joshua regelmatig een kadootje en krijgen we kaartjes. Echt heel leuk om te zien hoe jullie allemaal meeleven.
    Morgen heeft Joshua zijn eerste speelafspraakje: We gaan naar het bos met Sem en zijn vader en moeder. Sem is iets jonger dan Joshua en is sinds juli de prachtige zoon van Geertje en Roland.
    Morgen is het één maand geleden dat we Joshua hebben leren kennen. Het voelt veeeeel langer geleden. Ongelofelijk wat we in één maand allemaal hebben meegemaakt en wat Joshua in deze korte tijd allemaal heeft geleerd!

    14-09-2010 Onze eerste week thuis!
    Vanmorgen ons eerste doktersbezoekje afgelegd. Niets aan de hand hoor, alleen waren de medicijnen van Joshua op, dus we zijn langs geweest voor een kennismaking en een herhalingsrecept. De dokter was superlief en Joshua was een kanjer. Zelfs toen de dokter even naar zijn longetjes wilde luisteren.
    We hadden een afspraak om 9.30 uur en aangezien Joshua zich standaard om 6.30 meldt voor een fles, dachten we tijd genoeg te hebben. Alleen heeft hij vanmorgen uitgeslapen en dat had ik pas in de gaten toen het 8.30 uur was, Erik nog in bed lag, Joshua net in bad zat en ik mij aan het aankleden was. Bovendien moest er nog ontbijt worden gesmeerd en gegeten, tas ingepakt worden en fietsen worden buitengezet. Pfff. Gelukkig haden we geen haast ;-) . Ik voelde me wel supermama toen ik had bedacht om Joshua maar gewoon in zijn kinderstoel bij het aanrecht te zetten. Zo had hij overzicht (hij wil graag alles weten ;-) ), kon ik tegelijkertijd brood smeren en af en toe een hap in zijn mondje stoppen. Zo was het allemaal toch nog relaxed.
    Maar goed. Onze eerste week thuis.
    Hoe dat was? Uitputtend, vermoeiend, intens, prachtig.
    Verandert een kind je leven? Ach, ik betrap mezelf erop dat ik geen popliedjes meer in mijn hoofd heb, maar "Vader Jacob" en "Klap eens in je handjes" ;-) .
    De eerste nacht thuis heeft Joshua eigenlijk heel goed geslapen. Maar dat was tevens de enige nacht van deze week. Overdag is hij een kanjer, leert ontzettend veel en snel. hij durft ondeugend te zijn, heeft gevoel voor humor en er zit een magische aantrekkingskracht tussen Joshua en alles wat knopjes heeft.
    's Nachts merken we dat hij bevestiging zoekt dat we er zijn. Hij slaapt in bij ons op het grote bed en dan hevelen we hem over naar zijn eigen ledikant. Maar als hij wakker wordt dan laten we hem tussen ons in slapen. En dan voelen we ieder half uur wel een paar vingertjes in ons gezicht of krijgen we een liefdevol kopstootje van hem. Aan de ene kant schattig, aan de andere kant gun ik hem, en ons, ook wel de rust dat hij lekker door durft te slapen.
    Hunter en Joshua gaan heel goed samen. Joshua is niet bang voor hem, hoewel hij hem wel in de gaten houdt. Maar dat heeft volgens mij te maken met het feit dat Hunter toch wel opdringerig kusjes wil geven en Joshua daar niet altijd van gediend is. En gelijk heeft hij. Verder vindt Hunter al het nieuwe speelgoed van Joshua natuurlijk machtig interessant. Maar we zijn nu een week verder en Hunter lijkt al rustiger te worden. Joshua kan zelfs aan de bak van Hunter komen als Hunter aan het eten is. Maar dat moeten we Joshua maar even afleren.
    Verder zijn we al bij de gemeente en de IND geweest voor Nederlandse formaliteiten, heeft Joshua even gespeeld met Xue-Ling, zijn we een keer naar de kinderboerderij geweest, is Erik al een stuk met hem wezen fietsen en komen we, als we Hunter uitlaten, soms Julia, de nieuwe Labaradorpup van Edward en Ilonka tegen. En zondag zijn we, een kwartiertje, bij oma geweest. Eigenlijk best wel een volle week met heel veel indrukken voor ons mannetje.
    Het liefst is hij buiten. Dus als de zon maar een beetje schijnt zijn we in de tuin of op de fiets. Zijn glijbaan vindt hij fantastisch!
    Ik heb het idee dat hij zelfs al een stukje is gegroeid. De broek die we in China 1 keer moesten omvouwen, lijkt nu beter te passen! En hij eet best wel goed: 3 flessen melk op een dag, 's morgens en 's middags 1 hele boterham met korstjes, en 's avonds een schaaltje eten en yoghurt toe. En natuurlijk fruit en liga tussendoor. Tot nu toe eet hij alles wat je hem voorzet. Deze week al nasi, risotto, tandoori, macaroni en rosti gegeten. Vanavond krieltjes en andijvie.
    En we beginnen steeds meer Nederlandse geluidjes te horen van Joshua. Als hij 's avonds naar bed gaat, hoor ik echt dat hij allemaal dingen van de dag vertelt.
    Ach, wat kan ik nog meer zeggen? Wij zijn supertrots op onze zoon!

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Thuis (2010)
    • By adoptievanbarneveld 11:54 |
    • Thuis (2010) |
    • Reacties (0)

    December 2010 Sinterklaas, Kerst, Joshua jarig, Oud en Nieuw, rechtbank
    Tsja, dat krijg je als je pas half januari een blog over december wilt schrijven: Geen idee waar ik moet beginnen! Het is een mooie en superdrukke maand geweest.
    Om te beginnen hebben we Sinterklaas gevierd. Joshua begon langzaam maar zeker te wennen aan het idee dat hij zijn schoenen niet in de gang, maar voor de schoorsteen moest zetten. Dankzij het Dikkie Dik boekje snapte hij ook dat een paard van wortels houdt, maar waarom die dan in zijn schoen moest was een grote vraag ;-) . Op 5 december had het behoorlijk gesneeuwd. 's Middags hebben we eerst in de tuin sneeuw geruimd en een sneeuwpop gemaakt.

    En daarna werd er hard op de deur gebonsd en stond er een zak kadoootjes buiten! Wat is het toch leuk om dit allemaal te regelen zo voor ons eigen kind. Op de kadootjes van Joshua zat een foto van hem geplakt en hij had vrij snel door welk kadootje hij zelf mocht open maken of dat hij het aan papa, mama of Hunter mocht geven.

    Hoewel er van de hele context volgens mij maar weinig is blijven hangen zijn een paar dingen toch heel belangrijk voor hem geweest: Hij wil nog steeds dat ik het liedje zing van Zwarte Piet die uit fietsen ging, het verhaal voorlees van Dikkie Dik die achter de maan aan ging, en verschil tussen de Kerstman en Sinterklaas is er niet ;-) .
    Verder heeft Joshua deze maand zijn eerste speelafspraakjes gehad: Sem (van Geertje en Roland) en Zhen (van Kirsten en Geert). Het is leuk om te zien hoe de kinderen met elkaar kunnen spelen. Zelf vond ik het gezellig om met Geertje en Kirsten te kunnen bijkletsen. Kirsten is een medereisgenootje. Heel fijn om te zien hoe kinderen al zo veranderd kunnen zijn van de China periode tot in de eerste 3 maanden thuis.

    Op 12 december hebben we met de bende bij Steven, Ingrid en Xue-Lan geproost op Xiao Song. Wat was het ontzettend leuk om, bijna, de hele bende bij elkaar te hebben. Een gezellige chaos. Alle kinderen doen het heel goed met elkaar en hebben heerlijk gespeeld en gegeten. We hebben met zijn allen, inclusief de kinderen (lang leve de Jip en Janneke champagne!) ,geproost op Xiao Song. En er werd hier en daar al gedroomd over een weekendje weg met de hele bende.

    Verder mocht Joshua voor het eerst naar de tandarts! Thuis hadden we natuurlijk al goed geoefend met mondje open doen en tanden en kiezen aanwijzen en dat ging best goed. Maar bij de tandarts hield hij gedecideerd zijn lipjes op elkaar en schudde van nee, toen ze vroeg of ze even mocht kijken…. Gelukkig had ik een tandenborstel bij me en mocht Joshua laten zien hoe hij zijn tandjes poetste en kon de tandarts een beetje meekijken, maar eerlijk is eerlijk: veel wijzer zijn we er niet van geworden. Een week later was ik er weer: toen was mijn kies afgebroken :-( . Daar wordt in februari of zo een kroon op gezet. Niet leuk.
    En toen braken de feestdagen aan.
    Op kerstavond hebben we met Edward, Ilonka, Eyob, Chris en Nicole hier pannenkoeken gegeten. Joshua had nog nooit zoveel mensen hier thuis gezien. Maar hij kende ze natuurlijk wel allemaal. Dat was een gezellig pre-kinderkerstdiner. Heel geslaagd en heel ontspannen.
    Eerste kerstdag waren we uitgenodigd bij Nico en Anja voor het diner met de familie van Barneveld. Het was voor ons natuurlijk ook een verrassing hoe dat met Joshua zou gaan. Maar het ging hartstikke goed! We hadden ervoor gekozen om het voorafje klaar te maken, omdat we niet zeker wisten of we het dessert zouden redden, maar daar hadden we ons geen zorgen over hoeven maken. Ons lekkerbekje heeft overal van gesmuld. Zelfs van het ijs. En hij heeft zich keurig gedragen. Tenminste: de knopjes van de wasmachine vond hij erg interessant, maar ik heb Nico en Anja nog niet horen klagen over
    een ongeplande kookwas ;-) .
    En toen was het tweede kerstdag. En niet zomaar een tweede kerstdag: Het was de verjaardag van Joshua! De eerste verjaardag die wij met hem mochten vieren! Noem me een muts, maar terwijl ik dit schrijf, word ik er weer emotioneel van. Maar op zijn verjaardag was het alleen maar heel gezellig. De avond ervoor hebben Erik en ik de kamer versierd met slingers en ballonnen. Hunter vindt ballonnen zoooo mooi, die liep zich de hele tijd in te houden om niet te gaan blaffen. Onder ons bed hadden we aan ieders kant een kadootje liggen en toen we wakker werdenr, gezellig met zijn drietjes in het grote bed, hebben we meteen voor hem gezongen. En kadootjes uitgepakt: een bus en een tractor met teveel geluid, maar gelukkig ook wel leuk en Joshua vindt hem super. 
    Het systeem van kadootjes uitpakken heeft hij toch nog niet helemaal door. Tot aan het einde van de dag pakte hij een stuk kadopapier vast, strekte zijn armpjes en kreunde de hele boel bij elkaar, maar er even echt aan trekken
    deed hij niet ;-) . Gelukkig kon Hunter hem goed helpen met uitpakken ;-) .
    's Morgens kwamen zijn oma van Barneveld, oom Nico en tante Anja en tante Lia en oom Anton. Heel overzichtelijk. Hij is verwend met Duplo, puzzel en een cd. Voor bij de koffie hadden we fototaart laten maken bij de Hema. Hij is echt super geworden. Zonde om op te eten, maar ja, anders nam hij zo'n grote plek in in de koelkast ;-) .
    's Middags na zijn middagdut, kwam er nog meer visite: oma Rietje en opa Jan, Tante Linda, Dave en Willem en tante Simone. Na nog meer kadootjes en taart hebben we met elkaar lekker gegeten. Willem had een superlekker toetje gemaakt. Het recept ken ik nog niet maar het was iets met veel limoen en een halve liter slagroom ;-)
    Als een rode draad in de afgelopen 3 maanden loopt het bezoek aan Nederland van mijn lieve vriendin Linda met haar man David en hun zoon Willem. We hebben het heerlijk gehad. Elkaar lekker vaak gezien. Ze woonden in Wageningen, dus we waren zo heen- en weer. Linda heeft Joshua op deze manier van dichtbij kunnen meemaken. Dat was zo heerlijk en zo speciaal. En, eindelijk, konden onze kinderen met elkaar spelen: Onze droom van toen we nog jonge meiden waren. Willem is natuurlijk al 11, maar heel lief en zorgzaam. Hij heeft boekjes geschreven voor Joshua, de hoofdfiguur (Ebo, het uiltje) voor Joshua gemaakt als knuffel, treinbanen aangelegd, met de bal gespeeld en gewoon samen met Joshua de slappe lach gehad. Hoe speciaal het is kan ik eigenlijk niet in woorden uitleggen. We hebben een supermooie tijd gehad, maar we hebben ook weer afscheid moeten nemen toen zij weer naar "hun" Australie gingen.

    En toen Oud en Nieuw. Hoe speciaal was dat: Vorig jaar hebben we dat gevierd met Chris, Nicole en Edwin en Anita. Met zijn zessen. We wisten nog niet wie onze kinderen zouden zijn. Het voorstel van Edwin en Anita was al wel in Nederland, maar nog niet bij hen bekend. Om 24.00 uur hebben we, volgens Russische traditie een wens op papier geschreven en deze verbrand. Onze wens was dat de bende van 15 in 2010 compleet zou zijn. Dat is net niet helemaal gelukt, maar op 8 november wisten we wel wie ons 15e bendelid zou zijn: Xiao Song. Toen waren we om 24.00 uur dus niet alleen maar blij dat 2010 was begonnen, maar ook verdrietig dat we weer Oud en Nieuw vierden zonder onze kinderen.
    En toen kwam Oud en Nieuw van 2010. Natuurlijk heb ik, volgens traditie van papa thuis, oliebollen gebakken.
    Edwin, Anita en Xue-Ling hebben bij ons Oud en Nieuw gevierd. We hebben eerst met zijn zessen aan tafel gegeten, met allemaal lekkere dingen: quiche, risotto, gehaktballen, tomaatjes en natuurlijk een toetje naar keuze, maar wel op ieder toetje slagroom ;-) . Toen natuurlijk nog even spelen en een oliebol eten. Daarna zijn Joshua en Xue-Ling gaan slapen. Xue-Ling, heel stoer, op het logeerbed op zolder. Voor Joshua leek alles ineens teveel te zijn (niet gek!) en hij wilde alleen in het grote bed van papa en mama liggen, maar daar heeft hij uiteindelijk heerlijk liggen pitten. En daar zit je dan 's avonds met zijn vieren bij het haardvuur en lekkere hapjes en de babyfoon (!).

    Wat een verschil met vorig jaar! Om half twaalf hebben we de kinderen uit bed gehaald. Weer een mooie droom van ons die uit komt: Het nieuwe jaar inluiden met ons kind! Prachtig om te proosten met 4 champagneglazen, een Nijntje-limonadebeker en een plastic rietjesbeker. En, hoe gek, weer tranen.
    En toen natuurlijk vuurwerk kijken. Xue-Ling was verstandig en vond het maar niks, maar Joshua sprong zowat door het raam van enthousiasme ;-) . Hij kon er geen genoeg van krijgen. Die heeft dus van zijn 5e tot zijn 15e jaar huisarrest van 27 december tot en met 2 januari ;-) . Met elkaar nog wat sterretjes afgestoken en daarna zijn Edwin en Anita, via Chris en Nicole, vroeg naar huis gegaan en wij, in tegenstelling tot vorig jaar, vroeg naar bed.
    Het jaar 2010 bleek een hele mooie afronding te hebben. Bij de eerste post in het nieuwe jaar zat een brief van de advocaat: Op 29 december 2010 heeft de rechtbank uitspraak gedaan in onze adoptieaanvraag en deze in zijn geheel goedgekeurd! Dat is veel eerder dan wij hadden verwacht. Officieel is er nu de "hoger beroep termijn" aangebroken. Deze termijn duurt 3 maanden, maar zal in ons geval vooral een formaliteit zijn. Hierna wordt de uitspraak bevestigd en wordt Joshua als Joshua Run Dong van Barneveld ingeschreven als ingezetene van Nederland met ons als zijn ouders!
    Wij kunnen niet anders zeggen dan dat 2010 voor ons een prachtig jaar was!

    29-11-2010 3 maanden bij elkaar
    Het is niet te geloven: vandaag precies 7 jaar geleden kregen we ons BKA-nummer. Dat is het inschrijfnummer voor aanvraag van internationale adoptie. En we zijn nu pas 3 maanden en 6 dagen bij elkaar. Wie heeft toen kunnen denken dat het allemaal zo lang zou duren. We waren toen dus ook gewoon 7 jaar jonger! Pfoe, waar blijft de tijd ;-) .
    Inmiddels is er sinds ons laatste blogje ook wel weer een en ander gebeurd. Het grootste nieuws is toch wel dat Chris en Nicole een voorstel hebben ontvangen: ze hebben een zoon, Xiao Song, en in januari mogen ze hem op gaan halen. Ze hopen dan samen daar zijn eerste verjaardag te vieren. Onze bende van 15 is compleet met 2 meiden en 3 jongens!
    Natuurlijk moest er, geheel volgens traditie, voor Xiao Song geshopped worden in Zeist. We hebben er een gezellige dag van gemaakt met Geertje en Sem, Anita en Xue-Ling, Nicole, Joshua en ikzelf. Heel leuk, maar niet praktisch om met 3 wandelwagens te shoppen. Dat is filerijdend de winkel in en uit ;-) . Maar we zijn leuk geslaagd voor Xiao Song, en natuurlijk ook voor de anderen.
    Deze winkelronde was tevens het eerste moment dat er stiekum een sinterklaaskadootje voor Joshua meegesmokkeld moest worden ;-) . Gelukkig kon Nicole het wegstoppen tussen alle andere koopwaar en verdween het daarna in een grote tas. Lijkt misschien overdreven, maar de pogingen die ik heb gedaan om iets voor 5 december te kopen heb ik gestaakt, omdat Joshua gewoon alles ziet.
    Joshua heeft natuurlijk voor het eerst zijn schoentje gezet. Natuurlijk hebben we eerst naar de intocht van Sinterklaas gekeken en hebben we het verhaal een aantal keer verteld en er boekjes over gelezen. Joshua heeft braaf zijn klompjes bij de open haard neergezet en 's morgens zat er een zakje pepernoten in zijn klomp en een kadootje eronder. Het zakje pakte hij tussen wijsvinger en duim uit zijn schoen en zei:"Bah." en legde het aan de kant. Zijn klompjes trok hij meteen aan en dat er een kadootje onder lag, zag hij pas toen wij hem daarop wezen… Heerlijk. Later mocht hij nog een keer zijn klompjes zetten. Wortel erin. En de volgende morgen had de slimmerik nu wel door dat er pepernoten in het zakje zaten ;-) .
    Toen kwam Sinterklaas afgelopen zaterdag bij Erik op het werk langs. Met wel 5 Pieten. En Joshua was helemaal niet onder de indruk ;-) . Bij binnenkomst hebben we natuurlijk gezongen en Joshua stond op mijn schoot gezellig mee te swingen. Hij heeft de Pieten ook keurig een handje gegeven. Toen hij bij Sinterklaas mocht komen kreeg de Sint wel een hand, maar hij wilde echt niet op schoot! Heel goed van Joshua ;-) .  Van de Pepernotenpiet kreeg Joshua pepernootjes en een schuimpje, maar die gaf hij keurig weer terug ;-) . Heerlijk, zo'n kindje wat nog niet helemaal beseft wat er gebeurt, maar zich wel prima vermaakt.
    Voor ons was het tevens een manier om te kijken hoe het nu met Joshua gaat in grotere groepen. Het ging boven verwachting goed. Hij voelde zich op zijn gemak, vond het leuk dat er kindjes bij waren, vond de volwassenen niet eng, maar ging niet naar ze toe. Als hij wist dat we in de buurt waren trok hij wel guitige bekkies naar bepaalde mensen, maar hij bleef keurig op afstand en hield ons goed in de gaten. Helemaal goed dus en we zijn apentrots! De rest van het weekend was hij ook gezellig ontspannen en knuffelig. Heerlijk.
    Volgende maand wordt hij jarig en we zijn druk aan het bedenken hoe we dat gezellig kunnen vieren en het voor Joshua overzichtelijk te houden.
    Inmiddels sneeuwt het hier en ziet Joshua straks zijn eerste sneeuw. Kunnen we gelijk kijken hoe hij het vindt, want we mogen op de fiets naar de huisarts. Het gaat wel beter met zijn exzeem (dwz met het exzeem gaat het slechter en met Joshua gaat het beter), maar hij heeft nog teveel jeuk. Even horen wat de huisarts nog meer voor plannen heeft.

    07-11-2010 Twee maanden thuis

    Twee maanden thuis! Het voelt zo veel langer. Aan de andere kant is het dus niet zo verwonderlijk dat alles nog niet helemaal in het gareel loopt (gelukkig kan ik goed improviseren ;-) ) en dat ik er nog helemaal niet aan toe ben om al weer aan het werk te gaan. Maar daar is Joshua ook nog niet aan toe, dus dat komt goed uit.
    Joshua was deze week nog een poosje ziekjes, hangerig en niet in zijn hum. Maandag zijn we bij de dokter geweest. Hij bleef last houden van zijn huid en er viel niet aan te ontkomen dat we nu zijn exzeem 2x daags met hormoonzalf moeten insmeren en zijn hele huidje 3x daags van top tot teen met een supervette zalf. Maar dat kan natuurlijk niet tegelijkertijd, dus hij moet 5x per dag worden ingesmeerd. Dat is wel vaak, maar vanaf donderdagnacht is Joshua niet meer kermend van de jeuk wakker geworden 's nachts. Want dan was hij zielig hoor: huilen en proberen te krabbelen en zeggen "mama, dieieiei" op zo'n zielig toontje en wijzend naar de mentolpoeder. Nu gaat dat gelukkig beter.
    Hij slaapt ook 's avonds nu al lekker in op zijn eigen bedje. En dat gaat heel goed. Alleen 's nachts wordt hij wakker rond drie uur en dan is het geen optie meer om hem gewoon lekker terug te leggen in zijn eigen bedje. Dan is hij zo gestressed dat het net is of ik een plankje vasthoud in plaats van een kind. Dan nemen we hem gewoon bij ons in bed en dan slaapt hij tot een uur of zes. Het weekend heeft hij trouwens behoorlijk uitgeslapen tot rond achten.
    Zaterdag zijn we nog even bij Nico en Anja geweest en het is leuk om te zien dat Joshua een nieuwe omgeving best durft te verkennen, als hij maar zeker weet dat papa en mama er zijn. Ook even bij oma van Barneveld geweest. Ze had een mooie trui gebreid voor Joshua. Hij staat hartstikke leuk.
    Verder zijn Chris en Nicole langs geweest en Joshua heeft zich lekker lopen uitsloven: gek doen met ons, maar zich wel verzekerd weten van de volledige aandacht van Chris en Nicole: ons clowntje ;-) . We hopen toch zo dat zij hun voorstel snel krijgen en dat over 2 maanden hun hummeltje door hun huis loopt!
    Vandaag had Erik een soort "papa-dag". Eerst mocht ik lekker een uurtje uitslapen en later is Erik met Joshua Hunter wezen uitlaten en zijn er lekker veel "papa-Joshua speelmomentjes" geweest. Heel gezellig voor hen, maar voor mij ook om mijn 2 mannen zich zo te horen vermaken. Ook hebben we vandaag lekker met zijn drietjes in de tuin gewerkt. Heel gezellig dagje zo.
    En weer leert Joshua nieuwe dingen. Vandaag heb ik hem voor het eerst zijn eigen naam horen proberen te zeggen. Dat vond ik heel bijzonder. Verder leert hij steeds meer liedjes, krijgt Ernie regelmatig een hapje van zijn koekje, heeft hij ontdekt dat, als je ergens op kunt staan dat je dan ineens veel hoger bent en dat is vaak erg interessant (dat wordt opletten!), pakt hij in opdracht het juiste boekje uit de kast, eet steeds zelfstandiger, leert hij steeds meer woordjes ("kroko" voor krokodil en "zitten"), kan hij lopen op de slippers van papa en de pantoffels van mama en kan hij de inlegpuzzel van de auto's maken.
    Verder hebben we vrijdag zijn pasje van het IND opgehaald: Het bewijs dat hij in Nederland mag verblijven. Het had nogal wat voeten in aarde. Joshua was nog niet helemaal in zijn hum, dus die was het autorijden na 10 minuten al zat. Toen we aankwamen was de parkeerautomaat kapot en moesten we een heel stuk lopen naar de volgende automaat en het regende (bleh). En toen bleek ook nog eens dat de IND was verhuisd… Tsja, het nieuwe adres stond natuurlijk wel in het briefhoofd, maar dat had ik niet gelezen. Joshua maar weer in de auto gehesen en toen dwars door de opengebroken stadshart van Utrecht met een tomtom die daar erg van in de war raakte. Maar we hebben het natuurlijk wel gevonden, alleen konden we daar niet parkeren (alleen voor vergunninghouders). Grrrr. Inmiddels sliep Joshua dus die kon ik al slapend overhevelen in de buggy. En al die toestand voor 5 minuten werk bij de IND. Ach ja, dat was dan tenminste lekker kort.
    Nu kunnen we de procedure naar Nederlands recht opstarten. Morgen sturen we alles naar de advocaat!

    30-10-2010 Foto en tekst updates
    Wat aan de late kant maar nu dan de foto's toegevoegd bij de blogs van 18 en 23 oktober.

    We zullen Erik maar lekker aan het werk houden met zijn foto-updates en snel nog een stukje bloggen ;-) .
    We hebben een druk weekje achter de rug. Om te beginnen hebben we zondag de bijna complete bende weer eens gezien. Heel gezellig, maar het blijft te kort om bij te praten. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat wij gewoon zoveel te kletsen hebben ;-) . We hebben bij Edwin en Anita gelunched. Joshua en Xue-Ling hebben allebei heel lief gespeeld. Na de lunch mochten we van de zolderkamer gebruik maken om Joshua zijn middagdut te kunnen laten doen. Ik vond dat best spannend: Zou hij wel gaan slapen? Gelukkig was hij 's morgens om 5 uur al wakker, dus was hij best moe ;-) . Onze kanjer heeft gewoon ruim een uur boven geslapen! Ik was weer eens trots (sorry hoor, ik zal het niet meer zo vaak zeggen). 's Avonds bij Chinees restaurant Paradijs de boel op stelten gezet met een tafel met 10 volwassenen en 4 kinderen. Maar de bediening vond het machtig interessant en onze kinderen kregen veel aandacht. Voor Joshua hebben we dat een beetje moeten indammen. zo enthousiast waren ze. Maar, ondanks de onrustige tafel, mogen we toch de volgende keer weer terugkomen als ook de kleine van Chris en Nicole er bij is.
    Voor Chris en Nicole was het een spannende week. Ze hoopten deze week te horen dat hun dossier opgestuurd zou zijn, maar nu is nog helemaal niet zeker of hun inlogdatum bij deze match zit. Ontzettend spannend en nu moeten ze een heel weekend wachten om iets meer te weten te komen!
    Op maandag heeft de kinderarts, die de adoptiescreening heeft gedaan, de uitslagen doorgebeld en Joshua is gezond bevonden! Toch een pak van mijn hart. Ook zijn longetjes zijn schoon en hij heeft geen allergiexebn. Met de arts afgesproken dat we zijn Flexotidepufjes mogen halveren en dan kijken wat de reactie hierop is.
    Op dit moment is Joshua ziekjes: hangerig, geen honger, zeurderig, verkouden, niet lekker in zijn velletje, weinig geduld en onrustig slapen. Hij wordt wakker van de jeuk, terwijl we hier al zalf van de huisarts voor gebruiken. Vanvond heb ik hem maar weer gewoon een keer in de babyolie gezet. We proberen nog wel even wat. Als hij 's nachts wakker wordt kiepen we een berg mentholpoeder in zijn rompertje en dat helpt voor dat moment dan ook wel weer even. De nachten zijn vanaf maandag weer gewoon: erg onderbroken. Even een zware week. Niet alleen voor Joshua, maar ook van mama die volop in de pms zit :-( .
    Maar ondanks alles heeft Joshua deze week ook 3x in zijn eigen bedje zijn middagdut gedaan! Dat is echt een reuzenstap met een 7-mijlslaars voor Joshua. Hij laat zich zonder stress in bed leggen. De eerste 2x sliep hij meteen toen hij zijn flesje leeg had. Vanmiddag kostte het meer moeite, maar hij bleef in bed en is uiteindelijk ook in slaap gevallen. Gisteren is hij zelfs 2x wakker geweest, heeft mij aangekeken, een andere houding gezocht en is zo weer verder gaan slapen. Wij vinden het superknap! Iedere keer gaan we zo weer een stapje verder.
    Ook hebben we een afspraak bij het consultatiebureau gehad. De conclusie was dat Joshua lekker in zijn velletje zat (toen was hij nog niet ziek), nieuwsgierig was, goed op schema met zijn woordenschat en dat het al een echt peuterpubertje was (hm, dit eigenwijze gedrag gaat dus een keertje over ;-) ?). Eind november gaan we naar de arts van het consultatiebureau voor lichamelijk onderzoek en vaccinaties. We zullen dan ook het advies van de kinderarts compleet hebben en ter plekke kunnen de arts en ik dan beslissen welke vaccinaties worden gegeven.
    Omdat we Linda de afgelopen weken een paar keer hadden gezien en Joshua zich er prettig bij voelt, hebben we dinsdag de test gedaan: Ons eerste bezoek aan huis. Het ging heel goed. Joshua keek eerst behoorlijk de kat uit de boom, maar ging wel lekker zijn eigen gang. Hoewel hij zo min mogelijk langs de stoel van Linda liep ;-) . Maar uiteindelijk was alles ontspannen. Heerlijk om te zien dat hij eenkennig wordt. Veel ouders vinden dat lastig, onpraktisch en misschien niet leuk, maar voor ons, als adoptie-ouders, is het een blijk dat de hechting goed op gang komt.
    Dat het met zijn passieve woordenschat ook goed zit blijkt wel uit het volgende: Joshua wilde nog wat lekkers. We stonden in de keuken en ik zei:"Op tafel staat jouw lege bakje. Pak je lege bakje maar en geef het maar aan mama. Dan doet mama er nog wat lekkers in." Ik was gewoon even benieuwd wat er ging gebeuren. Nou, meneer liep naar de huiskamer, voorbij zijn speelgoed en kwam met zijn lege bakje weer de keuken in! En zo verrast hij ons 3x per dag met iets nieuws wat hij heeft geleerd. Heerlijk mannetje, maar dat is geen nieuws meer ;-) .
    Donderdag was Willem jarig. Omdat hij in Australixeb woont, kunnen we daar nooit bij zijn, maar nu woont hij een tijdje in Wageningen. Daar wilden we dus wel naar toe! Joshua zijn haar werd al weer een beetje lang en, om goed voor de dag te komen op deze verjaardag, heb ik zijn haar weer lekker geschoren. Dat ging allemaal goed, totdat ik de tondeuse op standje "uitdunnen" zette, zonder de tondeuse eerst uit te doen. En dat gaat niet goed… En nu mist Joshua een stuk van zijn kuif :-( . Arm kind. Ik ben er nog steeds niet uit wat ik met de rest moet. Ik denk dat ik het maar eerst heel erg uitdun en dan wat korter maak.
    Joshua en ik hadden erg geoefend met "hiep hiep hiep, HOERA!", maar dat kwam er een beetje zielig uit. Gelukkig hebben we Willem nog blij gemaakt met het liedje "Happy birthday to you, in de wei staat een koe". We zijn vroeger naar huis gegaan dan gepland, want dat was het moment dat Joshua echt ziek werd. Het arme jochie.
    Vanacht gaat de wintertijd in. Normaal gesproken reken ik dan op een extra uurtje nachtrust, maar nu ben ik blij als ik 3 uur ononderbroken kan slapen. We hebben Joshua een uurtje later naar bed gedaan, met de hoop dat hij morgen een uurtje langer doorslaapt. Maar iets zegt me, dat veel ouders dit ook al hebben uitgeprobeerd en dat het niet helpt… Voorlopig ga ik zelf maar weer eens naar bed. En aan Erik vragen of hij nog wat foto's wil plaatsen natuurlijk ;-) .

    23-10-2010 2 maanden bij elkaar!
    Vandaag is het precies 2 maanden geleden dat we Joshua ontmoetten. En dat hebben we gevierd met taart. Joshua vond de, stukjes, tompouce maar raar, maar toen hij met zijn vingers mocht eten heeft hij er veel lol van gehad:-)).
    En wat is tijd toch subjectief: Aan de ene kant heb ik het gevoel dat we al veel langer samen zijn, aan de andere kant zijn we zo trots op alle stapjes die hij zet in zijn eigen ontwikkeling en de hechting aan ons. En weten we dat alles broos is en dat we bewust en voorzichtig de volgende stapjes moeten zetten.
    We hebben het idee dat het steeds beter gaat. Het is zo leuk om hem iedere keer weer een stap te zien nemen! We hebben net 2 nachten mogen doorslapen; xe9xe9n keer tot 5.00 uur en xe9xe9n keer tot 7.00 uur. De eerste is natuurlijk nog steeds vroeg, maar het is een ononderbroken slaap en in huize van Barneveld telt dat op dit moment als luxe ;-) . Vanmorgen was het dus 7.00 uur en toen hebben we nog een half uur liggen kroelen: Heel gezellig!
    Alle dingen die steeds beter gingen, Duplo bouwen, taalvaardigheid, boekjes lezen, treinrails bouwen, blijven steeds beter gaan. Vandaag hebben we voor het eerst gekleurd en gestempeld en deze mama is heel trots op het resultaat;-)! Verder hebben we deze week een superleuk boekje met CD met kinderliedjes gekregen en die vindt Joshua helemaal fantastisch! Hij luistert er echt naar. De CD stond op tijdens het opruimen en Joshua drentelde lekker door de kamer, maar toen het liedje "klap eens in je handjes" kwam, stopte hij en begon te klappen.
    Deze week zijn we 2x bij Linda thuis geweest. De tweede keer waren opa Jan, oma Rietje en Willem er ook bij. En Erik ook, want die had een halve vrije dag. Joshua herkende het huis van een eerder bezoek en ging, nadat hij even de kat uit de boom had gekeken, rustig op onderzoek uit. Vooral naar het kamertje van Willem en dan waren wij dus zelfs even uit zicht. Maar als hij iets erg leuk vond, of erg spannend, dan kwam hij meteen naar Erik of mij rennen. Wat een kanjer he?
    Deze week zijn we even bij de huisarts langs gegaan, omdat Joshua eczeem had over zijn hele romp. We zijn thuis gekomen met 3 tubes zeer vette zalf en de boodschap om dit 3 maal daags over zijn hele lijfje te smeren. Het is wat: ben je 22 maanden en dan krijg je 3 maal per dag een massage ;-) . Het goede nieuws is dat deze zalf lijkt te werken. Het eczeem droogt al uit. Verder gaf de huisarts aan dat dit een eczeem is die vaak voorkomt bij kinderen van zijn leeftijd (van Joshua dan ;-) ) met een droge huid en dat dit niet perse gerelateerd hoeft te zijn aan zijn astma. Ook dat is goed nieuws, vinden wij.
    Vandaag hebben we het bedje van Joshua omgebouwd. Hij had een ledikantje met hoge zijdes, maar nu hebben we 1 hoog deel vervangen voor een laag deel. We hopen dat het feit dat hij zelf uit zijn bedje kan klimmen minder stressvol is en dat hij makkelijker in zijn eigen bed wil slapen. Hij vond het vanmiddag wel heel leuk om er al op te spelen en dat lijkt ons een mooi begin.
    We hebben weer genoeg op de agenda staan: Morgen zien we de bijna complete bende! En hopelijk weten we deze week ook wie het 15e bendelid zal zijn. Spannende tijden voor Chris en Nicole, maar stiekum voor ons ook. Morgen laten we Joshua voor het eerst 's middags ergens anders slapen en we zijn natuurlijk benieuwd hoe dat gaat.
    Maandag belt de kinderarts de eerste resultaten van de adoptiescreening door en dinsdagmiddag mogen we voor het eerst naar het consultatiebureau. Waarom heb ik toch het idee dat ik daar be- of veroordeeld word. Dat gevoel bevalt me niet en maakt me onzeker. Zelf denken we dat we het niet zo slecht doen, maar ik weet zeker dat we worden aangesproken op een aantal zaken, zoals zijn slaapgedrag en de flessen melk die hij nog krijgt. Maar goed, misschien hebben ze wel tips. En misschien hebben we van de kinderarts ook wel een vaccinatie-advies gekregen, zodat we daar afspraken over kunnen maken. Ach wat, we zien wel, misschien valt het allemaal wel mee ;-) .
    Morgen hebben we in ieder geval een leuk dagje. Ik ben heel benieuwd hoe het met de kinderen gaat en of ze al samen kunnen spelen. Ik zal morgen een extra mooie kuif bij Joshua maken, zodat hij goede sier bij de dames kan maken ;-) .

    18-10-2010 Heerlijk weekend
    We hebben een heerlijk weekend gehad. Erik was lekker thuis en dat was voor Joshua wel zo fijn. Eigenlijk begon het vrijdagochtend al. Omdat we een probleempje hadden met het frame van onze wandelwagen hadden we tijdelijk een leenframe in gebruik en werd ons frame teruggestuurd naar de fabrikant. Van de week belden ze dat het klaarstond en vrijdagmorgen hebben we het opgehaald. We stonden om 9.30 uur al voor de deur, maar de winkel bleek nog dicht. Bij het magazijn stonden echter al mensen en zij wilden ons toch wel helpen. Hartstikke aardig dus. En toen bleek dat we een hele nieuwe wandelwagen kregen! Wow. Leuke verrassing. Daarna werd er vracht gebracht bij de winkel en Joshua sprong zowat uit de wagen van blijdschap toen hij een vrachtauto zo dichtbij zag. Ik had ons zo opgesteld dat we precies in de vrachtwagen konden kijken. Maar de chauffeur zag dat Joshua dit wel machtig mooi vond en toen mochten we op de laadklep mee. Feestje voor Joshua! En ik vind het erg prettig om zoveel aardige mensen mee te maken.
    Zaterdagmorgen hebben we eerst uitgeslapen tot 7.30 uur! Een nieuw record ;-) . We zouden op de koffie bij opa Jan en oma Rietje. Omdat ik in het boek "Zoons, handleiding voor moeders" net had gelezen dat je als moeder niet alleen heel veel moet kunnen, en het liefst tegelijkertijd, maar dat ook het huis altijd naar zelfgebakken baksels moet ruiken, heb ik voor onze gastvrouw muffins gebakken. En ze waren nog goed gelukt ook ;-) ! Op weg naar de titel "Supermama" :-) ).
    's Middags was Joshua een boekje aan het lezen en ik zat op een stoel ernaast en Joshua draaide zich zomaar een paar keer naar me toe om me te knuffelen!! Ontroerend! Zo fijn!
    Zondag was prachtig weer. Helaas hebben we weer een gat in de dag geslapen. Zonde eigenlijk ;-) . We werden nu om 7.45 uur wakker. Zie ik een stijgende lijn? Maar we hadden deze extra tijd wel nodig, want om 2.15 uur vond Joshua het keettijd en had echt geen tijd/zin om te slapen. Hij probeerde het wel, maar was gewoon te wakker. Maar goed: lekker op z'n zondags gekeuteld, gewandeld met Joshua en Hunter en daarna begonnen met het wegharken van herfstblad. En Joshua heeft hard meegewerkt met zijn eigen bladhark. Wel gezellig hoor. Alleen niet perse sneller ;-) .
    's Middags hadden we afgesproken met Hans en Twan. Omdat we nog steeds geen visite ontvangen, hebben we een heerlijk eind gelopen naar de Surfvijver en op de terugweg in het stadspark warme chocolademelk gedronken met een stuk speculaas. In het stadspark werden de voorbereidingen van een luchtballonvaart genomen. We hebben helemaal kunnen zien dat de ballon werd gevuld, iedereen in kon stappen en dat de ballon vertrok. Reuze interessant. Joshua vond het een mooi vliegtuig ;-) .
    Erik heeft de hele weg de wandelwagen geduwd, maar Joshua maakte regelmatig contact met me. Ik heb het idee dat Joshua dit weekend ineens reuzestappen in de hechting heeft gemaakt. Maar dat kan ook komen, omdat Erik natuurlijk thuis was. Het voelt in ieder geval goed!
    Wat ik de vorige keer nog niet had geschreven is dat we de Boeing weer terug naar de hangar hebben gebracht: In de tuin stond een enorm vliegtuig toen we thuiskwamen, maar we willen de tuin nu wel weer een beetje gewoon hebben. Bovendien moet het vliegtuig liefdevol gerestaureerd worden voor het kindje van Chris en Nicole. Maar Joshua mist het vliegtuig vreselijk. We hebben het afgebroken waar Joshua bij was. Vooral om hem duidelijk te maken dat het vliegtuig weg ging. Toen had hij nog wel pret. Vooral toen papa en mama met het vliegtuig aan de wandel gingen ;-) . Maar nu wijst hij er ons een paar keer per dag op dat het vliegtuig weg is. Ik heb hem het vliegtuig in de garage laten zien en zijn ogen werden zo groot als schoteltjes! Het is niet zo gek dat hij niet alles kan begrijpen ;-) .
    In de tussentijd probeer ik de reisfoto's te bekijken. Op de foto's zijn we nu net in Beijing. Wat is er toch veel gebeurd in een korte tijd!
    In het vorige blogje schreef ik al dat we bij de kinderarts zijn geweest. Jullie willen vast wel weten dat hij toen wel 78 cm groot was en 10,9 kilo woog. En volgens mij groeit hij als kool: broeken maat 74 moesten we in China nog omslaan, maar nu zijn ze net goed in de lengte. Maar een broek maat 80 is nog echt te groot, vooral bij zijn achterwerk. Verder zijn er T-shirts die in China nog ruim zaten, maar die hij nu waarschijnlijk nog maar 1 of 2 keer aan kan, voordat ze echt te klein zijn. T-shirts maat 80 zijn qua lengtemaat nog net goed, maar dan moet ik wel zijn mouwtjes 2x omslaan. En vinden jullie het ook zo'n ramp om goede sokjes te kopen? Maar goed, voor een kind van bijna 22 maanden is het maar een klein purkie he? Ook wel lekker hoor: af en toe is het net een baby. Maar dan wel een baby in de peuterpubertijd ;-) !
    Ja, ik heb weer foto's, maar die houden jullie tegoed. Nu is het bedtijd. Enne, jullie zijn toch nog niet uitgekeken op de vorige reeks ;-) ?

    12-10-2010 Eindelijk?!
    Zelfs Erik begint te vragen waar het volgende blogje blijft en je zou denken dat hij redelijk op de hoogte is ;-) . Dat is hij natuurlijk ook, maar hij vindt dat ik jullie een beetje verwaarloos. En eigenlijk heeft hij wel gelijk. Het is erg leuk om berichtjes te schrijven, maar er gebeuren zoveel grote en kleine dingen dat ik soms niet meer weet waar ik moet beginnen. Het enige moment dat ik iets kan schrijven is 's avonds. En dan ben ik ook wel een beetje moe (lees: afgedraaid). Maar goed; ga er maar even voor zitten:
    Welke grote dingen zijn gebeurd: Joshua heeft zijn adoptiescreening gehad en Erik is vorige week weer gaan werken. Zo is dat even snel gezegd, maar het zijn wel ingrijpende gebeurtenissen.
    Voor de adoptiescreening zijn we naar een gespecialiseerde kinderarts geweest in Utrecht. Een hele aardige en lieve man. Maar voor Joshua betekende dit ziekenhuisbezoek dat er allemaal veschillende mensen aan zijn lijf kwamen: lengte en gewicht meten, daarna een lichamelijk onderzoek, echo van zijn niertjes en blaas, rxf6ntgenfoto van zijn longen, bloedafname en toen weer terug naar de arts. Pfffft. Ik vond het ook lastig, maar vooral omdat we er zo in getraind zijn om te voorkomen dat er iemand aan Joshua zit en nu moesten we dat ineens toestaan. Wel bleek dat we qua hechting op de goede weg lijken te zitten: Joshua klampte zich echt aan ons vast als er weer iets gedaan moest worden. En toch vond ik hem hartstikke stoer, want uiteindelijk zijn alle onderzoekjes allemaal in 1 keer gelukt. En wees eerlijk: niemand vindt dat geprut aan zijn lijf toch leuk?
    Vorige week is Erik dus weer aan het werk gegaan. Ook dat heeft nogal wat imact: Voor Erik is goede nachtrust natuurlijk belangrijk en aangezien Joshua nog steeds 's nachts vaak wakker wordt is dat soms lastig. Verder mist Joshua zijn vader overdag, maar hij kan dat niet duidelijk zeggen. Erik is natuurlijk al die tijd bij Joshua geweest, dus voor Joshua is dit een enorme verandering. Gelukkig komt Erik zoveel mogelijk thuis lunchen. Soms wordt hij met een blije lach van Joshua opgewacht, die vervolgens verder gaat spelen waar hij mee bezig was. Soms met een blij "pahpaaahh" en vanmiddag kregen we een rondedansje. Echt waar, compleet met zijn vingers in de lucht en een superblij gezichtje.
    Vorige week stonden we op maandagochtend, zeer vroeg, op Schiphol om Linda en haar gezin te zien. Ze kwamen aan vanuit Australixeb voor een verblijf van 3 maanden. We moesten natuurlijk Joshua even laten zien. Ze hebben voor hun tijdelijke verblijf, woonruimte gevonden in Wageningen, dus dat is lekker dichtbij. Joshua en ik zijn er al even geweest en Joshua heeft met Willem (11 jaar) gespeeld. We hopen natuurlijk dat we elkaar meer kunnen zien deze periode!
    Vandaag heb ik Joshua laten inschrijven als lid van de bibliotheek! Dat is echt een droom van me. Zolang ik al dacht aan kinderen en een gezin (en dat was al toen ik een klein meisje was), wilde ik al dat ze lid zouden worden van de bieb en ik hoopte dat ze dan ook van lezen zouden houden. Het was zo leuk om dat nu ook echt te doen. Helemaal, omdat de bibliotheek zaterdag op een nieuwe locatie geopend is. De afdeling kinderboeken is heel gezellig geworden, met veel licht, ballen als stoelen en toegankelijke boekenkasten. En veel keus in kartonboekjes. We hebben meteen een paar boekjes geleend natuurlijk ;-)
    Joshua begint inmiddels meer woordjes te zeggen en te begrijpen. En omdat zijn wereldje steeds een beetje groter wordt, gaat hij ook verbanden leggen. Heel gaaf. Ook merken we dat hij de eerste nieuwe woordjes al kan gebruiken en het lijkt dat er nu weer ruimte is voor nieuwe woordjes. In principe kan hij de woordjes "auto", "viegtuig" uitspreken, maar makkelijker is "toetoet" en "ieta". Maar soms is het ook "au-totoet" ;-) . En vogel is "onnuu" en Hunter is "ietaa", maar dat lijkt me duidelijk;-). We hebben uitgelegd dat een motor "vroem" doet en dat geluid deed hij ineens na toen er een brommer voorbij kwam. Ook hebben we op een plaatje al heel vaak een fiets aangewezen, gezegd dat het een fiets was en dat die een "tring"-geluid maakt. Vanmorgen ging Erik op de fiets naar het werk en voor het eerst wees Joshua op de fiets en zei "tingng". Ik vind dat zo supergaaf! Ach ja, trotse moeder he ;-) . En waarom moeten de geluidjes erbij? Om de eerste plaats, omdat geluidjes voor kleine kinderen leuk zijn en helemaal als je moeder dan heel gek doet. In de tweede plaats omdat er in kinderprentenboekjes geen normale plaatjes staan. Het verschil tussen een motor en een fiets in een 1dimensionaal plaatje, bestuurt door respectievelijk een kat en een hond, is niet groot. Ik ben voor fantasie, maar ik kan het Joshua niet kwalijk nemen dat hij geen verband ziet tussen het knalrode varken op zijn dekbedovertrek en het hangbuikzwijntje op de kinderboerderij…
    Ik had al geschreven dat Joshua een echt buitenkind is. En wat een heerlijk weer hebben we gehad. Met een beetje zon is het in de tuin al lekker en kan Joshua zich uitstekend vermaken met zijn kruiwagen, trapauto en loopfiets. Alleen gaat hij iedere keer achterstevoren op die loopfiets zitten en dan lijkt hij zich echt af te vragen waar dat stuur nou gebleven is ;-) . Met Joshua in de wandelwagen laten we Hunter 's morgens en 's middags gerust een uur uit. Ik ben hartstikke blij met die goede wandelwagen: hij stuurt niet zwaar en is makkelijk wendbaar. We hebben er al kilometers mee gereden. En hij bevalt Joshua ook heel goed: hij valt regelmatig in slaap in de wagen ;-)
    Binnen kan Joshua zich heel goed vermaken met de knopjes van het kastje van de digitale TV :-( . Maar meestal kan hij zich uitstekend met de Duplo, zijn boekjes en zijn auto's vermaken. Soms zelfs al een tijdje zelfstandig. Dan ben ik even in de keuken en dan komen er allemaal gezellige brabbelgeluiden uit de kamer. Hij is zo'n blij mannetje! Met de Duplo gaat hij ook zelf steeds meer maken. Eerst kwam hij met losse onderdelen van zijn Duplo-truck naar ons, nu stapelt hij de stenen zelf. Als onbevooroordeelde moeder vind ik dat natuurlijk heel knap ;-)
    Wij vinden dat het heel goed met Joshua gaat: hij eet goed, speelt goed, lijkt zich steeds meer aan ons te gaan hechten, hij pakt de taal heel goed op, groeit als kool en het lijkt goed te gaan met zijn gezondheid. Maar het slapen is nog wel moeilijk voor hem. En slapen is juist in de tijd dat je veel leert en meemaakt nu juist zo belangrijk. Hij is ook wel moe, maar hij vindt het moeilijk om zich er aan over te geven. En dat is eigenlijk heel logisch: als je slaapt ben je op je kwetstbaarste moment. En, hoewel het al heeeeeel lang lijkt, we kennen elkaar nog geen 2 maanden! Dan is het niet zo verwonderlijk dat het overgeven aan de slaap dan niet altijd lukt. We zien ook wel vorderingen: voorheen werd hij ieder uur wakker en moest hij even controleren of we er nog waren, nu is dat nog maar een paar keer per nacht. Verder spelen we nu soms overdag in zijn bedje en dat gaat al zonder stress en voor zijn middagslaapje krijgt hij sinds een paar dagen de fles in zijn eigen bedje. Slapen dat gaat daar echt nog niet, maar voor ons zijn dit hele mooie stapjes in de goede richting.
    De papieren rompslomp voor de adoptie naar Nederlands recht staat inmiddels ook in de startblokken: alle papieren, behalve van de IND, zijn compleet. Van de IND hebben we nu de brief dat Joshua zijn verblijfsstatus heeft gekregen en daar moeten we nu nog een pasje van krijgen. Als we dat hebben, dan kunnen we alles opsturen naar de advocaat. En dan maar hopen op een snelle uitspraak van de rechter.
    Ik moet zelf ook niet vergeten dat we nog maar zo kort thuis zijn. Dat helpt om de verwachtingen van mezelf en die van Joshua een beetje bij te stellen. Op deze manier is het weer beter genieten van de kleine dingen.
    Zoals geschreven in het vorige blogje, ben ik begonnen om alle reisfoto's te bekijken en een selectie te maken. En dan pas zie ik hoe intens onze reis naar Joshua was. En wat het voor Joshua moet hebben betekend. Al die emoties maken natuurlijk ook dat ik zo moe ben. En ja, als ik met de wandelwagen langs de huizen van mijn oma en mijn vader loop, zou ik zo graag eens bij ze op de koffie met Joshua. Ach, alles moet gewoon zijn plek nog krijgen.
    Hier is het al weer bedtijd (eigenlijk al weer te laat, maar gisteren lag ik vanaf 19.30 uur al in bed met Joshua ;-) ) Bijna onze trouwdag. Wie had toen kunnen denken dat ik dan naast 2 mannen wakker mocht worden ;-)

    03-10-2010 Ieniemienie berichtje
    Net ben ik begonnen om een eerste selectie uit de duizenden foto's te maken van onze prachtige reis naar Joshua. Ik ben gebleven bij de foto's waar we Joshua net hebben gekregen. Het is dag 3 en mijn selectie bestaat al uit 170 foto's… Hoe moet dat goedkomen ;-) .
    Wel bizar om foto's te zien van onze voorbereidingen van onze reis. Allemaal foto's zonder Joshua. Wat kaal!
    De update volgt later deze week nog hoor. Maar alles gaat goed! Vandaag moet ik op tijd naar bed.

    22-09-2010 Onze tweede week thuis
    Vandaag een heerlijke zonnige dag gehad. Wat kan ik daarvan genieten! Het weer hier viel me zo tegen. Het was al echt herfst, donker, regenachtig en koud. En ik had nog zo gehoopt op mooi nazomerweer. Sterker nog: met de aanschaf van de kleren van Joshua heb ik daar maar rekening mee gehouden ;-) . Maar goed, nu waarderen we het extra. Vanmorgen op de fiets naar het gemeentehuis om, eindelijk,een BSNnummer van Joshua te krijgen. Zonder dit BSNnummer, kunnen we helemaal niets. We hebben het nodig voor de ziektekosten- en WA- verzekering, voor de start van de adoptieprocedure naar Nederlands recht, aanvraag kinderbijslag en ga zo maar door. Maar het ritje was tevergeefs: Na anderhalve week was dat nog niet klaar… Daarna zijn we op de fiets even bij Anton en Lia geweest en hebben lekker in de tuin gezeten. Later kwamen Marlies en Tygo ook. Tygo is net 1 jaar geworden en net zo groot als ons ukkie ;-) . Op de fiets viel Joshua al in slaap, maar dat hield mooi op toen ik hem in bed legde :-( . Toen maar even met z'n drietjes op bed gespeeld. Dat is ook gezellig en goed voor de hechting. Daarna lekker buiten pannenkoeken gegeten en Erik heeft wel 3 kwartier, met Joshua op schoot, gekeken naar wat er allemaal door de lucht vliegt. Machtig interessant als je pas 21 maanden oud bent. En het zit zo lekker bij papa ;-) .
    Het gaat heel goed met Joshua. En vanaf dit weekend heb ik het idee dat hij ons steeds beter begrijpt en dat hij daardoor veel ontspannender is. Iedere dag krijgen we een stukje meer Joshua te zien. Zo leuk!
    Alleen slapen vindt hij echt nog moeilijk. Zijn eigen bedje is echt stress. Dikke tranen en echte paniek. Heel zielig. Aangezien hij zo veel al leert op een dag en de dagen zo heel intensief zijn, hebben we ervoor gekozen hem bij ons te laten slapen. Dan is het nog moeilijk voor hem om zich over te geven aan zijn slaap, maar er is geen paniek meer en als we alle drie goed slapen, dan zijn de dagen ook wel zo gezellig. We kunnen de energie goed gebruiken. Straks zullen we wel een stappenplannetje bedenken voor het slapen in zijn eigen bedje. Daarin hebben we keuze genoeg. Voor nu is het vooral belangrijk dat we hem afleren om in de breedte van het bed te gaan liggen. Hij ligt het liefst met zijn hoofd op mijn kussen en zijn voeten op het kussen van Erik. Het feit dat het dekbed dan niet hoog genoeg kan komen om hem toe te dekken is hierin het minst grote probleem ;-) .
    Van de week heeft hij voor het eerst thuis met Duplo gespeeld en dat is een schot in de roos. Hij vindt het superleuk en krijgt het ook al voor elkaar om blokjes op elkaar te stapelen. Verder heeft hij een Duplo-truck en daarvan kan het laadklepje natuurlijk los. Dat doet hij dan expres en gaat zelf bedenken hoe dat weer vast moet. Een techneutje in de dop. En hij kan er ook al even alleen mee spelen. Vanmorgen was ik ontbijt aan het smeren in de keuken en dan hoor ik hem gezellig brabbelen, "praten" en geluiden maken, terwijl hij aan het spelen is. Zo schattig.
    De hele dag door maak ik foto's, maar vaak net te laat… Eigenlijk zouden we de hele dag moeten filmen. Er zijn zo veel leuke momenten! Wedden dat jullie dan een abonnement willen ;-) ? Vanmiddag zette ik hem in zijn stoel voor de pannenkoeken en toen hij ze zag werden zijn ogen groot en kreeg hij een lach van oor tot oor. Toen ik vroeg of hij dat wel wilde begon hij enthousiast te knikken en daarna in zijn handjes te klappen en met zijn voetjes te trappelen. Ik begrijp dat dit heel normaal gedrag is voor kinderen, maar voor mij zijn dit echt "smeltmomenten".
    Wat kan ik nog meer zeggen over ons prachtige kind? Hij vindt het leuk om boekjes te lezen. Maar dan moeten er wel auto's of vliegtuigen in staan. Dus in alle boekjes die hij heeft bladert hij heel opgewonden net zo lang tot hij ze heeft gevonden. En dan slaakt hij een zucht en zegt: "toet-toeoeoet".
    De vissen vindt hij ook leuk: ook die bij oom Nico in de vijver in de tuin. En tante Anja was vast heel blij met de kusjes die Joshua op de ramen heeft gegeven ;-) .
    Verder hebben we van de week de meeste aankomstkaartjes verstuurd en is Erik kapper geweest: Het haar van Joshua moest nodig worden geschoren. We hebben dus maar een tondeuse gekocht en Erik durfde het wel aan! Eerlijk is eerlijk: Het is hartstikke goed gelukt. Zeker in aanmerking genomen dat Joshua niet echt (echt niet) stilzat en de klus binnen 5 minuten helemaal geklaard moest zijn, want meer geduld had Joshua echt niet…
    Nog steeds krijgt Joshua regelmatig een kadootje en krijgen we kaartjes. Echt heel leuk om te zien hoe jullie allemaal meeleven.
    Morgen heeft Joshua zijn eerste speelafspraakje: We gaan naar het bos met Sem en zijn vader en moeder. Sem is iets jonger dan Joshua en is sinds juli de prachtige zoon van Geertje en Roland.
    Morgen is het xe9xe9n maand geleden dat we Joshua hebben leren kennen. Het voelt veeeeel langer geleden. Ongelofelijk wat we in xe9xe9n maand allemaal hebben meegemaakt en wat Joshua in deze korte tijd allemaal heeft geleerd!

    14-09-2010 Onze eerste week thuis!
    Vanmorgen ons eerste doktersbezoekje afgelegd. Niets aan de hand hoor, alleen waren de medicijnen van Joshua op, dus we zijn langs geweest voor een kennismaking en een herhalingsrecept. De dokter was superlief en Joshua was een kanjer. Zelfs toen de dokter even naar zijn longetjes wilde luisteren.
    We hadden een afspraak om 9.30 uur en aangezien Joshua zich standaard om 6.30 meldt voor een fles, dachten we tijd genoeg te hebben. Alleen heeft hij vanmorgen uitgeslapen en dat had ik pas in de gaten toen het 8.30 uur was, Erik nog in bed lag, Joshua net in bad zat en ik mij aan het aankleden was. Bovendien moest er nog ontbijt worden gesmeerd en gegeten, tas ingepakt worden en fietsen worden buitengezet. Pfff. Gelukkig haden we geen haast ;-) . Ik voelde me wel supermama toen ik had bedacht om Joshua maar gewoon in zijn kinderstoel bij het aanrecht te zetten. Zo had hij overzicht (hij wil graag alles weten ;-) ), kon ik tegelijkertijd brood smeren en af en toe een hap in zijn mondje stoppen. Zo was het allemaal toch nog relaxed.
    Maar goed. Onze eerste week thuis.
    Hoe dat was? Uitputtend, vermoeiend, intens, prachtig.
    Verandert een kind je leven? Ach, ik betrap mezelf erop dat ik geen popliedjes meer in mijn hoofd heb, maar "Vader Jacob" en "Klap eens in je handjes" ;-) .
    De eerste nacht thuis heeft Joshua eigenlijk heel goed geslapen. Maar dat was tevens de enige nacht van deze week. Overdag is hij een kanjer, leert ontzettend veel en snel. hij durft ondeugend te zijn, heeft gevoel voor humor en er zit een magische aantrekkingskracht tussen Joshua en alles wat knopjes heeft.
    's Nachts merken we dat hij bevestiging zoekt dat we er zijn. Hij slaapt in bij ons op het grote bed en dan hevelen we hem over naar zijn eigen ledikant. Maar als hij wakker wordt dan laten we hem tussen ons in slapen. En dan voelen we ieder half uur wel een paar vingertjes in ons gezicht of krijgen we een liefdevol kopstootje van hem. Aan de ene kant schattig, aan de andere kant gun ik hem, en ons, ook wel de rust dat hij lekker door durft te slapen.
    Hunter en Joshua gaan heel goed samen. Joshua is niet bang voor hem, hoewel hij hem wel in de gaten houdt. Maar dat heeft volgens mij te maken met het feit dat Hunter toch wel opdringerig kusjes wil geven en Joshua daar niet altijd van gediend is. En gelijk heeft hij. Verder vindt Hunter al het nieuwe speelgoed van Joshua natuurlijk machtig interessant. Maar we zijn nu een week verder en Hunter lijkt al rustiger te worden. Joshua kan zelfs aan de bak van Hunter komen als Hunter aan het eten is. Maar dat moeten we Joshua maar even afleren.
    Verder zijn we al bij de gemeente en de IND geweest voor Nederlandse formaliteiten, heeft Joshua even gespeeld met Xue-Ling, zijn we een keer naar de kinderboerderij geweest, is Erik al een stuk met hem wezen fietsen en komen we, als we Hunter uitlaten, soms Julia, de nieuwe Labaradorpup van Edward en Ilonka tegen. En zondag zijn we, een kwartiertje, bij oma geweest. Eigenlijk best wel een volle week met heel veel indrukken voor ons mannetje.
    Het liefst is hij buiten. Dus als de zon maar een beetje schijnt zijn we in de tuin of op de fiets. Zijn glijbaan vindt hij fantastisch!
    Ik heb het idee dat hij zelfs al een stukje is gegroeid. De broek die we in China 1 keer moesten omvouwen, lijkt nu beter te passen! En hij eet best wel goed: 3 flessen melk op een dag, 's morgens en 's middags 1 hele boterham met korstjes, en 's avonds een schaaltje eten en yoghurt toe. En natuurlijk fruit en liga tussendoor. Tot nu toe eet hij alles wat je hem voorzet. Deze week al nasi, risotto, tandoori, macaroni en rosti gegeten. Vanavond krieltjes en andijvie.
    En we beginnen steeds meer Nederlandse geluidjes te horen van Joshua. Als hij 's avonds naar bed gaat, hoor ik echt dat hij allemaal dingen van de dag vertelt.
    Ach, wat kan ik nog meer zeggen? Wij zijn supertrots op onze zoon!

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Reis naar Joshua (2010)
    • By adoptievanbarneveld 21:17 |
    • Reis naar Joshua (2010) |
    • Reacties (271)

     

    12-09-2010 Reis, aankomst en: Thuis!
    Oh jee, we krijgen klachten van onze trouwe fans: ons weblog wordt niet meer iedere dag aangevuld en mensen krijgen last van ontwenningsverschijnselen door deze "cold turkey". Sorry! Ons leventje is iets anders geworden en de tijd vliegt voorbij…
    We wilden nog even een berichtje plaatsen over de reis en de aankomst en openen daarna weer een nieuw bericht over ons leven thuis. En ons goede voornemen is om iedere week een blogje te schrijven. Zo kunnen jullie toch een beetje om het hoekje meekijken ;-)
    Vorige week maandag begon onze grote reis naar huis. De koffers moesten om 10.00 uur in de gang staan en om 11.15 uur moesten we uitgechecked zijn. We waren erg op tijd wakker en konden nog op ons gemak douchen en ontbijten. En omdat we zo op tijd waren heeft Joshua nog mooi een ochtenddut kunnen doen. Met in de handbagage een fles loeihete melk voor Joshua (dan was deze afgekoeld, zodat hij deze kon drinken tijdens het opstijgen) onderweg naar het vliegveld. Inchecken was ingewikkeld. Erik had de koffers op de band gezet en toen kwam er een beveilingingsbeambte hem vertellen dat de koffers opgetild moesten worden en Erik moest in een stalen kooi met die koffers. Daar stond nog een koffer. Of Erik die open wilde maken. Niet dus, want die was niet van ons. Veel gedoe, koffers uit de kooi, Erik ook, koffers naar een andere band getild. Maar je krijgt het wel warm hoor! En hun Engels is ook weer niet zo goed dat je begrijpt wat er aan de hand is. Uiteindelijk was alleen de bagageband stuk van onze incheckbalie… Toen de security door. Alle vloeistoffen inleveren. Ai. De fles van Josua maar ter plekke aan hem gegeven. Midden op de vloer van het vliegveld, maar hij smaakte er niet minder om ;-) .
    We zouden 3 stoelen naast elkaar krijgen en we hoopten op de 3 stoelen in het midden. Maar er zat al 1 meneer in het middendeel en hij wilde niet ruilen met een stoel van ons aan de zijkant. Dat was balen! Ik heb me echt even druk lopen maken. Toen naar de stewardess en alles uitgelegd en uiteindelijk regelde zij de beste stoelen voor ons: de eerste rij van het midden. Dus 3 stoelen naast elkaar en voor ons geen stoelenrij! We konden met onze benen gestrekt voor ons uit zitten! Wat was ik haar dankbaar!
    Met opstijgen hebben we Joshua een fles gegeven en die viel ook meteen in slaap. Een lekker nestje gemaakt in zijn stoel en hij heeft heerlijk 2 uur geslapen. We voelden ons zeer coole reizigers ;-) . Voor het eerst sinds deze reis 2 weken geleden begon heb ik een stukje in de Libelle kunnen lezen. En na 2 uur werd Joshua dus wakker. Hij is hartstikke lief geweest, maar het is een nieuwsgierig en ondernemend kindje die geen zitvlees heeft, dus we zijn er wel druk mee geweest. Er was nog een rij stoelen bij het raam vrij en daar hebben Joshua en ik regelmatig gezeten, zodat hij naar buiten kon kijken om de motor en vleugel van het vliegtuig te zien, de raampaneeltjes open en weer dicht kon doen en dit feestje, zoals het een 20-maanden oude dreumes betaamt, een keer of vaak te herhalen. En het is gezellig rondlopen door de pearl-class als een groot deel van de stoelen bezet zijn door je groepsgenoten. Uiteindelijk hebben we hem maar een tekenfilmpje laten zien, nog een fles gegeven en heeft hij nog bijna 2 uur kunnen slapen. Voor ons geduld was dat wel zo fijn ;-) .
    En hoe dichter je bij Nederland komt, hoe sneller je wilt dat de piloot gaat vliegen. Gelukkig met  medegroepsgenootjes lekker kunnen kletsen over wat en wie iedereen hoopte te zien op Schiphol. Leuk hoor, om zo alvast te dromen! Toen het vliegtuig was geland hebben we Joshua wakker gemaakt, zodat hij tijdens het taxieën even wakker kon worden. Daar had hij alle tijd voor, want volgens mij hebben we een rondje Schiphol gereden. Bij het einde van de slurf nog even een groepsfoto gemaakt. Ondanks onze voornemens was dit nog niet eerder gelukt ;-) .
    En toen hebben we van iedereen van onze groep afscheid genomen. Wat was het bijzonder dat we met hen deze bijzondere reis mochten maken. 
    We hebben ons nog wat opgefrist bij het toilet en Joshua wat warmere kleren aangegeven. En toen in de rij voor de douane. Ik was in de veronderstelling dat we op Schiphol nog een heel eind moesten lopen voordat we bij de bagageband en HET raam zouden komen, maar toen we in de rij bij de douane stonden, zagen we ineens al een groot groen spandoek met "Welkom thuis, Barnie jr!" erop. Wow, kippenvel en zakdoekjes moment…
    Erik bleef gelukkig zijn verstand bij elkaar houden en nam ons mee naar de bagageband. Later hoorden we van mensen die stonden te wachten dat dat vreselijk was geweest, omdat ze ons zo niet konden zien. Alweer sorry, hoor! Maar het grote voordeel was nu wel dat ik, stiekum, al wat tranen kon wegvegen en we zonder tranen naar ons feestje konden gaan! Want een feestje was het!
    Het was zo'n gaaf en superwarm welkom! Veel lieve mensen met allemaal lieve wensen en dikke knuffels, mooie spandoeken. En wat was het leuk om te zien en te horen dat iedereen zo had meegeleefd! Af en toe werden we verblind door alle flitslichten van iedereen die foto's heeft genomen ;-) . Het was één groot warm bad, superfijn. Na de koffie bij Starbucks zijn we naar huis gebracht door Chris en Nicole. De bagage werd thuisgebracht door Edward en Ilonka. Natuurlijk moesten zij voorop rijden, zodat zij de videocamera al weer hadden draaien toen wij de straat inreden en we ons huis mochten bewonderen. Ballonnen, slingers, een Boeing in de voortuin, een prachtig naambord en een CityHopper van Pucca-Airlines in de achtertuin, binnen nog meer slingers, ballonnen, lampionnen en Chinese draken, een dressoir vol kadootjes en kaartjes en een prachtige fotocanvas van Joshua bij het Vogelnest! En toen bleek dat we op Schiphol ook nog allemaal kadootjes voor Joshua hadden gekregen. Superverwend dus. We wisten dat er verschillende mensen foto's en videofilm aan het maken waren, dus we hebben lekker kunnen genieten zonder bang te zijn dat we iets zouden missen.
    We hoopten dat de aankomst van Joshua gezellig zou zijn, maar dit overtrof echt al onze verwachtingen vele malen. Lieve mensen, bedankt!
    Om 22.30 uur waren we thuis en om 23.00 uur lagen we gezellig met z'n drietjes in het grote bed. Joshua is nog even wakker geweest om 2.00 uur, maar dat was volgns ons zijn jetlag. Ontbijttijd! Snel een fles gegeven en toen hebben Erik en ik tot ongeveer 8.00 uur geslapen, saampjes ontbeten, koffers uitgepakt, wassen gesorteerd en om 9.15 uur hebben we Joshua maar wakker gemaakt. Het grote ontdekken van de nieuwe wereld van Joshua kan gaan beginnen!

    08-09-2010 Thuis
    Lieve allemaal,
    na een prachtig, warm en blij onthaal op Schiphol, zijn we maandagavond thuis gekomen. Het slapen gaat nog niet zo goed, maar dat komt waarschijnlijk door de jetlag. Hierdoor nog niet het ritmegevoel te pakken, maar dat komt vanzelf. Daar maken we ons ook eigenlijk niet druk om.
    Verder gaat het hier supergoed! We zijn zo trots op Joshua. Het is weer een andere omgeving waar hij aan moet wennen en hij doet zo zijn best!
    Ik beloof jullie deze week een uitgebreidere update te doen, maar we moeten nu echt gaan slapen. Na 2 erg gebroken nachten zijn we een beetje brak…

    05-09-2010 Aankomst
    Lieve allemaal, het is bijna zover. Morgen gaan we naar huis. We hebben jullie natuurlijk al uitgelegd dat Joshua eerst aan ons moet wennen en er zeker van moet zijn dat wij voor altijd bij hem blijven. Hij moet eerst aan ons hechten en dat is een geleidelijk proces.
    We hebben begrepen dat een aantal van jullie ons op Schiphol wil ontmoeten en wij zouden dat ook fantastisch vinden. Maar we vragen jullie om Joshua niet aan te raken; dus even geen knuffeltje , geen aai over zijn bolletje. En geen snoepje of iets dergelijks te geven. Een eventueel kadootje mag natuurlijk wel via ons aan hem worden gegeven.
    Nogmaals: we zijn apentrots op onze prachtige zoon en willen hem graag met jullie delen. Hoe eerder en hoe vaster de hechting op gang is, des te eerder kunnen jullie ook veel meer van hem meemaken!
    Nog even een huishoudelijke mededeling:
    Wij vliegen met vluchtnummer CZ345. De verwachte aankomsttijd is 18:35 uur. We hopen dat we geen vertraging zullen hebben…

    05-09-2010 Een dagje lekker niks
    Zo, het is 21.30 uur en ons mannetje ligt nu pas lekker te slapen: heeft zichzelf in slaap gespeeld op bed. Hij is dan nog druk en "praat" honderduit. Heel gezellig en dat vindt Joshua ook ;-) . Maar we hebben hem nu al 2 avonden zo op bed laten liggen en zo is hij zelf in slaap gevallen. Zo zal het straks in zijn eigen bedje ook gaan.
    Een dagje lekker niks doen dus. We hebben "uitgeslapen" tot 7.00 uur en toen werd Joshua pas wakker en was al wat aan het brabbelen in plaats van huilen. Heel prettig om zo wakker te worden. In de ontbijtzaal hebben we ook heerlijk rustig aan gedaan. De hele groep kwam zo'n beetje om de beurt binnen wandelen, dus konden we horen wat iedereen gisteren had gedaan en wat ze voor plannen hadden voor vandaag. Om 10.00 uur werden we de ontbijtzaal uitgebonjourd. Erik wilde nog in bad met Joshua en samen hadden ze weer dikke pret. Toen fles erin en het was al lang tijd voor de ochtenddut van onze kleine man. Hij heeft lekker geslapen en toen werd het krap tijd om nog weg te gaan. Jammer, want ik had graag de Drumtower gezien met wat oud-Chinese straatjes. Maar in plaats daarvan hadden we een gezellig mannetje en hebben we veel gespeeld. Bij de supermarkt nog wat autootjes gekocht en het was dikke pret toen wij de autootjes heen en weer lieten rijden, terwijl Joshua midden tussen stond. Hij heeft vreselijk staan gillen van de pret!
    Eergisteren hebben we geprobeerd een tafel te reserveren voor vanavond bij ons vaste restaurantje voor de hele groep, inclusief 7 kinderen. En dat hebben we geweten: We liepen eerst het restaurant in en liepen naar onze "vaste" tafel, maar we werden weggestuurd. Wij natuurlijk verontwaardigd, totdat we begrepen dat we naar de volgende verdieping moesten gaan. En daar kregen we een aparte kamer en 1 supergrote ronde tafel met draaischijf. En de kamer was superchique! Met vloerbedekking, rolprenten aan de wand, 1 wand met soort praalkast en in vakken mooie beelden en vazen, 1 wand met mooie bekleding en langs 1 wand stond een hoge tafel en 2 brede stoelen ernaast allebei van mooi houtsnijwerk. Chinese humor is dan wel weer dat er onder de tafel vreselijk veel rotzooi bewaard stond: een volle doos, koelkastrekjes enz. ;-) . We hebben weer heerlijk gegeten en kregen van het restaurant nog een prachtig opgemaakte schotel van fruit.
    Precies 2 weken geleden zaten we ook met zijn allen te eten. Dat was in Nanning en nog zonder onze kindjes. Alleen Yalin was er natuurlijk bij. Het is niet te bevatten dat dat pas 2 weken geleden is. Er is zo veel gebeurd! We hebben allemaal het idee dat we al veel langer van huis zijn!
    Daarna stond onze hotelkamer gezellig op stelten, want we wilden foto's uitwisselen. Er stonden hier op een gegeven moment 3 laptops te stampen. We hebben al 1 bijzondere waardevolle foto mogen ontvangen van Kirsten en Geert: Kirsten heeft een hele mooie foto gemaakt van Joshua in de gang, vlak voordat we hem kregen. Was wel weer even kippenvel toen ik het zag. Erik is nu met zijn externe harde schijf de andere 2 stellen langs voor het uitwisselen van de foto's. We hebben een paar weken extra verlof nodig om alles te bekijken en er een selectie van te maken ;-) .
    En dan morgen:
    We hebben de koffers al behoorlijk ver ingepakt. Alleen kleding van vandaag en toiletartikelen moeten er nog bij. Verder nog onze handbagage in orde maken. Ik heb het idee dat Joshua weet dat er weer een verandering op stapel staat. Hij houdt ons heel goed in de gaten. Vanavond kwam hij mijn schoenen brengen en daarna de zijne. Ook wel weer schattig ;-) .
    Ik merk dat ik heel dubbel ben in mijn gevoelens om naar huis te gaan: aan de ene kant verlang ik naar huis, naar Hunter, naar jullie en naar ons eigen leventje. Aan de andere kant merk ik dat ik China en deze reis met alle ervaringen niet los wil laten. Best heftig moet ik zeggen. Ook zitten de tranen weer hoog. In Nanning hebben we natuurlijk giga-emoties meegemaakt, maar Beijing was, wat emoties betreft, een stuk rustiger. En dan nu dus dit dubbele gevoel.
    De heenreis viel behoorlijk mee qua tijd, want we vlogen de nacht in en gingen meteen, proberen te, slapen. Nu hebben we zo'n extra aapje met ons mee, met bijzonder weinig zitvlees en zoveel nieuwsgierigheid dat we bang zijn dat hij niet veel zal slapen. We gaan het meemaken allemaal!
    Dit is dus het laatste blogje vanuit China. Hierboven vertellen we nog heel even over de hechting van Joshua.
    En verder hopen we nog regelmatig een berichtje te schrijven op dit blog, zodat jullie op de hoogte blijven van hoe het met ons gaat. Zolang we elkaar weinig kunnen zien, kunnen we jullie op deze manier op de hoogte houden.
    Wij voelen ons heel erg rijk met een thuisfront wat zo met ons heeft meegeleefd en lieve berichtjes heeft achtergelaten. Ook ik heb hier en daar soms een traantje weg moeten pinken (maar ach, dat doe ik wel vaker ;-) ). Lieve familie en vrienden: heel erg bedankt daarvoor! Het was erg belangrijk voor ons en heeft ons fijn gesteund.

    04-09-2010 Temple of Heaven en Pearl Market
    De spontane foto's van Joshua worden moeilijker om te maken, want hij heeft steeds vaker in de gaten dat er een camera aan gaat en dan wil hij eigelijk alleen nog maar weten hoe de knopjes allemaal werken…En zo heeft ons deugnietje nog meer van dat soort fratsen: het opvoeden is begonnen ;-) . Als hij iets doet wat niet mag, dan zeg ik met een, hopenlijk, indrukwekkende stem en een opgeheven vinger: Apetaptapeta!  En een kwartier later gaat hij daar weer staan en zegt dan op z'n allercharmanst: apetapata? En wappert met zijn wijsvingertje ;-) . We moeten maar veel oefenen om dan niet al te hard in de lach te schieten. Laten we het positief bekijken en denken dat dit een teken is dat de hechting op gang is gekomen. En dat is maar goed ook, want op straat worden we erg vaak ongegeneerd (echt ongegeneerd: ze gaan gerust even voor je staan en je staan aan te gapen) aangestaard. Dan wordt er ook vaak contact gemaakt met Joshua. Maar aangezien het chinees is, versta ik er geen letter van. Wel merk ik aan Joshua dat hij in de war raakt als het vaak gebeurt. Meestal zeg ik tegen Joshua al snel "zeg maar bye bye". En dan zwaait hij zo schattig…
    Vandaag wilden we het rustig aan doen: iets langer slapen, rustig ontbijten,Joshua zijn ochtendfles en 's middags naar de Temple of Heaven en de Pearl Market (aan de andere kant van de straat). We kozen voor de luxe van taxi heen en terug. Door de terugreis snappen we eindelijk dat er echt heel veel mensen in Beijing wonen: wat een drukte in de spits. Veel filerijden en natuurlijk uitgebreid toeteren! Dat duurde dus ongeveer twee maal zo lang, maar we zaten goed en zijn veilig teruggbracht. We wilden eerst in een andere taxi stappen, maar die man begon te onderhandelen over de ritprijs, terwijl hij gewoon ook een meter in zijn taxi had. 's morgens konden we voor 40 yuan heen, maar deze man vroeg 150 yuan! Beetje overdreven. Bovendien vond ik hem onsympatiek, dus we zijn gewoon verder gelopen naar een andere taxi die keurig zijn meter aanzette.
    Maar goed: the Temple of Heaven staat natuurlijk weer in een prachtig park. En volgens Chinese gewoonte werd er muziek gemaakt in het park, werd er gestijldanst en gezongen. We hebben alleen geen tai-chi-ers gezien. Ik vind het erg prettig in een Chinees park. Het is groen, er beweegt van alles, je hoort geen verkeer, er zijn veel soorten mensen van jong tot oud en na iedere bocht is er vaak de verrassing van, meestal, een mooi gebouw. Ook dit was weer indrukwekkend. Het was ook extra leuk om de tempel nu "live" te zien. Vorig jaar hebben we hem gezien op de tentoonstelling " China festival of lights" in de dierentuin van Emmen, geheel op schaal nagemaakt.
    Daarna dus naar de Pearl Market: een soort grote bazaar/mierenhoop. Veel over gehoord en alles is waar: je onderhandelt je er suf voor een prijs, je wordt soms aangeklampt door verkopers en het gaat precies zoals het in Nederland niet gaat;-). Maar als avontuur van een uurtje was het wel weer leuk.
    's Avonds maar weer een keer roomservice besteld. Over 3 dagen moet ik weer zelf koken, dus laat ik er nu maar extra van genieten ;-) .
    Ik begin nu pas te genieten van de luxe van de hotels: het ontbijtbuffet is goed verzorgd, de bedden worden opgemaakt, iedere dag schone handdoeken, hier krijgen we iedere 2 dagen schone lakens, de badkamer is schoon en dat alles omdat we een kaartje aan de deur kunnen hangen met "please make up room". Wat zou er gebeuren als ik dat kaartje thuis zal ophangen?
    Maar wat voor straks weer lekker is, is dat we ons ritme kunnen gaan zoeken en alle tripjes (stukje fietsen, naar de bakker ;-) ) niet meer zo spannend zijn. Ach ja, ik heb eigenlijk dus ook wel zin om naar huis te gaan ;-) . Dan maken we de echte start voor ons begin als gezin! En hopenlijk komt er dan ook wat meer rust in mijn hoofd, zodat ik alle ervaringen een plek kan gaan geven.

    03-09-2010 Zomerpaleis & Visum voor NL
    Vandaag dus naar het zomerpaleis. We zouden samen met Kirsten en haar gezin om 9.00 uur met twee taxi's reizen. Lekker vroeg, want we moesten ook op tijd weer in het hotel zijn. Van reisgenoten hadden we geleerd dat het hotel graag een taxi voor je wilt regelen en zij kunnen naturlijk makkelijker duidelijk maken waarheen we willen reizen. Het begon vandaag al goed met regenachtig weer. Tsja, en probeer dan maar eens een taxi aan te houden. Heel Beijing wilde met de taxi. Kwart over negen kwam de eerste taxi en we hadden al besloten dat, met een beetje proppen, we best in die taxi zouden passen. Maar we troffen een strenge taxichauffeur die niet meer dan 4 personen mee wilde nemen… De situatie ontstond dat wij met deze taxi gingen. Joshua was deze keer wel wakker en keek zijn ogen uit. Overal toet-toets!
    Het zomerpaleis was schitterend. Jammer dat het weer zo grijs was, want dan mis je zoveel kleur. Maar gelukkig was het min of meer droog. We zijn naar de 17 bogenbrug geweest en vanaf het eilandje per boot (soort veerboot, maar dan mooi in stijl beschilderd) naar de Marmeren boot gevaren. Bij de Marmeren boot hebben we Joshua even een banaantje gegeven.En toen waren we getuige van een tasjesdief op de vlucht. Drie man politie er achteraan (waarvan nummer 3 niet meer zo'n haast had en als laatste kwam aansloffen), de boef kreeg een tik met een paraplu en werd afgevoerd. De sfeer verandert dan echt even op zo'n pleintje en daar werd Joshua dan weer door beïnvloed. Hij vergat van schrik zijn banaan ;-) . Toen door de corridor gewandeld naar het hoogste gebouw op het terrein: een tempel van Boeddha. Gisteren vertelde ik al over onze bewegingsmogelijkheden, maar vandaag voelde ik me net een klimgeit! Veel, heel veel smalle trappen behoorlijk steil omhoog! Maar het is wel een ervaring (en een goede workout ;-) ).
    Toen wilden we terug naar huis en moesten dus zelf een taxi aanhouden en uitleggen hoe we er moesten komen.Met behulp van het visitekaartje en een stadplattegrond bracht hij ons, bijna, feilloos terug. Maar toen ik mijn portomonnee wilde pakken, kon ik hem niet vinden in de tas! Het zweet brak me uit. Gelukkig had Erik ook nog geld en konden we wel betalen. Later bleek dat hij gewoon wel in de tas zat…
    Om 15.30 uur kregen we het paspoort van Joshua terug, met daarin zijn visum om Nederland in te mogen reizen! Wat formaliteiten  betreft kunnen we dus gaan. Wat Erik betreft waren we nu al thuis geweest, maar jullie agenda's staan afgestemd op maandag en we willen de boel niet in de war sturen ;-) .
    Vanavond wilden we in ons favoriete restaurant aan de overkant gaan eten, maar alles was al gereserveerd! Ook hier is het weekend begonnen. Zondag willen we met de hele groep gaan eten op ons laatste avondje van onze adoptiereis. Voor de zekerheid hebben we maar 2 tafels gereserveerd. Dat wil zeggen: we hebben aan zeker 5 verschillende personeelsleden die geen engels spreken gevraagd of we voor zondag konden reserveren. En we denken dat het gelukt is ;-)
    Vandaag dus nog even een nieuw restaurant uitgeprobeerd. Veel luxer, personeel in uniform en verse vis: Toen een reisgenoot als eerste binnenstapte zag hij nog net hoe een vis uit het aquarium werd gehaald en een klap op zijn kop kreeg… Maar we hebben best wel weer lekker gegeten en de kinderen konden in een Ikeakinderstoel.
    Morgen willen we naar the Temple of Heaven en naar de Pearlmarket. Hopenlijk slapen we net zo lekker als vanacht: we werden vanmorgen alledrie wakker door de wekker. Hoera!
    Normaal gesproken kan ik teksten bij de foto's schrijven, maar op de een of ander manier is de HTMLcode aangepast en lukt dit niet meer op de oude manier. Ik zal de teksten wel op volgorde van foto typen. Dan vinden jullie dan wel weer de juiste foto bij. Meteen een goede smoes om ze nogmaals te bekijken ;-)
    1: Joshua in de taxi en hij is wakker! Overal toet-toets.
    2: Buggyrace
    3: 1 van de vele gebouwen van het zomerpaleis
    4: Schuitje varen
    5: Vroeg geleerd is oud gedaan ;-)
    7, 8 en 9: alle gebouwen zijn prachtig beschilderd
    10: Best vermoeiend, zo'n dagje uit
    11: De paspoorten en de gelegaliseerde papieren!!!
    12: Samen het fotoboekje van thuis bekijken
    13: Klap eens in je handjes, blij, blij, blij

    02-09-2010 Vogelnest
    Het plan was om vandaag uit te slapen en rustig aan naar de Pearl Market te gaan.
    Joshua houdt alleen niet van uitslapen. Om 2.30 uur was meneer klaar wakker en hebben we alles uit de kast moeten halen om hem weer in slaap te krijgen. Maar 6.45 uur was, volgens hem, een prima tijd om de dag te beginnen. Mama wilde nog wat uitslapen en papa zou dan even met Joshua spelen. Nou, dat heb ik geweten: ze hebben de hele tijd zitten keten op bed! Van slapen kwam natuurlijk niets meer, maar het was wel gezellig ;-) .
    Eerst rustig aan ontbeten, en daarna wilden de heren in bad. Dat wil zeggen: Joshua wilde ook in bad toen Erik de badeendjes mee nam ;-) . Joshua is totaal niet bang voor water. Hij zat er gewoon tot aan zijn schouders in! En hij steekt gerust zijn gezicht in het water. Het is net Hunter. We hebben nu ook voor het eerst zijn  haren met shampoo gewassen en dat ging best. En het uitspoelen ook ;-) .
    Daarna was het al weer flestijd en ochtendduttijd voor Joshua en even later lag Erik gezellig bij Joshua op bed zijn powernap te doen. Toen de heren eindelijk wakker werden, was het te laat om naar de Pearl Market te gaan. Maar dat geeft niets. We zijn nu lekker naar het Vogelnest gelopen. Vanaf het hotel is dat ongeveer 25 minuten lopen. Het is toch wel een indrukwekkend gebouw hoor. En leuk om het nu "live" gezien te hebben.
    Qua beweging komen we hier niets te kort: de dichtsbijzijnde metrohalte is 15 minuten stevig wandelen en dan heb je bij de metrolijnen veel trappen waardoor de buggy dus moet worden getild, de Verboden Stad lijkt wel alleen gebouwd te zijn met trappen en de stukken wandelen van het metrostation naar de bezienswaardigheid zijn ook aanzienlijk. De Chinese Muur beklimmen telt natuurlijk ook als sport en Joshua wil zeer regelmatig getild worden en dat is dan weer mijn fitness. Gelukkig zijn we gewend om veel te wandelen, dus dit is helemaal niet erg. Sterker nog: al wandelend zien we ook veel meer.
    Vanavond nog met een stel uit de groep weer wezen eten aan de overkant: wat was dat weer lekker. Alleen kwam de gekruide rijst als laatste en dat vindt Joshua zo lekker. Die hapt dat zo weg, terwijl wij deze redelijk pittig vinden.
    Morgen om half vier krijgen we het visum van Joshua en de gelegaliseerde adoptiepapieren van onze gids. Dan hebben we alles compleet om met Joshua thuis te mogen komen. We wachten alleen nog op ons vliegtuig.
    Morgenochtend gaan we lekker vroeg naar het Zomerpaleis. Lekker luxe met de taxi. Er rijdt geen metro vlak langs en anders hebben we zo veel reistijd. Die tijd ben ik liever daar. En we moeten natuurlijk weer op tijd terug zijn om de papieren te krijgen.
    Ter afsluiting: de FOTO's!! Of bekijken jullie eerst de foto's en daarna pas de tekst ;-)
    In bad met papa is leuk
    t

    Diep in slaap, knuffels houden de wacht

    Gras is nog steeds raar

    Vogelnest

    Hardlooptraining op het plein

    Vind je me leuk?

    01-09-2010 Beijing Zoo
    En ineens is het september. Ik kan jullie vertellen dat we ons gevoel voor tijd helemaal kwijt zijn. We checken bij elkaar welke dag het is en voor mijn gevoel is alles wat we thuis de laatste dagen nog meemaakten echt in een ander leven gebeurt.
    Vandaag zijn we naar Beijing Zoo geweest. We zijn met 3 stellen met de metro gegaan en zouden bij de zoo splitsen zodat ieder zijn eigen tempo kon bepalen. De metro is een avontuur apart. Alles staat prima aangegeven. Net zoals in Londen bijvoorbeeld. Toen we in de metro stapten was het best druk, vonden wij. We moesten de buggy toch wel een beetje naar binnenduwen. Geeft niks, want dat kunnen de chinezen ook. En dat blijkt wel want 2 haltes verder was het gewoon 3x zo druk! Het had als voordeel dat Joshua nu niet werd weggeblazen door de airconditioning. Hij wordt snel verkouden en dat moeten we natuurlijk zien te voorkomen. Verder werden halverwege een lijn ineens alle passagiers eruit gebonjourd door het metropersoneel. Dat ging zo schreeuwerig dat je haast zou denken dat er iets aan de hand was.
    Van Beijing Zoo had ik geen grote verwachtingen: Een paar arme dieren in niet zulke fijne verblijven, in vergelijking met Nederland dan. Maar dat viel reuze mee. We hebben zelfs actieve panda's gezien! Toen kwamen we nog wat andere stellen van de groep tegen en daar hebben we een lekker kopje koffie mee gedronken. We wilden graag naar het aquarium en de dolfijnen- en zeehondenshow. Op zoek dus naar het aquarium. Een echte grote trots van Beijing. Het was giga en Joshua vond alle vissen even mooi. De dolfijnenshow was ook heel leuk. Joshua reageerde meteen op de muziek en wilde dansen en "klap eens in je handjes" doen;-) Hij kan heel geconcentreerd naar iets kijken. We zaten op de eerste rij en Joshua wilde natuurlijk niet al die tijd op schoot. Hij mocht van ons bij het lage muurtje staan. Daarna was de showvloer. Ik zag dat er al afkeurend naar ons gekeken werd door wat chinezen (te gevaarlijk), maar aan het eind van het liedje waren er verschillende kindjes bij het muurtje de show aan het bekijken ;-) Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook behoorlijk geëmotioneerd was toen de show begon. Eindelijk konden we met ons eigen kindje naar zoiets leuks en konden we de show meebeleven door zijn ogen. Dat was natuurlijk onze droom! En ineens is dat werkelijkheid.
    Toen met de taxi naar huis. Maar hoe vind je de taxistandplaats als je Belgische routeaanduidingen hebt? Het was hartstikke onduidelijk en we gingen haast aan ons zelf twijfelen. Maar toen zagen we een bord met een voor- en achterkant en die wezen allebei een andere richting aan…
    Met de taxi door Beijing. Ik vond het stoer! Er is veel gezegd over het verkeer in Beijing. Het is chaotisch en dus gevaarlijk, maar tot nu toe valt het me mee. Het krioelt allemaal wel, maar alles rijdt heel soepeltjes door elkaar. Het is wel zo dat chauffeurs in China een rijbewijs en een "toeter bewijs" hebben;-). Wat een herrie. Joshua wil de hele dag auto's kijken. Hij ziet ze ook overal, ook op de reclameborden. Maar zijn eerste ritje in een personenauto heeft hij liggen slapen…
    Erik zat met Joshua achterin samen met nog een groepsreisgenoot en ik zat naast de chauffeur. Aardige man, maar hij sprak geen letter Engels. Hij wist de weg bijna helemaal in 1x goed ;-) . Toen we er bijna waren en wij al wat herkenden, vroeg hij nog even naar het kaartje van het hotel. Hij heeft er zeer intelligent en begrijpend naar gekeken en wist het toen nog niet. Heel leuk om aan de chauffeur de weg uit te leggen. We verstonden elkaar voor geen meter, maar het was gezellig en we kwamen op de goede plek uit. Het valt me sowieso op dat er weinig mensen engels spreken, maar dat we elkaar prima verstaan. Een paar dagen geleden heb ik een truitje voor Joshua gekocht en de verkoopster kon me prima duidelijk maken dat ik mocht ruilen als de maat niet goed was. Ik vind dat leuk.
    Het blijft lastig om een dagschema te pakken. De reistijd viel vandaag behoorlijk tegen. De heenreis was 2x overstappen en voor de terugweg hebben we dus lopen dwalen voordat we bij de taxistandplaats waren. Te laat thuis dus. Ai, we zijn ontaarde ouders. Bij de supermarkt maar even fruit en melkpoeder (en chips en bier) gehaald. Nog even met Joshua gespeeld en toen hem gewassen en op bed gelegd. En wat is dit hotel dan heerlijk luxe: Erik heeft bij roomservice ons eten besteld, ik kon nog heerlijk douchen en toen hadden we een onverwacht romantisch (nou, ja) diner voor twee.
    En Joshua heeft vandaag dus "klap eens in je handjes" geleerd. Ik hou dan zijn handjes vast en dan klappen we samen en leg ik zijn handjes om zijn hoofd. De variant van Joshua is dat hij mijn handen vast houdt en mijn handen op mijn hoofd legt :-) )
    Vanmorgen was Joshua om 6.30 uur wakker. Best een mooie tijd. Erik hoort hem al 2 dagen als eerste. Knappe papa he? Morgen doen we het wat rustiger aan. We ontbijten wat later en willen dan naar de Pearlmarket gaan. We hebben onder andere een extra koffer nodig ;-) . Het is makkelijk te bereizen met de metro; we hoeven maar in 1 lijn. En misschien's avonds nog een keer naar het restaurant aan de over kant "Hong Lan Roasted Duck". En voor vrijdag is het idee om naar het zomerpaleis te gaan. Jullie horen het wel weer.
    Volle metro? Het kan nog veel voller!
     Beijing Zoo: we beginnen met pauze ;-)  Lekker slapen  Panda's kijken is heel leuk  Drie pandaberen in actie!  Koffie en flespauze  Leeuw (hij geeuwt hoor)  Enorm beeld in de Zoo  Knappe zeehond  Handjes schudden  Mee liften  Kruipen vind ik nog steeds heel leuk  Zie je mij?  

    31-08-2010 Chinese Muur
    Zo, net even lekker gedouched na een leuke en zweterige dag. Erik was verontwaardigd dat ik, door eerst te gaan douchen in plaats van te bloggen, bij de Joshua-fans F5-rsi zou kunnen veroorzaken;-).
    Vandaag zouden we het georganiseerde uitje naar de Chinese Muur hebben, dus de wekker vroeg gezet. Ons ander wekkertje liep iets eerder af: om 5.30 uur heeft Erik Joshua maar even tussen ons in gelegd, met de hoop op nog wat nachtrust. Ons kereltje was echter zo onrustig dat hij over de hele breedte van het bed lag en Erik en ik allebei op het randje. Na een fles, alledrie douchen enzovoorts zijn we lekker beneden wezen ontbijten. Dat ziet er altijd goed uit. Zelfs het Oosterse buffet trekt ons aan, alleen zouden we dat liever 's avonds eten. Het laatste inpakken (flesvoeding, vochtige doekjes, luiers, speelgoed, portomonnee, video- en fotocamera's enz.) gaat nog wat chaotisch. En zo kon het gebeuren dat Erik op zijn slippers op de bus stond te wachten;-).
    The Great Wall was inderdaad indrukwekkend. We zijn bij Mutianyu geweest. Een deel wat wel toeristisch was, maar nog niet heel druk bezocht. Joshua heeft echt op de muur gelopen en dus een medaille verdiend! Volgens mij was hij nog het meest gefascineerd door de kabelbaanbakjes ;-) . Het was indrukwekkend. Dit deel ligt ook op de groene bergen. Hier groeien nog veel bomen. Er zijn ook stukken muur die bij rotswanden liggen. We zijn met een kabelbaan omhoog gegaan, maar voordat we daar waren moesten we door een straatje lopen met allemaal kraampjes waar souvenirs werden verkocht. Op de heenweg konden we de verkopers nog wel van ons afhouden, maar op de terugweg was dit alleen mogelijk door echt bot te doen. Dat was wel een beetje jammer. Maar natuurlijk is het ze wel gelukt om wat geld van ons af te troggelen ;-) . We wilden wel een herinnering kopen. Voor Joshua een t-shirtje, waar we veel te veel geld voor hebben betaald (hoewel ik maar 1/3 van de eerste prijs heb betaald), maar daarna hebben we t-shirts voor Erik en mij gekocht voor, in mijn ogen, een redelijke prijs. En toen zagen we de pandabeerknuffel die we graag wilden hebben. Die waren we al van plan om te kopen, omdat deze voor Joshua een speciale betekenis heeft, en deze was echt leuk. Probeer dan maar hard te blijven in je onderhandelingen…Toch lukte het aardig en we hebben nu leuke buit. Bovendien is Joshua er helemaal verliefd op! Hij knuffelt hem echt!
    Na ons muur-avontuur hebben we heerlijk gelunched in een restaurant van glas, net een kas (of Intratuin, zoals Erik zei). En ze hadden veel planten groeien daar en allemaal verschillende terrasje tussen gemaakt. Nogmaals, heerlijk gegeten. Er stonden, denk ik, wel 8 verschillende schotels op tafel en ze waren allemaal lekker. Dan zit je gewoon lekker te snoepen. Joshua had van mij voor het eten een fles gekregen, maar die lustte ook nog wel van alles wat langskwam ;-)
    Voor Erik en Joshua was dit ook een bijzondere dag. Joshua heeft bij Erik op de heen- en terugreis op schoot gezeten en in het restaurant heeft Erik Joshua een paar keer mee van tafel af genomen voor een wandelingetje door het restaurant. Joshua heeft namelijk weinig zitvlees. Voor mij wel lekker, want ik heb iets meer mijn handen vrij. Aan de andere kant is zo'n hummeltje op schoot ook wel heel gezellig.
    Toen we thuis kwamen zijn Erik en Joshua samen in bad geweest. Joshua vond het maar wat spannend! Maar ze hebben samen veel pret gehad. Het was zo een lekker luiermiddagje en om 18.00 uur zijn we met een groepje uit eten geweest in een restaurant aan de overkant van de straat. Ook een pekingeendrestaurant, alleen had deze kok nog wat andere gerechten op het menu staan. We hebben vreselijk lekker en gezellig zitten (vr-)eten. En weer hapte Joshua de gekruide rijst, spercieboontjes en noedels achter elkaar weg.
    Het blijft een rare combinatie van flesvoeding en dit eten, maar hij doet het er goed op;-).
    Nicole, de heupdrager is een aanrader, maar het helpt wel als jullie kindje iets minder weegt ;-) .
    In de kabelbaan

        Naar beneden is een makkie  Joshua loopt op de Chinese Muur  Met zijn drieën!   Afdingen!  Dikke pret in de bus met de panda  Papa's haar nat maken

    30-08-2010 Plein van de Hemelse Vrede & de Verboden Stad
    Echt heel leuk om jullie warme reacties te lezen. Als jullie de verhalen kunnen lezen en kunnen reageren dan blijkt dat alles wat wij nu meemaken geen grote, mooie, droom is. Het blijft toch een beetje onwerkelijk allemaal.
    Vandaag met wat stellen met de metro naar het Tiananmenplein geweest en naar de Verboden Stad. We namen een zij-ingang, zodat we eerst lekker nog door een parkje konden lopen en, bij een korte pauze, de kinderen even uit de buggy konden. Het was zo prettig om daar even te zijn, in plaats van op het plein met veel herrie en in de superdrukke metro. We vonden de verboden stad mooi en indrukwekkend. Erik heeft veel mooie foto's genomen, maar ik werd zo af en toe afgeleid door ons prachtige mannetje. Hij was vandaag superlief, ondanks alle nieuwe indrukken voor hem. Slapen in de buggy vindt hij best. Dat is niet de beste oplossing, ik weet het. Maar het viel wat reistijd betreft wat tegen. We wilden wel heen door de Verboden Stad, maar dan aan de achterzijde eruit en dan een stuk metrolijn afsnijden en bij Datanlu weer opstappen. Het was ietsje verder lopen dan gedacht… Maar wel een leuke wandeling en een leuk avontuur (weten jullie hoe je metrostation in het Chinees schrijft?).
    's Middags moest Joshua natuurlijk nog even in bed slapen, maar daar had hij andere gedachtes over en wilde gaan keten;-). We hebben hem toen tussen ons ingelegd op het grote bed en hij heeft de hele tijd liggen "kletsen" en kraaien en kroelen met ons. Zo gezellig! En toch ontspannen genoeg voor hem.
    Daarna heb ik mijn mannen even alleen gelaten om wat boodschappen te doen bij de supermarkt gelijk naast het hotel. Wel eng, want dan was Joshua zonder zijn moeder. Snel de deur uit en op de gang staan luisteren tot ik hoorde dat het goed ging. Knappe kerels heb ik!
    Daarna zou een stel bij ons op de kamer komen eten. Even snel bij de MacDonalds eten gehaald, toch nog gezellig samen gegeten en wel de kinderen op tijd naar bed. Dat ging hartstikke goed en Joshua en Zhen lijken ook een beetje met elkaar te hebben gespeeld. Schattig he? En Joshua hoeft zijn patat niet meer in stukjes, maar hapt zelf wel van zijn friet.
    Na de fles was hij heel snel in slaap. Ik vind het bijzonder blijven dat zo'n mannetje zich zo aan ons durft over te geven. Heerlijk ook om naar te kijken.
    We hebben het idee dat hij steeds meer van zichzelf laat zien. We begrijpen elkaar ook steeds beter en dat levert voor hem natuurlijk ook minder frustraties op. Het is gewoon een echte pretletter!
    Rest ons nog onze dagelijkse fotoshoot:
    Hmm, lekker!
     
    Tiananmenplein  Want buy Rolex ;-)  Vuiliswagen  Lieve chinees  Verboden Stad   Mooi  Soms is nep te onderscheiden van echt ;-)  Slaperig, maar wat een lekker koekje  Wat zijn ze lief  Stuiterend de trap af is heel leuk!  Cameraman in actie  MacDonalds in ons eigen restaurant  

    29-08-2010 Eerste dagje Beijing
    Tsja, wij hebben weer zin in jullie reakties en dat krijgen we vooral door veel te bloggen en veel foto's te plaatsen ;-) . Zoals gezegd heeft Joshua een heerlijke middagdut gedaan, maar was ondanks dat toch nog niet helemaal uitgeslapen. Yoghurtje erin gestopt en toen in de buggy en samen met andere stellen uit de groep op zoek naar een park. Ik liep voor het eerst achter de buggy met onze zoon! Heel speciaal. En ik vond het stoer! Zo maar aan de wandel in Beijing, China! In het park hebben we ons heerlijk vermaakt. Er was een watertje waar in gezwommen werd door kinderen, dus hebben wij onze kinderen lekker laten pootje baden en spetteren in het water. En het was zulk heerlijk weer. Gewoon even een vakantiegevoel! Het park is het Olympisch Park, vlak bij het Vogelnest en de Watercube, het olympisch zwembad. We hebben een heel stuk in die richting gewandeld en rond 18.00 uur (ai, weer te laat, maar we doen echt ons best) zijn we gaan eten in, naar zeggen, het beste Pekingeend restaurant van China. En dat was ook een belevenis. We zaten aan een enorm grote tafel, naast aan de ene kant het aquarium voor de verse vis, en aan de andere kant een groot raam, zodat we in de keuken konden kijken. De eend werd aan tafel in plakjes gesneden en daarna werd door de bediening voor ieder van ons een Pekingeendhapje gemaakt: een pannenkoekje gevuld met pekingeend, wat saus en heel fijn gesneden groente. Heel lekker. Joshua heeft heerlijk rijst gegeten en daarna wat kleine stukjes vlees van mijn bord. Hij houdt erg van eten en van gezelligheid, maar na een tijdje in de stoel wil hij gewoon even bewegen. We hebben dus af en toe een rondje door het restaurant gelopen. Dan krijg je wel bekijks. Dat bekijken gebeurt hier sowieso ongegeneerd, maar tot nu toe heb ik er geen last van. Wij kijken natuurlijk ook behoorlijk onze ogen uit. Thuis heeft Joshua nog even heerlijk gespeeld. Even kietelen, achterna zitten en met de stapelblokken. En toen Erik muziek opzette die hij kende begon hij te swingen ;-) . Het is zo'n gezellig kereltje! Ons kleine ventje slaapt en wij gaan ook naar bed. Tot morgen! Dan zetten wij de PC meteen aan om te kijken welke reacties er zijn ;-) .
    Pootje baden
     Wat is-ie lief!  Gras kriebelt  Vogelnest   Stoere man!  Lachebekkie  Slaperig, maar toch nieuwsgierig  Trotse papa achter de buggy  Pekingeend restaurant  Hup de over in  Wordt aangesneden aan tafel  Joshua lust ook Pekingeend  

    29-08-2010 In Beijing
    Gisteren was een zware dag. Het hielp natuurlijk niet dat deze al zo vroeg begon. En dat betekende ook dat Joshua helemaal uit zijn ritme, veel te moe en van slag was. 's Avonds hebben we een paar echte driftbuien van hem gezien. Al zijn boosheid en frustratie kwam eruit. Heel rot, maar zo begrijpelijk. Hij heeft natuurlijk geen idee van wat hem overkomt en zijn laatste lange reis van afgelopen maandag van Guilin naar Nanning betekende dat hij in een leven terecht kwam waar hij niemand kende, niemand verstond en zichzelf ook niet duidelijk kon maken.
    In Nanning hebben we natuurlijk eerst Cindy, onze gids hartelijk bedankt voor haar goede zorgen. Wat een lieve, warme, verantwoordelijke en betrokken vrouw! In de bus naar het vliegveld heeft Erik nog een stukje straatbeeld gefilmd. Het is daar zo anders dan hier, in het westers georiënteerde Beijing. Veel meer brommertjes of Tuktuks die van alles en nog wat vervoeren, veel kleine winkeltjes, slecht wegdek (een stukje zelfs helemaal geen wegdek, dat was schudden met de bus en Joshua's hoofdje maar goed vasthouden), veel oude gebouwen, lukraak neergezet, bamboesteigers, modebeeld heel anders enz.
    Bij het vliegveld hielp Cindy ons als groep inchecken en dat was heel fijn. Het duurde nu al zo lang, laat staan als we per stel hadden moeten inchecken. En ik kan nu wel zeggen dat reizen met een kind heel anders is;-). We moeten echt taken verdelen. Zorgen voor inchecken en bagage is een taak, zorgen voor Joshua de andere en dan zijn we er beiden erg druk mee. Bij de security ging bij mij het alarm natuurlijk weer af. Werkelijk alles werd gecontroleerd, zelfs Joshua.
    Na 3 kwartier vertraging konden we eindelijk boarden. Joshua had natuurlijk al lang honger en zin in zijn fles, maar die wilde ik geven bij het opstijgen. Dan heeft hij minder last van zijn oortjes. Die hebben we maar zoet gehouden met een rijstcrackertje. Bij het taxieën zijn fles gegeven, maar toen bleek er een file te zijn voor opstijgen. De fles was op toen we gingen, maar hij vond het prachtig!  De veiligheidsvoorschriften wilde hij iedere keer hebben, dus die kent hij nu wel uit zijn hoofd. Alleen wilde meneer niet slapen, terwijl hij wel heel moe was. Maar hij was er veel te onrustig voor. Maar na 1,5 uur een kleintje op schoot te hebben gehad die echt geen 10 seconden stil kon zitten hebben we hem maar even stevig vast gehouden en tegen ons aan geduwd. Toen kwam zijn eerste boosheid eruit, en dat gaf best wat herrie… Maar een paar minuten later was dat over en heeft hij toch nog een uurtje kunnen slapen. Hij sliep nog tijdens het landen en werd wakker toen hij door het raampje de vliegtuigen en auto's kon zien rijden.
    Toen op weg naar het hotel en daar kwamen we om 21.00 uur aan. We hadden het allemaal wel gehad. We waren het zat, de kinderen waren moe en wij wilden en de kinderen moesten naar bed. Op de kamer eerst roomservice gebeld. Joshua liep al weer lekker wakker de kamer door te stappen, rond te kijken hoe wij de koffers uitpakten, en de stekker van de lamp uit het stopcontact te trekken, de kabeltjes van de televisie los te trekken en de afstandsbediening te testen. Waarom hebben we toch zoveel speelgoed meegenomen, hier is zat te beleven ;-) . Het is een schatje, maar wel een ondeugend schatje.
    Bij het eten werd ketchup geleverd en Joshua mocht van mij wel wat ketchup op zijn patat. En dat vond hij lekker! Hij stopte iedere keer hetzelfde frietje in de ketchup, likte dan zijn frietje af en dan kon hij nog een keertje dopen ;-) .
    Gaan slapen was echt niet leuk voor Joshua. Hij was natuurlijk veel te moe, en in een hele nieuwe omgeving. Dikke tranen van boosheid. Het enige positieve hierover te melden, is dat Joshua ook zijn vader wilde kunnen zien en voelen voordat hij in slaap viel. Erik mocht niet weg. Het is een signaal dat we qua hechting op de goede weg zijn.
    Om 4.00 uur melde Joshua zich al weer… We hebben hem maar lekker in bed genomen. Waarschijnlijk wilde hij zeker weten dat we er waren. Voor het eerst heeft hij tussen ons in geslapen, om 6.00 uur werd hij weer wakker, maar waarschijnlijk hebben we toch nog even geslapen. Om 6.30 uur klom hij van bed af, keek naar mij en wees toen naar de waterkoker. Hij wilde een fles! Ik vind het zo knap dat hij zich zo duidelijk kan maken. Erik heeft van dit alles niets meegekregen. Die was gisteren al heel erg moe en was blij toen hij kon slapen. Ik ben ook moe, maar gelukkig niet zo uitgeput als Erik gisteren. We kunnen beter om de beurt een dipje hebben ;-) .
    Het hotel is heel anders dan in Nanning. Veel moderner en luxer. Onze kamer is een studio en is ongeveer 2x zo groot als in Nanning, heeft een keukenblok (helemaal leeg, geen magnetron, geen kookplaatje, geen servies of bestek, wel een waterkoker en koelkastje), een zithoekje, een hele luxe badkamer, een 2 persoonsbed (gezellig) en een groot bureau. En dan nog genoeg ruimte om te spelen. Het bedje van Joshua staat nu aan ons voeteneind.
    Het ontbijtbuffet is ook luxer. Ze hebben bruin brood! Lekker. Al die andere broodachtige dingen zijn meer gebak dan brood. Wel lekker, maar na een week wil je weer eens wat anders. Voor Joshua hebben we gebakken rijst opgeschept met gekookte groente en hij heeft er smakelijk  van gegeten. Hij probeert steeds meer zelf te eten, dus er schuift wel eens wat naast. Maar volgens mij is hij er apentrots op dat het lukt. Zijn kinderstoel is aangepast aan de restaurantstoelen: zelfde bekleding en poten, wel iets hoger, met een een eigen blad. Het is net een koninkje ;-)
    We hebben afgesproken dat we de dag nu beter om Joshua heen gaan plannen. Met zo'n reisdag en in Nanning met alle verplichtingen is dat natuurlijk niet mogelijk, maar hier zijn we vooral vrij. Het wachten is op het legaliseren van alle adoptiepapieren. Gelukkig denkt de rest van de groep er net zo over. Straks, om 16.00 uur, gaan we naar het park en maken we met de hele groep een overzicht van de uitstapjes die we willen maken te maken. En dinsdag gaan we naar de muur. Ik ben zo benieuwd!
    Inmiddels is Joshua vandaag al, geheel volgens schema, bezig  met zijn 2e slaapje. En dat is zo'n schattig gezicht!

    Geen uitleg nodig  Drie paspoorten!!!  Joshua leert de veiligheidsinstructies uit zijn hoofd  Ketchup is lekker!  Ook in Beijing heel belangrijk: Auto's kijken en jullie reacties lezen  Samen tandenpoetsen.  Papa krijgt ook een hapje!  

    28-08-2010 Uitslapen
    Vanmorgen vond Joshua dat 4.00 uur een hele mooie tijd was om de dag te beginnen. Dan mag je nog even bij mama in bed en krijg je ook nog eens een lekkere warme fles. Dat papa en mama dat bedoelden om nog een paar uurtjes te kunnen slapen werd even genegeerd…
    Dus al heel vroeg maar even onder de douche en wie kwam daar om het douchegordijn kijken: Joshua. Aan het begin van de week wilde hij niets van het bad weten, nu wilde hij er met pyama en luier nog aan in klimmen;-). Dan maar even uitkleden en bij mama onder de douche/in bad. Dikke pret met de stapelbekers gehad. Toen we uit de badkamer kwamen bleek dat papa weer snel naar bed was gegaan!
    Dan maar gaan ontbijten. We waren de eerste gasten ;-) ! Ik moet zeggen dat dan zowel het Westerse als het Oosterse ontbijt er dan nog heel lekker uit ziet. Keuze genoeg. Zeker bij het Oosterse ontbijt is veel keus. Dat is veel warm eten. Vandaag zagen de groente (roerbak paksoi) er heerlijk uit. Verder nog warme gerechten met varkensvlees en slang.
    Joshua heeft goed gegeten. Wat havermout met melk en perzik, wat stukjes brood en gebakken ei en 2 keer wat fruit in zijn eigen schaaltje. Beker drinkyoghurt erbij. Het is geen wonder dat hij 11 kilo weegt ;-) !
    Nu ligt hij weer te slapen na een fles melk. Hij slaapt 's morgens en 's middags nog, dus dat is niet erg. Wij gaan nu de koffers inpakken. Spannend. Straks gaan Beijing!
    Om 5.00 uur spelen in bad is heel leuk  Voor het eerst: Yoghurt met een rietje. Hmm, lekker!  Uitzicht vanuit het hotelkamerraam: Che-che, toettoet!  

    27-08-2010 Platteland en paspoort
    In het gastenboek krijgen we vragen of ik geen spierpijn in mijn kaken krijg van al dat grijnzen. Gelukkig niet, want het is onmogelijk om daarmee op te houden ;-) . Gelukkig zijn deze spieren redelijk getraind. Alleen in mijn armen, zij en benen kom ik spieren tegen waarvan ik het bestaan niet wist. We hebben gisteren Joshua gewogen en we dragen dagelijks bijna 11 kilo mee. Daar krijg jewel spierballen van ;-) .
    Eerlijk is eerlijk: ook wij zijn een beetje verslaafd. Namelijk aan jullie reacties op het weblog. Het is zo leuk om deze iedere keer te lezen! Lang leve internet!
    Vanmorgen moesten we weer vroeg uit de veren, want om 9.00 uur zouden we vertrekken naar het platteland. Langzaam maar zeker gaan we snappen hoe het werkt om rekening te houden met de klok, maar dan toch eerst Joshua een fles te geven, alle drie gedouched te kunnen hebben, aan te kleden, te ontbijten zonder dat de ontbijttafel eruit ziet alsof er een bom is ontploft, alledrie tanden te poetsen, een fototas en een luiertas in te pakken en dat alles binnen 2 uur. Pfff, ouderschap is hard werken ;-) !
    Vandaag dus naar het platteland en we zijn echt in een klein dorp tussen de rijstvelden, in de uitlopers van het Karstgebergte geweest. We waren al blij met foto's van Guilin die we hebben gekregen van vrienden, en nu hebben we het ook "live" kunnen ervaren. Er was een marktje met een poelier. We waren net de bus uit en ons nog aan het insmeren met deet en ik keek vast een beetje om me heen. Zie ik op 20 meter afstand dat er een gans uit een hok wordt gepakt, zijn nek wordt omgedraaid en geslacht. Wow.
    Bij het marktje was ook een oude vrouw die groente verkocht en die reageerde zo lief op Joshua. Ik heb ze samen een beetje hun gang laten gaan. Heel aardig mensje. Er waren ook leuke kinderen in het dorp die het fantastisch vonden om op de foto te gaan. Drie jongetjes, 6 a 7 jaar,  wilden wel op de foto, maar durfden niet bij me op het schermpje te kijken hoe de foto was geworden. Pas toen ze elkaar vasthielden kwamen er 2. En ze vonden het leuk om zichzelf meteen te zien! Dikke pret!
    Aan de rivier werd door vrouwen de was gewassen op platte stenen en dezelfde meisjes die we bij het marktje hebben gefotografeerd zagen we bij een fonteintje lekker springen en plonzen in het water.
    En toen begon het te regenen en geen klein buitje. Gelukkig was er een afdakje, waar we konden schuilen. De buschauffeur was zo vriendelijk om over smalle dorpsweggetjes te rijden om ons op te halen. We mochten een kleine paraplu lenen waar precies de camera van Erik onder paste…
    Toen weer naar Nanning gereden. Joshua vermaakt zich redelijk in de bus, want hij ziet buiten van alles bewegen en veel auto's, dus dat is een mooie afleiding.
    Hij is alleen behoorlijk moe. Dat is niet zo gek als je ziet wat hij allemaal meemaakt. Op de heenreis heeft hij al geslapen en op de terugreis was hij lui, maar heeft hij gelukkig niet geslapen. Nu kon hij eerst zijn fles krijgen voor zijn middagdutje.
    Je zou haast vergeten dat we hier voor formaliteiten waren. Gelukkig helpt Cindy, onze gids, ons daaraan herinneren. In de bus hebben we wat documenten en het vaccinatieboekje van Joshua gekregen en vanmiddag krijgen we zijn paspoort en helpt ze om de visaformulieren in te vullen. Ze is echt een lot uit de loterij! We hebben afgesproken in een vergaderzaal van het businesscentre waar we maandagochtend ook waren om alle documenten voor de overdracht en de adoptie naar Chinees recht te regelen. Dat is pas 4 dagen geleden! Onvoorstelbaar wat we deze tijd hebben meegemaakt. Morgen gaan we al weer naar Beijijng. Het is wat onduidelijk of we om 9.00 uur of om 16.00 uur vliegen, maar ook dat controleert onze gids.
    Mooie man

     Marktje  Aardige Chinese vrouw  Varkensvlees  Deze kinderen willen graag op de foto  De was doen in de regen  Rotsgebergte en pagode op de top  Goede match :-) )  

    26-08-2010
    En zo vermoeiend is het dus: Het was bedtijd voor Joshua, dus ik ging er gezellig even naast liggen. Maar volgens mij sliep ik eerder dan Joshua…
    Vandaag een dagje zonder uitjes, maar we hebben zeer waardevolle informatie over Joshua mogen ontvangen. Bijzonder emotionele dag dus.
    Om te beginnen mochten we vandaag lekker uitslapen. Gisteren werd Joshua om 8.30 uur wakker gemaakt, dus dat schept verwachtingen. Gezellige gangsessie weer dus.
    Alleen werd ons clowntje vanmorgen om 5.55 uur wakker en die wilde de dag wel beginnen! En, ach, als je dan toch wakker bent is het wel heel gezellig om lekker met elkaar te kunnen spelen. Ik vond het vanmorgen heerlijk om uitgebreid onder de douche te staan en mijn kleine mannetje hoorde kraaien en de zware stem van Erik er tussendoor te horen. Het klinkt misschien overdreven, maar dat is echt zo'n geluksmoment! Toen ik onder de douche vandaan kwam, waren Erik en Joshua aan het kleuren!
    Joshua weer lekker gebadderd en met zijn tandenborstel laten spelen. We weten niet of hij deze gewend is, dus ik bied hem af en toe aan als ik mijn tanden ook aan het poetsen ben. Gisteren was het een prima drumstok, maar vandaag hebben we zijn tandjes gepoest. Vanmorgen een beetje ongeveer, maar vanavond al echt met tandpasta!
    Op ons gemak naar de ontbijtzaal en daar wilde Joshua voor het eerst wel in de kinderstoel zitten! Eerdere pogingen waren op niets uitgelopen, maar nu zat hij er apentrots en prinsheerlijk in.
    Ook mocht Joshua vandaag voor het eerst mee in de heupdrager bij papa. Met zijn drieen naar de supermarkt. De schoenen die ik voor Joshua in Nederland heb gekocht zijn echt te groot, maar zijn eigen schoentjes zijn redelijk krap. Op zoek gegaan naar nieuwe schoenen, maar we zijn nog niet geslaagd. Wel hebben we een leuke rietjesbeker voor hem gekocht. Hij wist nog niet hoe hij moest drinken uit een rietje, dus dat heeft hij vandaag ook al geleerd!
    De supermarkt is hier zo iets als een grote Makro, maar dan groter. Ik zocht bodylotion, maar ik vond eerst een hele muur doucheschuim, toen een muur shampoo en toen een muur met iets anders. Ik hoopte dus op bodylotion, maar voor de zekerheid maar even gechecked bij een personeelslid. Maar er zijn daar maar weinig mensen die Engels praten. En hoe leg je bodylotion uit, zonder dat het douchegel lijkt? Met handen-  en voetenwerk en een aardig personeelslid. Uiteindelijk pakte ze haar mobieltje uit haar zak met een vertaalmodule! Helaas stond het woord er niet in, maar ik heb het maar gekocht. Als ik morgen door de regen loop, en die kans is groot hier, en ik word een wandelende schuimspons, dan weet ik dat ik het verkeerde flesje heb ;-) .
    Verder hebben we ons vandaag laten verwennen door roomservice. Joshua was vroeg op en heeft overdag te weinig geslapen en wij waren ook gewoon moe. Erik lag even te rusten op bed, maar die was echt in slaap gevallen, terwijl Joshua hier aan het keten en kletsen was. Zelfs toen onze maaltijd werd gebracht sliep hij gewoon door ;-) . Op de kamer dus lekker gegeten, daarna een lekkere fles gegeven en nu is hij dus helemaal uit. Als hij slaapt, kun je volgens mij een kanon ernaast afschieten, zonder dat hij wakker wordt. Als ik Erik zoek, dan ligt hij naast een slapende Joshua. Hij kijkt al het moois er van af en bestudeert ieder wimpertje, rimpeltje en plooitje ;-) .
    Tot nu toe hebben we nog niet veel van China gezien. Maandag en dinsdag zijn we natuurlijk met de bus naar Civil Affairs en de Notary gereden, maar toen was mijn blik alleen gericht op Joshua. Gisteren zijn we naar het park geweest en dat beviel goed. Morgen gaan we met de groep een stuk rijden naar het platteland. Ik heb begrepen dat we dorpjes en rijstvelden gaan zien. Ben erg benieuwd. Om 9.00 uur moeten we klaar staan in de lobby. Uitslapen? Wat was dat ook al weer ;-) ?

    Lekker badderen  Stoere vent in de kinderstoel  Pappa kan me toch niet krijgen…  Papa, che-che! Toettoet! En op de vensterbank kan ik alle auto's goed zien.  Blij!  Die camera wil ik ook!  

    25-08-2010 En dan nu nog een beetje tekst bij de foto's
    Sorry mensen, dat het vandaag wat langer duurde. Ik begreep dat jullie wat ongeduldig aan het worden waren ;-) .
    Maar jullie moeten goed begrijpen, dat je als nieuw gezinnetje de hele dag wel superdruk bent. Druk met uitslapen, uitgebreid ontbijten, door het park lopen en genieten van alle levendigheid daar met dansende en muziekmakende mensen, daarna ging Joshua een middagdutje doen en mama de was, toen foto's maken voor het visum en documenten ontvangen van de gids, spelen in de speelkamer en uit eten met de groep.
    Vanmorgen was Erik als eerste wakker en deed de gordijnen voor ons open. En terwijl ik knipperde met mijn ogen vanwege het felle licht, komt er nog zo'n koppie met knipperende oogjes omhoog uit het kinderbedje :-) ). Dat was om 8.30 uur. Joshua heeft dus lekker lang geslapen. Wij zouden ook lekker lang geslapen kunnen hebben, ware het niet dat de gangsessie gisterenavond te gezellig was en we echt niet op tijd op bed lagen. Over verantwoordelijke ouders gesproken…
    Na het ontbijt zijn we met de groep naar het park gegaan. Dat was erg leuk. Om te beginnen is het hier subtropisch, dus overal staan palmbomen. Er was een grote vijver met de bekende stenen bruggen, mensen die tai-chi deden, muziek maakten of anders dansten. We hadden veel bekijks. Sommige Chinezen waren heel positief dat wij hun kleine kinderen hebben geadopteerd, anderen minder en bij weer anderen waren we onderwerp voor hun foto's. Ach, dat zijn zij ook ;-) .
    Joshua is in de heupdrager meegegaan en dat beviel hem en mij uitstekend. Behalve dan dat het vreselijk warm is. In het park heeft hij hele stukken zelf gelopen, inclusief de trappetjes van de bruggen. Hij was dus erg moe toen we thuis kwamen. Lekkere fles gegeven en toen is hij als een blok in slaap gevallen. Joshua is gewend om overdag 2 dutjes te doen van 1,5 uur, maar vandaag heeft hij maar 5 kwartier geslapen. Niet lang dus. En hij had honger! Erik heeft hem aardbeienyoghurt en banaan gevoerd en een stuk hartig brood. We hebben ontdekt dat er ook een speelkamer in het hotel is. Dat is gewoon een hotelkamer zonder meubels maar met wat speelgoed, waaronder een glijbaantje. Dat vond Joshua een groot feest! Ik denk dat hij wel 15 keer erop is geklommen en naar beneden is gegleden. Vanmiddag hebben we hem gelukkig een keer kunnen wassen, zoals hij dat prettig vindt. Dat was even zoeken (2x baddrama gehad met veel tranen), maar we weten nu dat heerlijk badderen in de wastafel een groot feest  is voor Joshua
    Ook vandaag is Joshua weer losser gekomen. Hij wordt ondeugend,staat Erik steeds meer toe en begint te praten! Het is Chinese brabbeltaal, maar toch. Heel leuk. Bovendien lijkt hij ons, nu al, steeds beter te begrijpen. Hij is echt een kanjer!
    Vanavond bij het avondeten was hij eerst behoorlijk aan het drammen, maar toen het eten op tafel stond bleek dat hij vooral, weer, honger had. Hij heeft heel goed gegeten, maar daarna viel hij echt om van de slaap. Hoewel we nog met de hele groep aan tafel zaten, zijn wij toch vast eerder naar huis gegaan. Het kostte ongeveer een half uur om hem om te kleden, schone luier aan te doen, fles te maken, deze leeg te laten drinken en Joshua in slaap te laten vallen. Volgens mij een nieuw record ;-) . Hij ligt weer heerlijk te slapen op mijn bed. Daar krijgt hij de fles, dan leggen we hem op bed en een van ons gaat er naast liggen tot hij slaapt. En als we zelf naar bed gaan hevelen we hem over in zijn eigen bed. Dat werkt hier als een trein. En wij vinden het een fijn idee dat hij zich bij ons veilig genoeg voelt om bij ons in slaap te vallen.
    Hopende dat jullie vandaag weer tevreden zijn met de berichtgeving, wil ik nog 1 ding met jullie delen: Joshua had vandaag zijn eerste poepluier!!! Hoera (en dat menen we echt).

    25-08-2010 Alvast een voorschot…

    Joshua, haaaaap!  Ik mag niet aan papa's telefoon komen  Happy family in the park  Ik ga je pakken ;-) !  Pauze met een lekker koekje  Van spelen word je moe  

    24-08-2010 Nu is het officieel: Joshua is onze zoon!
    Joshua ligt lekker op mijn bed zijn middagdutje te doen. Zo schattig om te zien. En ja, dan is het voor ons ook bedtijd, maar dat kan echt niet met zo'n uitzicht ;-) . En bovendien hebben we vele fans in Nederland die heel vaak F5 intoetsen. Die kunnen we natuurlijk niet laten wachten. Erik ligt nu naast zijn slapende zoon en ondertussen glijdt hij zelf ook steeds verder in slaap. Zo lief.
    We genieten ontzettend van jullie reacties! Wat fijn dat jullie zo meeleven!
    Gisteravond hebben we een gezellige gangsessie gehad. Lekker gekletst en een biertje gedronken van een brouwerij uit Guilin. We zijn blij met onze reisgroep.
    Omdat we vroeg op moesten (om 8.30 uur klaar staan in de lobby met alle drie je nette kleren aan, valt nog niet mee) zijn we ook niet zo laat naar bed gegaan. Joshua lag al die tijd nog op mijn bed en die moest nog even naar zijn eigen bed overgeheveld worden. Dat was wel spannend, maar hij sliep gewoon door. En om 3.15 uur werden we wakker, omdat hij rechtop in zijn bedje stond en naar ons stond te kijken. Even uit bed genomen en bij mij op bed een flesje water laten drinken en met een kwartier sliep hij weer. Goed he? Vanmorgen ging de telefoon/wekker en toen was hij niet helemaal in zijn hum. Ik mocht hem wel troosten, maar papa niet. Maar hij moest echt even bij zijn vader blijven, zodat ik een fles kon maken. Ach, en toen hij zijn fles zag was hij ook meteen weer stil. Bij het ontbijt stoppen we maar wat hapjes in zijn mond en we zien wel wat hij lekker vindt.
    Toen snel naar boven en snel omkleden. Weer wat geleerd: Joshua houdt niet van "even snel". Maar we waren op tijd voor de bus ;-) .
    Eerst naar Civil Affairs, op de plek waar we gisteren de kindjes kregen. Die schoten bijna allemaal weer in de stress toen we door de gang liepen en weer in dezelfde kamer terecht kwamen.
    Hier was het de bedoeling dat we de belofte zouden afleggen dat we goed voor hem zouden zorgen. Handtekeningen zetten en weer duimafdrukken maken en toen mocht Joshua een voetafdrukje maken. Zo mooi! Alles staat natuurijk weer op de foto. De directeur van het kindertehuis was er ook bij en we kregen nog 2 kadootjes uit Guilin.
    Toen in de bus naar de notaris. We moesten hier wat langer wachten, omdat ieder stel apart geinterviewed zou worden. Hier zouden we wat vragen moeten beantwoorden zoals, wat is je trouwdatum en hoe hoog is je opleidingsniveau. Gelukkig heeft Erik goed geoefend op de eerste vraag ;-) . Tijdens het wachten zaten we op een bank en ontdooide Joshua steeds meer. Hij ging op onderzoek uit, pakte zelf de bal uit de tas, stak zijn vingertje in de mond van Erik en kwam met mij kroelen. Helemaal met zijn armpjes om mijn hoofd. We zijn zo trots op hem! Zijn wereld staat op zijn kop en hij zet iedere keer een stap om zijn nieuwe wereld verder te verkennen.
    Vanmorgen met douchen leek het of Joshua dit ook kende, dus we hadden bedacht dat we lekker in bad zouden gaan. Dat was niet helemaal de bedoeling van Joshua en dat heeft hij ook wel laten weten. Hij heeft goede longen ;-) . Toen nog een fles erin en nu slaapt hij dus voor zijn middagdut. En ik kan je vertellen: Hij snurkt harder dan zijn vader!

    's morgens vroeg eerst een flesje
     

    Bij Civil Affairs.

     

    Voetafdrukje

     

    Op de foto met de directeur. Nu is Joshua voor de Chinese wet onze zoon.

     

    Knuffelen met mama
     

    Kusjes geven kan ik ook

     

    Kijk, mama, een fontein!

     

    23-08-2010 Joshua!
    Wat zijn wij blij en gelukkig!
    Op dit moment liggen Joshua en papa op bed. Joshua is net in slaap gevallen en Erik kijkt al het moois er van af! 
    Joshua is de stoerste en prachtigste vent van de hele wereld!
    Vanmorgen moesten we nog al het papierwerk doen, maar onze gids Cindy heeft ons hierbij meer dan voortreffelijk geholpen. Dat is zo fijn, want er hangt veel van af. Als het papierwerk niet klopt, dan stagneert de hele procedure.
    Cindy had bovendien niet alleen recente informatie over Joshua, maar ook een recente foto! Tsja, en daar waren de eerste tranen… Daarna naar de supermarkt voor luiers, water en eten en opnieuw had ik een zakdoek nodig. Dat is 1 van die momenten waar je zo naar toe leeft.
    Toen snel naar de kamer om te lunchen, maar dat was snel klaar, want we hadden natuurlijk geen honger. Snel omkleden, tas inpakken (speelgoed, luiers, koekjes, water in beker en in een flesje) en toen naar het hotel waar we de kinderen zouden ontmoeten. De hele groep kon wachten in een ceremoniekamer en toen kwamen de kindjes er al aan!!!! Wow! Snel kijken, oh nee, foto's maken! Heel veel hectiek op dat moment en natuurlijk vloeiden de tranen rijkelijk.
    Zonder officiële speech kregen we een voor een de kinderen overgedragen. Wij waren als eerste aan de beurt. Joshua wilde niet zomaar naar ons toe en was erg verdrietig. Toen toch maar in mijn armen genomen en in een hoekje bij onze spullen op de grond met Joshua op schoot gaan zitten. En Erik er lekker dichtbij. En heel langzaam werd hij wat rustiger. Joshua kiest welke stappen hij neemt om zijn nieuwe situatie aan te kunnen. Bij de overdracht koos hij voor mij, maar had wel aandacht voor Erik.
    In onze hotelkamer hebben we een beetje gespeeld met de bal en met zijn drieën 1 rijstekoekje gegeten. Dat ging er goed in. Daarna wilde hij ook wel een fles water.
    's Avonds zijn we met een slaperige Joshua toch nog met de hele groep even wat wezen eten in het restaurant beneden. We hebben ontdekt dat hij een lekkerbekkie is. Eerst heeft Erik hem wat kip-congee kunnen voeren. Dat is overgare rijst gekookt in kippenbouillon en eigenlijk best lekker. Daarna kwam ons eten en meneer heeft heerlijk meegesnoept van de patatjes en stukjes vlees, maar de broccoli liet hij staan ;-) . Hij was heerlijk ontspannen, zat bij mij op schoot, terwijl Erik aandacht voor hem had. Erik heeft zelfs kusjes losgetroggeld bij hem!
    En terug naar de hotelkamer mocht Erik hem al tillen.
    Ik ben trots op mijn mannen!

    IMG_3329-298

      

    >
     

    >

     

    >

     

    >

     

    >

     

    >

     

    22-08-2010 We zijn in Nanning!
    Wow, wat een reis. We zijn nu, volgens mij, maar ik zie ze even een beetje vliegen, 43 uur onderweg.
    Slopend, maar ook wel weer een mooie ervaring.
    Zaterdagmiddagzijn we opgehaald door Edward, Ilonka en Eyob en we waren prachtig op tijd op Schiphol. Daar kwamen we de rest van de groep al tegen en met elkaar hebben we achter de douane wat gegeten en gedronken bij onze gate.
    De vlucht ging redelijk snel. Volgens Erik reist het best comfortabel, ondanks die rib uit zijn lijf. Pearlclass is prima: Lekker eten, comfortabele stoelen en redelijke ruimte. In Beijing kregen we allemaal ook een hotelkamer in het Sino Swiss, zodat we lekker konden douchen. Maar, nadat we wat formaliteiten hadden afgehandeld, zijn we eerst naar het buitenzwembad gegaan. Super mooi weer, ligbedden en bediening, dus ook maar wat gegeten daar. Het was net even echt vakantie!
    Toen door naar het vliegveld voor onze vlucht naar Nanning. De hele groep zat er toen echt wel door. En dat was natuurlijk een mooi moment om vertraging te krijgen. Het was maar een half uur, maar dat is best lang na zo'n reis. In het vliegtuig konden we niet naast elkaar zitten, maar gelukkig wel achter elkaar en we zaten allebei aan het raam. Dus we konden nog een beetje slapen, leunend tegen het raam.
    In Nanning zijn we opgevangen door Cindy! Door sommigen wel bekend. We zijn erg blij met haar. Ze helpt goed en voortvarend. En: ze heeft al contact gehad met de kindertehuizen en heeft extra info over onze kinderen! We krijgen deze morgen.
    We kwamen in de hotelkamer aan en er waren 2 belangrijke dingen: de laptop moest gelijk uitgepakt om te bloggen en jullie reacties te lezen en het bedje van Joshua staat al klaar…
    Morgen wordt DE dag. We mogen eerst een beetje uitslapen (tot 8.15 uur), gaan daarna ontbijten, ze helpt ons dan ook door een hele stapel papierwerk en gaat met ons mee naar de supermarkt. En dan.
    Dan is het om 15.00 uur vertrekken naar Civil Affairs en om 15.30 uur krijgen we Joshua!
    Het voelt goed om hier te zijn. En we houden jullie natuurlijk op de hoogte!

    21-08-2010 We zijn er klaar voor!
    De koffers en de handbagage staan ingepakt in de gang en de buggy staat ernaast. De laatste was wordt gedraaid en de vaatwasser is bijna klaar. De spulletjes voor Hunter zijn ingepakt en ook hij wordt straks opgehaald. Nu is het dus wachten tot wij worden opgehaald.
    We draaien op adrealine. Het is zo spannend! En dat is ook slecht voor je nachtrust ;-) . De volgende nachtjes die we thuis slapen zal met Joshua zijn. Heel gek idee.
    De hele week berichtjes gelezen op Hyves van mensen die nachtjes slapen aan het aftellen waren. Ik denk dat we nu geen nachtjes meer zullen slapen. Vanacht zijn we in het vliegtuig en daarna zijn we in Nanning. Dan is het nog een paar uurtjes voordat we Joshua zullen zien…
    We vinden het gezellig dat jullie meelezen en rekenen op jullie support in het gastenboek! Voor huishoudelijke dingen zijn we ook per mail bereikbaar.
    Lieve mensen, ons volgende berichtje komt uit China!

    18-08-2010 Laatste
    Als je aan het aftellen bent, dan komen er vanzelf de laatste dingen die gebeuren of die nog moeten doen, voordat we afreizen.
    Vandaag voor het laatst gewerkt. Nu lekker een half jaar verlof. Verder de laatste visite gehad, morgen de laatste keer de badkamer schoonmaken, de laatste (hopelijk) boodschapjes doen en de laatste was draaien van kleding die mee gaat naar China, deze natuurlijk strijken en de laatste keer naar de kapper.
    Verder staat op de planning dat we een nieuwe drukproef voor de aankomstkaartjes moeten aanvragen, afspraken maken met GBA en IND, foto's voor Joshua ophalen bij het Kruidvat. En natuurlijk inpakken en wegen van de bagage…
    Mensen vragen zich af waar we nu nog zo druk mee zijn: Nou, hiermee dus. En terwijl ik dit mail heb ik toch weer 2 dingen op mijn lijstje geschreven.
    Morgen krijgen we de tickets. Dat zijn tickets voor Erik en mij, maar ook 1 voor Joshua.
    Verder kregen we vandaag de uitnodiging voor de adoptiescreening met als briefaanhef: "Geachte ouders van Joshua". Iedere dag wordt het een stukje echter!
    Nog 3 nachtjes slapen voordat we naar China gaan en nog 5 nachtjes voordat we Joshua zullen ontmoeten!

    Wachtwoord
    Vanaf vandaag is er een wachtwoord geplaatst op dit weblog.
    Dit is bedoeld om de privacy van Joshua een beetje te beschermen.
    De meeste vrienden en familie hebben we een mail gestuurd met de inloggegevens.
    Mochten er mensen zijn in jullie omgeving die ook willen meelezen, laat ze dan een mailtje naar
    ons sturen: irene.van.barneveld@live.nl.
    Dan geven wij hen het wachtwoord wel. Op deze manier weten we wie er met ons meelezen.
    Dank jullie wel!

    17-08-2010 Maandag Joshua-dag!
    Maandag is het Joshuadag!
    Maar eerst hebben we een lange, lange reis voor de boeg. We vliegen zaterdagavond naar Beijing en vliegen na een stop van 10 (!) uur door naar Nanning. Daar komen we zondagnacht aan. Dan zal er ook niet veel geslapen worden, denk ik, want dan zijn we al zo dicht bij hem!
    Vandaag hadden we dus het afreisgesprek en we hebben veel informatie gekregen. We hebben een gezellige afreisgroep van in totaal 6 stellen en we reizen allemaal door naar Nanning. Mieke van Kind en Toekomst denkt ook dat we een gezellige groep hebben, want ze kon tussen al ons geklets nauwelijks haar verhaal kwijt ;-) . We hebben onder andere informatie en tips gekregen over de reis, de gidsen, de overdracht en de hechting. Het was toch wel heel speciaal toen we hoorden wanneer we Joshua zouden zien!
    Na het gesprek zijn we met 5 stellen nog even in Doetinchem wezen lunchen. Iedereen zit vol borrelende spanning; zelfs de aanstaande papa's…
    De bonus van de dag was wel de foto van Joshua op de uitnodiging van China. Dat is zijn voorstelfoto, alleen een veel betere kwaliteit. En wat is het toch een lekker kereltje. Smelt.
    Op de terugreis zijn we nog even bij Ikea gestopt om een kast te kopen voor het speelgoed van Joshua. En toen waren we zo gaar van deze volle en toch ook wel emotionele dag dat we voor het avondeten lekker pizza hebben gehaald…
    Het is haast niet mogelijk om even "niets" te doen. Iedere keer schiet je wel weer iets te binnen. Irene werkt deze week alleen woensdag nog en Erik moet woensdag en donderdag nog werken. We moeten nu toch echt gaan inpakken en wegen! Ik ben heel benieuwd op hoeveel gewicht we zitten en of er dan nog dingen thuis moeten blijven of misschien wel meer mee kan.

    Ons reisprogramma ziet er als volgt uit:

    21 aug  vertrek om 20:55 naar Beijing (vlucht CZ346)
    22 aug  aankomst Beijing om 12.40
    vertrek om 22:05 naar Nanning (vlucht C26285)
    23 aug  aankomst Nanning 01.10 uur, transfer naar het Majestic Hotel
    23 aug overdracht Joshua op het Civil Affairs Bureau
    24 aug  verdere registratie plaats en bezoek aan de notaris
    25 aug  vrij
    26 aug  halve dagtour naar het Green Mountain Park
    27 aug  regelen Chinees paspoort Joshua

    28 aug  vertrek om 09:40 naar Beijing (vlucht C23366)
            transfer naar het Comfort Suite Hotel
    29 aug  vrij
    30 aug  ontvangst gelegaliseerde documenten en aanvraag visum voor NL
    31 aug  uitstapje naar de Chinese Muur
    1 sep    vrij
    2 sep    vrij
    3 sep    ontvangst visum Joshua
    4 sep    vrij
    5 sep    vrij
    6 sep    terugvlucht naar Nederland om 14:20 (vlucht CZ 345)
            aankomst Schiphol om 18:35

    16-08-2010 China
    Zaterdag gaan we naar China!
    Morgen hebben we ons afreisgesprek bij ons adoptiebureau Kind & Toekomst. Daar zullen we veel informatie krijgen over ons hele programma in China. Gelukkig worden we overal opgevangen door gidsen die gewend zijn om adoptie-ouders door het hele administratieve proces heen te loodsen.
    We reizen zaterdag in ieder geval af naar Beijing. Het is in heel China 6 uur later dan in Nederland.
    Vanaf Beijing zullen we naar Nanning reizen. Dat is de hoofdstad van Guangxi, de provincie waar Joshua nu woont. Joshua woont op dit moment in Guilin, een prachtige stad in het Karstgebergte.
    Omdat al die Chinese namen de meeste mensen niets zeggen, heeft Erik een kaartje gemaakt en bovengenoemde plaatsen gemarkeerd:

    Guilin is prachtig, maar we zullen daar niet naar toe reizen. Gelukkig hebben we vrienden die daar op vakantie zijn geweest en van hen hebben we prachtige foto's gekregen. Voor ons heel waardevol, maar dat begrijpen jullie wel. Voor jullie ook even een impressie (copyright by Nicole):

     

    Iedere dag kijken we natuurlijk even naar het weerbericht op www.weerplaza.nl. Als je dan een plaatsnaam intikt dan zie je het weerbericht in bijvoorbeeld Beijing, Guiling en Nanning. En het is er warm en heel vochtig. Volgende week regen in Nanning, bij een temperatuur van 32 graden Celcius en een gevoelstemperatuur van 41 graden Celcius. Dat wordt dus korte broeken inpakken en die wegen niet zo veel ;-)
    Voor de rest zijn we heel erg druk met 1001 kleine dingen. Gelukkig hebben we daar de helft al van gedaan ;-) .  Zaterdag werd ik voor het eerst zenuwachtig. Veel pijn in mijn buik en weinig slapen. Dat onrustige slapen zal wel zo blijven, maar is natuurlijk niet verstandig.
    Morgen dus naar het afreisgesprek. Ik ben heel benieuwd wat we allemaal te horen krijgen en vooral om te horen op welke dag we Joshua zullen krijgen!
    We houden jullie op de hoogte natuurlijk.

    12-08-2010 Voorbereidingen
    Dinsdag heb ik ons blogje beëindigd met een cliffhanger om jullie nieuwsgierig te maken naar foto's van de kamer van Joshua. Maar we hadden nooit kunnen weten dat er toen al een veel mooier bericht onderweg was naar ons: Namelijk het bericht van onze afreisdatum naar Joshua!
    Wat waren we daar blij mee! Toen Erik belde om de afreisdatum door te geven heb ik wel even een traantje gelaten. Zoveel emoties! Het is gewoon nog te veel om te kunnen bevatten. Maar 1 ding staat: we zijn stapelverliefd op ons mannetje! Aan de ene kant hebben we nu de rust dat we weten waar we aan toe zijn en concreet kunnen aftellen. En aan de andere kant zitten we meteen in de stroomversnelling van alle dingen die nog moeten gebeuren. Het zijn geen grote dingen, maar juist honderdeneen kleine dingen, dus er schiet wel veel door je hoofd. We werken maar vanaf een lijst (tsja, we worden wat ouder he ;-) ?). Maar waarom is het nou zo dat als je 2 dingen doorstreept, je er 4 dingen onderaan de lijst bijschrijft…
    Dinsdag hebben we ons afreisgesprek in Halle bij ons adoptiebureau. We krijgen daar onder andere ons reisschema per dag door, we krijgen belangrijke tips en ontmoeten onze reisgenoten. Het allerbelangrijkste is toch wel dat we dan horen wanneer het Joshua-dag is!!! (kippenvelmomentje)
    Het is de bedoeling dat we jullie via dit blog vanuit China op de hoogte blijven houden. Ook de vluchtgegevens geven we jullie via dit blog door. En in de loop van de week beschrijven we ook nog eens hoe het ook al weer zat met het "hechtingsverhaal".
    Alle reacties van jullie zijn hartverwarmend. Zo leuk en zo lief! Dank jullie wel!
    Enne: De foto van de kamer van Joshua komt echt nog wel ;-)

    11-08-2010 De reis
    Ja hoor eindelijk weten we ons reisdata: vertrek zaterdag 21 augustus, aankomst maandag 6 september 18:35 uur!

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Reis naar Joshua (2010)
    • By adoptievanbarneveld 19:17 |
    • Reis naar Joshua (2010) |
    • Reacties (0)

     

    12-09-2010 Reis, aankomst en: Thuis!
    Oh jee, we krijgen klachten van onze trouwe fans: ons weblog wordt niet meer iedere dag aangevuld en mensen krijgen last van ontwenningsverschijnselen door deze "cold turkey". Sorry! Ons leventje is iets anders geworden en de tijd vliegt voorbij…
    We wilden nog even een berichtje plaatsen over de reis en de aankomst en openen daarna weer een nieuw bericht over ons leven thuis. En ons goede voornemen is om iedere week een blogje te schrijven. Zo kunnen jullie toch een beetje om het hoekje meekijken ;-)
    Vorige week maandag begon onze grote reis naar huis. De koffers moesten om 10.00 uur in de gang staan en om 11.15 uur moesten we uitgechecked zijn. We waren erg op tijd wakker en konden nog op ons gemak douchen en ontbijten. En omdat we zo op tijd waren heeft Joshua nog mooi een ochtenddut kunnen doen. Met in de handbagage een fles loeihete melk voor Joshua (dan was deze afgekoeld, zodat hij deze kon drinken tijdens het opstijgen) onderweg naar het vliegveld. Inchecken was ingewikkeld. Erik had de koffers op de band gezet en toen kwam er een beveilingingsbeambte hem vertellen dat de koffers opgetild moesten worden en Erik moest in een stalen kooi met die koffers. Daar stond nog een koffer. Of Erik die open wilde maken. Niet dus, want die was niet van ons. Veel gedoe, koffers uit de kooi, Erik ook, koffers naar een andere band getild. Maar je krijgt het wel warm hoor! En hun Engels is ook weer niet zo goed dat je begrijpt wat er aan de hand is. Uiteindelijk was alleen de bagageband stuk van onze incheckbalie… Toen de security door. Alle vloeistoffen inleveren. Ai. De fles van Josua maar ter plekke aan hem gegeven. Midden op de vloer van het vliegveld, maar hij smaakte er niet minder om ;-) .
    We zouden 3 stoelen naast elkaar krijgen en we hoopten op de 3 stoelen in het midden. Maar er zat al 1 meneer in het middendeel en hij wilde niet ruilen met een stoel van ons aan de zijkant. Dat was balen! Ik heb me echt even druk lopen maken. Toen naar de stewardess en alles uitgelegd en uiteindelijk regelde zij de beste stoelen voor ons: de eerste rij van het midden. Dus 3 stoelen naast elkaar en voor ons geen stoelenrij! We konden met onze benen gestrekt voor ons uit zitten! Wat was ik haar dankbaar!
    Met opstijgen hebben we Joshua een fles gegeven en die viel ook meteen in slaap. Een lekker nestje gemaakt in zijn stoel en hij heeft heerlijk 2 uur geslapen. We voelden ons zeer coole reizigers ;-) . Voor het eerst sinds deze reis 2 weken geleden begon heb ik een stukje in de Libelle kunnen lezen. En na 2 uur werd Joshua dus wakker. Hij is hartstikke lief geweest, maar het is een nieuwsgierig en ondernemend kindje die geen zitvlees heeft, dus we zijn er wel druk mee geweest. Er was nog een rij stoelen bij het raam vrij en daar hebben Joshua en ik regelmatig gezeten, zodat hij naar buiten kon kijken om de motor en vleugel van het vliegtuig te zien, de raampaneeltjes open en weer dicht kon doen en dit feestje, zoals het een 20-maanden oude dreumes betaamt, een keer of vaak te herhalen. En het is gezellig rondlopen door de pearl-class als een groot deel van de stoelen bezet zijn door je groepsgenoten. Uiteindelijk hebben we hem maar een tekenfilmpje laten zien, nog een fles gegeven en heeft hij nog bijna 2 uur kunnen slapen. Voor ons geduld was dat wel zo fijn ;-) .
    En hoe dichter je bij Nederland komt, hoe sneller je wilt dat de piloot gaat vliegen. Gelukkig met  medegroepsgenootjes lekker kunnen kletsen over wat en wie iedereen hoopte te zien op Schiphol. Leuk hoor, om zo alvast te dromen! Toen het vliegtuig was geland hebben we Joshua wakker gemaakt, zodat hij tijdens het taxiexebn even wakker kon worden. Daar had hij alle tijd voor, want volgens mij hebben we een rondje Schiphol gereden. Bij het einde van de slurf nog even een groepsfoto gemaakt. Ondanks onze voornemens was dit nog niet eerder gelukt ;-) .
    En toen hebben we van iedereen van onze groep afscheid genomen. Wat was het bijzonder dat we met hen deze bijzondere reis mochten maken. 
    We hebben ons nog wat opgefrist bij het toilet en Joshua wat warmere kleren aangegeven. En toen in de rij voor de douane. Ik was in de veronderstelling dat we op Schiphol nog een heel eind moesten lopen voordat we bij de bagageband en HET raam zouden komen, maar toen we in de rij bij de douane stonden, zagen we ineens al een groot groen spandoek met "Welkom thuis, Barnie jr!" erop. Wow, kippenvel en zakdoekjes moment…
    Erik bleef gelukkig zijn verstand bij elkaar houden en nam ons mee naar de bagageband. Later hoorden we van mensen die stonden te wachten dat dat vreselijk was geweest, omdat ze ons zo niet konden zien. Alweer sorry, hoor! Maar het grote voordeel was nu wel dat ik, stiekum, al wat tranen kon wegvegen en we zonder tranen naar ons feestje konden gaan! Want een feestje was het!
    Het was zo'n gaaf en superwarm welkom! Veel lieve mensen met allemaal lieve wensen en dikke knuffels, mooie spandoeken. En wat was het leuk om te zien en te horen dat iedereen zo had meegeleefd! Af en toe werden we verblind door alle flitslichten van iedereen die foto's heeft genomen ;-) . Het was xe9xe9n groot warm bad, superfijn. Na de koffie bij Starbucks zijn we naar huis gebracht door Chris en Nicole. De bagage werd thuisgebracht door Edward en Ilonka. Natuurlijk moesten zij voorop rijden, zodat zij de videocamera al weer hadden draaien toen wij de straat inreden en we ons huis mochten bewonderen. Ballonnen, slingers, een Boeing in de voortuin, een prachtig naambord en een CityHopper van Pucca-Airlines in de achtertuin, binnen nog meer slingers, ballonnen, lampionnen en Chinese draken, een dressoir vol kadootjes en kaartjes en een prachtige fotocanvas van Joshua bij het Vogelnest! En toen bleek dat we op Schiphol ook nog allemaal kadootjes voor Joshua hadden gekregen. Superverwend dus. We wisten dat er verschillende mensen foto's en videofilm aan het maken waren, dus we hebben lekker kunnen genieten zonder bang te zijn dat we iets zouden missen.
    We hoopten dat de aankomst van Joshua gezellig zou zijn, maar dit overtrof echt al onze verwachtingen vele malen. Lieve mensen, bedankt!
    Om 22.30 uur waren we thuis en om 23.00 uur lagen we gezellig met z'n drietjes in het grote bed. Joshua is nog even wakker geweest om 2.00 uur, maar dat was volgns ons zijn jetlag. Ontbijttijd! Snel een fles gegeven en toen hebben Erik en ik tot ongeveer 8.00 uur geslapen, saampjes ontbeten, koffers uitgepakt, wassen gesorteerd en om 9.15 uur hebben we Joshua maar wakker gemaakt. Het grote ontdekken van de nieuwe wereld van Joshua kan gaan beginnen!

    08-09-2010 Thuis
    Lieve allemaal,
    na een prachtig, warm en blij onthaal op Schiphol, zijn we maandagavond thuis gekomen. Het slapen gaat nog niet zo goed, maar dat komt waarschijnlijk door de jetlag. Hierdoor nog niet het ritmegevoel te pakken, maar dat komt vanzelf. Daar maken we ons ook eigenlijk niet druk om.
    Verder gaat het hier supergoed! We zijn zo trots op Joshua. Het is weer een andere omgeving waar hij aan moet wennen en hij doet zo zijn best!
    Ik beloof jullie deze week een uitgebreidere update te doen, maar we moeten nu echt gaan slapen. Na 2 erg gebroken nachten zijn we een beetje brak…

    05-09-2010 Aankomst
    Lieve allemaal, het is bijna zover. Morgen gaan we naar huis. We hebben jullie natuurlijk al uitgelegd dat Joshua eerst aan ons moet wennen en er zeker van moet zijn dat wij voor altijd bij hem blijven. Hij moet eerst aan ons hechten en dat is een geleidelijk proces.
    We hebben begrepen dat een aantal van jullie ons op Schiphol wil ontmoeten en wij zouden dat ook fantastisch vinden. Maar we vragen jullie om Joshua niet aan te raken; dus even geen knuffeltje , geen aai over zijn bolletje. En geen snoepje of iets dergelijks te geven. Een eventueel kadootje mag natuurlijk wel via ons aan hem worden gegeven.
    Nogmaals: we zijn apentrots op onze prachtige zoon en willen hem graag met jullie delen. Hoe eerder en hoe vaster de hechting op gang is, des te eerder kunnen jullie ook veel meer van hem meemaken!
    Nog even een huishoudelijke mededeling:
    Wij vliegen met vluchtnummer CZ345. De verwachte aankomsttijd is 18:35 uur. We hopen dat we geen vertraging zullen hebben…

    05-09-2010 Een dagje lekker niks
    Zo, het is 21.30 uur en ons mannetje ligt nu pas lekker te slapen: heeft zichzelf in slaap gespeeld op bed. Hij is dan nog druk en "praat" honderduit. Heel gezellig en dat vindt Joshua ook ;-) . Maar we hebben hem nu al 2 avonden zo op bed laten liggen en zo is hij zelf in slaap gevallen. Zo zal het straks in zijn eigen bedje ook gaan.
    Een dagje lekker niks doen dus. We hebben "uitgeslapen" tot 7.00 uur en toen werd Joshua pas wakker en was al wat aan het brabbelen in plaats van huilen. Heel prettig om zo wakker te worden. In de ontbijtzaal hebben we ook heerlijk rustig aan gedaan. De hele groep kwam zo'n beetje om de beurt binnen wandelen, dus konden we horen wat iedereen gisteren had gedaan en wat ze voor plannen hadden voor vandaag. Om 10.00 uur werden we de ontbijtzaal uitgebonjourd. Erik wilde nog in bad met Joshua en samen hadden ze weer dikke pret. Toen fles erin en het was al lang tijd voor de ochtenddut van onze kleine man. Hij heeft lekker geslapen en toen werd het krap tijd om nog weg te gaan. Jammer, want ik had graag de Drumtower gezien met wat oud-Chinese straatjes. Maar in plaats daarvan hadden we een gezellig mannetje en hebben we veel gespeeld. Bij de supermarkt nog wat autootjes gekocht en het was dikke pret toen wij de autootjes heen en weer lieten rijden, terwijl Joshua midden tussen stond. Hij heeft vreselijk staan gillen van de pret!
    Eergisteren hebben we geprobeerd een tafel te reserveren voor vanavond bij ons vaste restaurantje voor de hele groep, inclusief 7 kinderen. En dat hebben we geweten: We liepen eerst het restaurant in en liepen naar onze "vaste" tafel, maar we werden weggestuurd. Wij natuurlijk verontwaardigd, totdat we begrepen dat we naar de volgende verdieping moesten gaan. En daar kregen we een aparte kamer en 1 supergrote ronde tafel met draaischijf. En de kamer was superchique! Met vloerbedekking, rolprenten aan de wand, 1 wand met soort praalkast en in vakken mooie beelden en vazen, 1 wand met mooie bekleding en langs 1 wand stond een hoge tafel en 2 brede stoelen ernaast allebei van mooi houtsnijwerk. Chinese humor is dan wel weer dat er onder de tafel vreselijk veel rotzooi bewaard stond: een volle doos, koelkastrekjes enz. ;-) . We hebben weer heerlijk gegeten en kregen van het restaurant nog een prachtig opgemaakte schotel van fruit.
    Precies 2 weken geleden zaten we ook met zijn allen te eten. Dat was in Nanning en nog zonder onze kindjes. Alleen Yalin was er natuurlijk bij. Het is niet te bevatten dat dat pas 2 weken geleden is. Er is zo veel gebeurd! We hebben allemaal het idee dat we al veel langer van huis zijn!
    Daarna stond onze hotelkamer gezellig op stelten, want we wilden foto's uitwisselen. Er stonden hier op een gegeven moment 3 laptops te stampen. We hebben al 1 bijzondere waardevolle foto mogen ontvangen van Kirsten en Geert: Kirsten heeft een hele mooie foto gemaakt van Joshua in de gang, vlak voordat we hem kregen. Was wel weer even kippenvel toen ik het zag. Erik is nu met zijn externe harde schijf de andere 2 stellen langs voor het uitwisselen van de foto's. We hebben een paar weken extra verlof nodig om alles te bekijken en er een selectie van te maken ;-) .
    En dan morgen:
    We hebben de koffers al behoorlijk ver ingepakt. Alleen kleding van vandaag en toiletartikelen moeten er nog bij. Verder nog onze handbagage in orde maken. Ik heb het idee dat Joshua weet dat er weer een verandering op stapel staat. Hij houdt ons heel goed in de gaten. Vanavond kwam hij mijn schoenen brengen en daarna de zijne. Ook wel weer schattig ;-) .
    Ik merk dat ik heel dubbel ben in mijn gevoelens om naar huis te gaan: aan de ene kant verlang ik naar huis, naar Hunter, naar jullie en naar ons eigen leventje. Aan de andere kant merk ik dat ik China en deze reis met alle ervaringen niet los wil laten. Best heftig moet ik zeggen. Ook zitten de tranen weer hoog. In Nanning hebben we natuurlijk giga-emoties meegemaakt, maar Beijing was, wat emoties betreft, een stuk rustiger. En dan nu dus dit dubbele gevoel.
    De heenreis viel behoorlijk mee qua tijd, want we vlogen de nacht in en gingen meteen, proberen te, slapen. Nu hebben we zo'n extra aapje met ons mee, met bijzonder weinig zitvlees en zoveel nieuwsgierigheid dat we bang zijn dat hij niet veel zal slapen. We gaan het meemaken allemaal!
    Dit is dus het laatste blogje vanuit China. Hierboven vertellen we nog heel even over de hechting van Joshua.
    En verder hopen we nog regelmatig een berichtje te schrijven op dit blog, zodat jullie op de hoogte blijven van hoe het met ons gaat. Zolang we elkaar weinig kunnen zien, kunnen we jullie op deze manier op de hoogte houden.
    Wij voelen ons heel erg rijk met een thuisfront wat zo met ons heeft meegeleefd en lieve berichtjes heeft achtergelaten. Ook ik heb hier en daar soms een traantje weg moeten pinken (maar ach, dat doe ik wel vaker ;-) ). Lieve familie en vrienden: heel erg bedankt daarvoor! Het was erg belangrijk voor ons en heeft ons fijn gesteund.

    04-09-2010 Temple of Heaven en Pearl Market
    De spontane foto's van Joshua worden moeilijker om te maken, want hij heeft steeds vaker in de gaten dat er een camera aan gaat en dan wil hij eigelijk alleen nog maar weten hoe de knopjes allemaal werken…En zo heeft ons deugnietje nog meer van dat soort fratsen: het opvoeden is begonnen ;-) . Als hij iets doet wat niet mag, dan zeg ik met een, hopenlijk, indrukwekkende stem en een opgeheven vinger: Apetaptapeta!  En een kwartier later gaat hij daar weer staan en zegt dan op z'n allercharmanst: apetapata? En wappert met zijn wijsvingertje ;-) . We moeten maar veel oefenen om dan niet al te hard in de lach te schieten. Laten we het positief bekijken en denken dat dit een teken is dat de hechting op gang is gekomen. En dat is maar goed ook, want op straat worden we erg vaak ongegeneerd (echt ongegeneerd: ze gaan gerust even voor je staan en je staan aan te gapen) aangestaard. Dan wordt er ook vaak contact gemaakt met Joshua. Maar aangezien het chinees is, versta ik er geen letter van. Wel merk ik aan Joshua dat hij in de war raakt als het vaak gebeurt. Meestal zeg ik tegen Joshua al snel "zeg maar bye bye". En dan zwaait hij zo schattig…
    Vandaag wilden we het rustig aan doen: iets langer slapen, rustig ontbijten,Joshua zijn ochtendfles en 's middags naar de Temple of Heaven en de Pearl Market (aan de andere kant van de straat). We kozen voor de luxe van taxi heen en terug. Door de terugreis snappen we eindelijk dat er echt heel veel mensen in Beijing wonen: wat een drukte in de spits. Veel filerijden en natuurlijk uitgebreid toeteren! Dat duurde dus ongeveer twee maal zo lang, maar we zaten goed en zijn veilig teruggbracht. We wilden eerst in een andere taxi stappen, maar die man begon te onderhandelen over de ritprijs, terwijl hij gewoon ook een meter in zijn taxi had. 's morgens konden we voor 40 yuan heen, maar deze man vroeg 150 yuan! Beetje overdreven. Bovendien vond ik hem onsympatiek, dus we zijn gewoon verder gelopen naar een andere taxi die keurig zijn meter aanzette.
    Maar goed: the Temple of Heaven staat natuurlijk weer in een prachtig park. En volgens Chinese gewoonte werd er muziek gemaakt in het park, werd er gestijldanst en gezongen. We hebben alleen geen tai-chi-ers gezien. Ik vind het erg prettig in een Chinees park. Het is groen, er beweegt van alles, je hoort geen verkeer, er zijn veel soorten mensen van jong tot oud en na iedere bocht is er vaak de verrassing van, meestal, een mooi gebouw. Ook dit was weer indrukwekkend. Het was ook extra leuk om de tempel nu "live" te zien. Vorig jaar hebben we hem gezien op de tentoonstelling " China festival of lights" in de dierentuin van Emmen, geheel op schaal nagemaakt.
    Daarna dus naar de Pearl Market: een soort grote bazaar/mierenhoop. Veel over gehoord en alles is waar: je onderhandelt je er suf voor een prijs, je wordt soms aangeklampt door verkopers en het gaat precies zoals het in Nederland niet gaat;-). Maar als avontuur van een uurtje was het wel weer leuk.
    's Avonds maar weer een keer roomservice besteld. Over 3 dagen moet ik weer zelf koken, dus laat ik er nu maar extra van genieten ;-) .
    Ik begin nu pas te genieten van de luxe van de hotels: ?het ontbijtbuffet is goed verzorgd, de bedden worden opgemaakt, iedere dag schone handdoeken, hier krijgen we iedere 2 dagen schone lakens, de badkamer is schoon en dat alles omdat we een kaartje aan de deur kunnen hangen met "please make up room". Wat zou er gebeuren als ik dat kaartje thuis zal ophangen?
    Maar wat voor straks weer lekker is, is dat we ons ritme kunnen gaan zoeken en alle tripjes (stukje fietsen, naar de bakker ;-) ) niet meer zo spannend zijn. Ach ja, ik heb eigenlijk dus ook wel zin om naar huis te gaan ;-) . Dan maken we de echte start voor ons begin als gezin! En hopenlijk komt er dan ook wat meer rust in mijn hoofd, zodat ik alle ervaringen een plek kan gaan geven.

    03-09-2010 Zomerpaleis & Visum voor NL
    Vandaag dus naar het zomerpaleis. We zouden samen met Kirsten en haar gezin om 9.00 uur met twee taxi's reizen. Lekker vroeg, want we moesten ook op tijd weer in het hotel zijn. Van reisgenoten hadden we geleerd dat het hotel graag een taxi voor je wilt regelen en zij kunnen naturlijk makkelijker duidelijk maken waarheen we willen reizen. Het begon vandaag al goed met regenachtig weer. Tsja, en probeer dan maar eens een taxi aan te houden. Heel Beijing wilde met de taxi. Kwart over negen kwam de eerste taxi en we hadden al besloten dat, met een beetje proppen, we best in die taxi zouden passen. Maar we troffen een strenge taxichauffeur die niet meer dan 4 personen mee wilde nemen… De situatie ontstond dat wij met deze taxi gingen. Joshua was deze keer wel wakker en keek zijn ogen uit. Overal toet-toets!
    Het zomerpaleis was schitterend. Jammer dat het weer zo grijs was, want dan mis je zoveel kleur. Maar gelukkig was het min of meer droog. We zijn naar de 17 bogenbrug geweest en vanaf het eilandje per boot (soort veerboot, maar dan mooi in stijl beschilderd) naar de Marmeren boot gevaren. Bij de Marmeren boot hebben we Joshua even een banaantje gegeven.En toen waren we getuige van een tasjesdief op de vlucht. Drie man politie er achteraan (waarvan nummer 3 niet meer zo'n haast had en als laatste kwam aansloffen), de boef kreeg een tik met een paraplu en werd afgevoerd. De sfeer verandert dan echt even op zo'n pleintje en daar werd Joshua dan weer door bexefnvloed. Hij vergat van schrik zijn banaan ;-) . Toen door de corridor gewandeld naar het hoogste gebouw op het terrein: een tempel van Boeddha. Gisteren vertelde ik al over onze bewegingsmogelijkheden, maar vandaag voelde ik me net een klimgeit! Veel, heel veel smalle trappen behoorlijk steil omhoog! Maar het is wel een ervaring (en een goede workout ;-) ).
    Toen wilden we terug naar huis en moesten dus zelf een taxi aanhouden en uitleggen hoe we er moesten komen.Met behulp van het visitekaartje en een stadplattegrond bracht hij ons, bijna, feilloos terug. Maar toen ik mijn portomonnee wilde pakken, kon ik hem niet vinden in de tas! Het zweet brak me uit. Gelukkig had Erik ook nog geld en konden we wel betalen. Later bleek dat hij gewoon wel in de tas zat…
    Om 15.30 uur kregen we het paspoort van Joshua terug, met daarin zijn visum om Nederland in te mogen reizen! Wat formaliteiten  betreft kunnen we dus gaan. Wat Erik betreft waren we nu al thuis geweest, maar jullie agenda's staan afgestemd op maandag en we willen de boel niet in de war sturen ;-) .
    Vanavond wilden we in ons favoriete restaurant aan de overkant gaan eten, maar alles was al gereserveerd! Ook hier is het weekend begonnen. Zondag willen we met de hele groep gaan eten op ons laatste avondje van onze adoptiereis. Voor de zekerheid hebben we maar 2 tafels gereserveerd. Dat wil zeggen: we hebben aan zeker 5 verschillende personeelsleden die geen engels spreken gevraagd of we voor zondag konden reserveren. En we denken dat het gelukt is ;-)
    Vandaag dus nog even een nieuw restaurant uitgeprobeerd. Veel luxer, personeel in uniform en verse vis: Toen een reisgenoot als eerste binnenstapte zag hij nog net hoe een vis uit het aquarium werd gehaald en een klap op zijn kop kreeg… Maar we hebben best wel weer lekker gegeten en de kinderen konden in een Ikeakinderstoel.
    Morgen willen we naar the Temple of Heaven en naar de Pearlmarket. Hopenlijk slapen we net zo lekker als vanacht: we werden vanmorgen alledrie wakker door de wekker. Hoera!
    Normaal gesproken kan ik teksten bij de foto's schrijven, maar op de een of ander manier is de HTMLcode aangepast en lukt dit niet meer op de oude manier. Ik zal de teksten wel op volgorde van foto typen. Dan vinden jullie dan wel weer de juiste foto bij. Meteen een goede smoes om ze nogmaals te bekijken ;-)
    1: Joshua in de taxi en hij is wakker! Overal toet-toets.
    2: Buggyrace
    3: 1 van de vele gebouwen van het zomerpaleis
    4: Schuitje varen
    5: Vroeg geleerd is oud gedaan ;-)
    7, 8 en 9: alle gebouwen zijn prachtig beschilderd
    10: Best vermoeiend, zo'n dagje uit
    11: De paspoorten en de gelegaliseerde papieren!!!
    12: Samen het fotoboekje van thuis bekijken
    13: Klap eens in je handjes, blij, blij, blij

    02-09-2010 Vogelnest
    Het plan was om vandaag uit te slapen en rustig aan naar de Pearl Market te gaan.
    Joshua houdt alleen niet van uitslapen. Om 2.30 uur was meneer klaar wakker en hebben we alles uit de kast moeten halen om hem weer in slaap te krijgen. Maar 6.45 uur was, volgens hem, een prima tijd om de dag te beginnen. Mama wilde nog wat uitslapen en papa zou dan even met Joshua spelen. Nou, dat heb ik geweten: ze hebben de hele tijd zitten keten op bed! Van slapen kwam natuurlijk niets meer, maar het was wel gezellig ;-) .
    Eerst rustig aan ontbeten, en daarna wilden de heren in bad. Dat wil zeggen: Joshua wilde ook in bad toen Erik de badeendjes mee nam ;-) . Joshua is totaal niet bang voor water. Hij zat er gewoon tot aan zijn schouders in! En hij steekt gerust zijn gezicht in het water. Het is net Hunter. We hebben nu ook voor het eerst zijn  haren met shampoo gewassen en dat ging best. En het uitspoelen ook ;-) .
    Daarna was het al weer flestijd en ochtendduttijd voor Joshua en even later lag Erik gezellig bij Joshua op bed zijn powernap te doen. Toen de heren eindelijk wakker werden, was het te laat om naar de Pearl Market te gaan. Maar dat geeft niets. We zijn nu lekker naar het Vogelnest gelopen. Vanaf het hotel is dat ongeveer 25 minuten lopen. Het is toch wel een indrukwekkend gebouw hoor. En leuk om het nu "live" gezien te hebben.
    Qua beweging komen we hier niets te kort: de dichtsbijzijnde metrohalte is 15 minuten stevig wandelen en dan heb je bij de metrolijnen veel trappen waardoor de buggy dus moet worden getild, de Verboden Stad lijkt wel alleen gebouwd te zijn met trappen en de stukken wandelen van het metrostation naar de bezienswaardigheid zijn ook aanzienlijk. De Chinese Muur beklimmen telt natuurlijk ook als sport en Joshua wil zeer regelmatig getild worden en dat is dan weer mijn fitness. Gelukkig zijn we gewend om veel te wandelen, dus dit is helemaal niet erg. Sterker nog: al wandelend zien we ook veel meer.
    Vanavond nog met een stel uit de groep weer wezen eten aan de overkant: wat was dat weer lekker. Alleen kwam de gekruide rijst als laatste en dat vindt Joshua zo lekker. Die hapt dat zo weg, terwijl wij deze redelijk pittig vinden.
    Morgen om half vier krijgen we het visum van Joshua en de gelegaliseerde adoptiepapieren van onze gids. Dan hebben we alles compleet om met Joshua thuis te mogen komen. We wachten alleen nog op ons vliegtuig.
    Morgenochtend gaan we lekker vroeg naar het Zomerpaleis. Lekker luxe met de taxi. Er rijdt geen metro vlak langs en anders hebben we zo veel reistijd. Die tijd ben ik liever daar. En we moeten natuurlijk weer op tijd terug zijn om de papieren te krijgen.
    Ter afsluiting: de FOTO's!! Of bekijken jullie eerst de foto's en daarna pas de tekst ;-)
    In bad met papa is leuk
    t

    Diep in slaap, knuffels houden de wacht

    Gras is nog steeds raar

    Vogelnest

    Hardlooptraining op het plein

    Vind je me leuk?

    01-09-2010 Beijing Zoo
    En ineens is het september. Ik kan jullie vertellen dat we ons gevoel voor tijd helemaal kwijt zijn. We checken bij elkaar welke dag het is en voor mijn gevoel is alles wat we thuis de laatste dagen nog meemaakten echt in een ander leven gebeurt.
    Vandaag zijn we naar Beijing Zoo geweest. We zijn met 3 stellen met de metro gegaan en zouden bij de zoo splitsen zodat ieder zijn eigen tempo kon bepalen. De metro is een avontuur apart. Alles staat prima aangegeven. Net zoals in Londen bijvoorbeeld. Toen we in de metro stapten was het best druk, vonden wij. We moesten de buggy toch wel een beetje naar binnenduwen. Geeft niks, want dat kunnen de chinezen ook. En dat blijkt wel want 2 haltes verder was het gewoon 3x zo druk! Het had als voordeel dat Joshua nu niet werd weggeblazen door de airconditioning. Hij wordt snel verkouden en dat moeten we natuurlijk zien te voorkomen. Verder werden halverwege een lijn ineens alle passagiers eruit gebonjourd door het metropersoneel. Dat ging zo schreeuwerig dat je haast zou denken dat er iets aan de hand was.
    Van Beijing Zoo had ik geen grote verwachtingen: Een paar arme dieren in niet zulke fijne verblijven, in vergelijking met Nederland dan. Maar dat viel reuze mee. We hebben zelfs actieve panda's gezien! Toen kwamen we nog wat andere stellen van de groep tegen en daar hebben we een lekker kopje koffie mee gedronken. We wilden graag naar het aquarium en de dolfijnen- en zeehondenshow. Op zoek dus naar het aquarium. Een echte grote trots van Beijing. Het was giga en Joshua vond alle vissen even mooi. De dolfijnenshow was ook heel leuk. Joshua reageerde meteen op de muziek en wilde dansen en "klap eens in je handjes" doen;-) Hij kan heel geconcentreerd naar iets kijken. We zaten op de eerste rij en Joshua wilde natuurlijk niet al die tijd op schoot. Hij mocht van ons bij het lage muurtje staan. Daarna was de showvloer. Ik zag dat er al afkeurend naar ons gekeken werd door wat chinezen (te gevaarlijk), maar aan het eind van het liedje waren er verschillende kindjes bij het muurtje de show aan het bekijken ;-) Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook behoorlijk gexebmotioneerd was toen de show begon. Eindelijk konden we met ons eigen kindje naar zoiets leuks en konden we de show meebeleven door zijn ogen. Dat was natuurlijk onze droom! En ineens is dat werkelijkheid.
    Toen met de taxi naar huis. Maar hoe vind je de taxistandplaats als je Belgische routeaanduidingen hebt? Het was hartstikke onduidelijk en we gingen haast aan ons zelf twijfelen. Maar toen zagen we een bord met een voor- en achterkant en die wezen allebei een andere richting aan…
    Met de taxi door Beijing. Ik vond het stoer! Er is veel gezegd over het verkeer in Beijing. Het is chaotisch en dus gevaarlijk, maar tot nu toe valt het me mee. Het krioelt allemaal wel, maar alles rijdt heel soepeltjes door elkaar. Het is wel zo dat chauffeurs in China een rijbewijs en een "toeter bewijs" hebben;-). Wat een herrie. Joshua wil de hele dag auto's kijken. Hij ziet ze ook overal, ook op de reclameborden. Maar zijn eerste ritje in een personenauto heeft hij liggen slapen…
    Erik zat met Joshua achterin samen met nog een groepsreisgenoot en ik zat naast de chauffeur. Aardige man, maar hij sprak geen letter Engels. Hij wist de weg bijna helemaal in 1x goed ;-) . Toen we er bijna waren en wij al wat herkenden, vroeg hij nog even naar het kaartje van het hotel. Hij heeft er zeer intelligent en begrijpend naar gekeken en wist het toen nog niet. Heel leuk om aan de chauffeur de weg uit te leggen. We verstonden elkaar voor geen meter, maar het was gezellig en we kwamen op de goede plek uit. Het valt me sowieso op dat er weinig mensen engels spreken, maar dat we elkaar prima verstaan. Een paar dagen geleden heb ik een truitje voor Joshua gekocht en de verkoopster kon me prima duidelijk maken dat ik mocht ruilen als de maat niet goed was. Ik vind dat leuk.
    Het blijft lastig om een dagschema te pakken. De reistijd viel vandaag behoorlijk tegen. De heenreis was 2x overstappen en voor de terugweg hebben we dus lopen dwalen voordat we bij de taxistandplaats waren. Te laat thuis dus. Ai, we zijn ontaarde ouders. Bij de supermarkt maar even fruit en melkpoeder (en chips en bier) gehaald. Nog even met Joshua gespeeld en toen hem gewassen en op bed gelegd. En wat is dit hotel dan heerlijk luxe: Erik heeft bij roomservice ons eten besteld, ik kon nog heerlijk douchen en toen hadden we een onverwacht romantisch (nou, ja) diner voor twee.
    En Joshua heeft vandaag dus "klap eens in je handjes" geleerd. Ik hou dan zijn handjes vast en dan klappen we samen en leg ik zijn handjes om zijn hoofd. De variant van Joshua is dat hij mijn handen vast houdt en mijn handen op mijn hoofd legt :-) )
    Vanmorgen was Joshua om 6.30 uur wakker. Best een mooie tijd. Erik hoort hem al 2 dagen als eerste. Knappe papa he? Morgen doen we het wat rustiger aan. We ontbijten wat later en willen dan naar de Pearlmarket gaan. We hebben onder andere een extra koffer nodig ;-) . Het is makkelijk te bereizen met de metro; we hoeven maar in 1 lijn. En misschien's avonds nog een keer naar het restaurant aan de over kant "Hong Lan Roasted Duck". En voor vrijdag is het idee om naar het zomerpaleis te gaan. Jullie horen het wel weer.
    Volle metro? Het kan nog veel voller!
     Beijing Zoo: we beginnen met pauze ;-)  Lekker slapen  Panda's kijken is heel leuk  Drie pandaberen in actie!  Koffie en flespauze  Leeuw (hij geeuwt hoor)  Enorm beeld in de Zoo  Knappe zeehond  Handjes schudden  Mee liften  Kruipen vind ik nog steeds heel leuk  Zie je mij?  

    31-08-2010 Chinese Muur
    Zo, net even lekker gedouched na een leuke en zweterige dag. Erik was verontwaardigd dat ik, door eerst te gaan douchen in plaats van te bloggen, bij de Joshua-fans F5-rsi zou kunnen veroorzaken;-).
    Vandaag zouden we het georganiseerde uitje naar de Chinese Muur hebben, dus de wekker vroeg gezet. Ons ander wekkertje liep iets eerder af: om 5.30 uur heeft Erik Joshua maar even tussen ons in gelegd, met de hoop op nog wat nachtrust. Ons kereltje was echter zo onrustig dat hij over de hele breedte van het bed lag en Erik en ik allebei op het randje. Na een fles, alledrie douchen enzovoorts zijn we lekker beneden wezen ontbijten. Dat ziet er altijd goed uit. Zelfs het Oosterse buffet trekt ons aan, alleen zouden we dat liever 's avonds eten. Het laatste inpakken (flesvoeding, vochtige doekjes, luiers, speelgoed, portomonnee, video- en fotocamera's enz.) gaat nog wat chaotisch. En zo kon het gebeuren dat Erik op zijn slippers op de bus stond te wachten;-).
    The Great Wall was inderdaad indrukwekkend. We zijn bij Mutianyu geweest. Een deel wat wel toeristisch was, maar nog niet heel druk bezocht. Joshua heeft echt op de muur gelopen en dus een medaille verdiend! Volgens mij was hij nog het meest gefascineerd door de kabelbaanbakjes ;-) . Het was indrukwekkend. Dit deel ligt ook op de groene bergen. Hier groeien nog veel bomen. Er zijn ook stukken muur die bij rotswanden liggen. We zijn met een kabelbaan omhoog gegaan, maar voordat we daar waren moesten we door een straatje lopen met allemaal kraampjes waar souvenirs werden verkocht. Op de heenweg konden we de verkopers nog wel van ons afhouden, maar op de terugweg was dit alleen mogelijk door echt bot te doen. Dat was wel een beetje jammer. Maar natuurlijk is het ze wel gelukt om wat geld van ons af te troggelen ;-) . We wilden wel een herinnering kopen. Voor Joshua een t-shirtje, waar we veel te veel geld voor hebben betaald (hoewel ik maar 1/3 van de eerste prijs heb betaald), maar daarna hebben we t-shirts voor Erik en mij gekocht voor, in mijn ogen, een redelijke prijs. En toen zagen we de pandabeerknuffel die we graag wilden hebben. Die waren we al van plan om te kopen, omdat deze voor Joshua een speciale betekenis heeft, en deze was echt leuk. Probeer dan maar hard te blijven in je onderhandelingen…Toch lukte het aardig en we hebben nu leuke buit. Bovendien is Joshua er helemaal verliefd op! Hij knuffelt hem echt!
    Na ons muur-avontuur hebben we heerlijk gelunched in een restaurant van glas, net een kas (of Intratuin, zoals Erik zei). En ze hadden veel planten groeien daar en allemaal verschillende terrasje tussen gemaakt. Nogmaals, heerlijk gegeten. Er stonden, denk ik, wel 8 verschillende schotels op tafel en ze waren allemaal lekker. Dan zit je gewoon lekker te snoepen. Joshua had van mij voor het eten een fles gekregen, maar die lustte ook nog wel van alles wat langskwam ;-)
    Voor Erik en Joshua was dit ook een bijzondere dag. Joshua heeft bij Erik op de heen- en terugreis op schoot gezeten en in het restaurant heeft Erik Joshua een paar keer mee van tafel af genomen voor een wandelingetje door het restaurant. Joshua heeft namelijk weinig zitvlees. Voor mij wel lekker, want ik heb iets meer mijn handen vrij. Aan de andere kant is zo'n hummeltje op schoot ook wel heel gezellig.
    Toen we thuis kwamen zijn Erik en Joshua samen in bad geweest. Joshua vond het maar wat spannend! Maar ze hebben samen veel pret gehad. Het was zo een lekker luiermiddagje en om 18.00 uur zijn we met een groepje uit eten geweest in een restaurant aan de overkant van de straat. Ook een pekingeendrestaurant, alleen had deze kok nog wat andere gerechten op het menu staan. We hebben vreselijk lekker en gezellig zitten (vr-)eten. En weer hapte Joshua de gekruide rijst, spercieboontjes en noedels achter elkaar weg.
    Het blijft een rare combinatie van flesvoeding en dit eten, maar hij doet het er goed op;-).
    Nicole, de heupdrager is een aanrader, maar het helpt wel als jullie kindje iets minder weegt ;-) .
    In de kabelbaan

        Naar beneden is een makkie  Joshua loopt op de Chinese Muur  Met zijn driexebn!   Afdingen!  Dikke pret in de bus met de panda  Papa's haar nat maken

    30-08-2010 Plein van de Hemelse Vrede & de Verboden Stad
    Echt heel leuk om jullie warme reacties te lezen. Als jullie de verhalen kunnen lezen en kunnen reageren dan blijkt dat alles wat wij nu meemaken geen grote, mooie, droom is. Het blijft toch een beetje onwerkelijk allemaal.
    Vandaag met wat stellen met de metro naar het Tiananmenplein geweest en naar de Verboden Stad. We namen een zij-ingang, zodat we eerst lekker nog door een parkje konden lopen en, bij een korte pauze, de kinderen even uit de buggy konden. Het was zo prettig om daar even te zijn, in plaats van op het plein met veel herrie en in de superdrukke metro. We vonden de verboden stad mooi en indrukwekkend. Erik heeft veel mooie foto's genomen, maar ik werd zo af en toe afgeleid door ons prachtige mannetje. Hij was vandaag superlief, ondanks alle nieuwe indrukken voor hem. Slapen in de buggy vindt hij best. Dat is niet de beste oplossing, ik weet het. Maar het viel wat reistijd betreft wat tegen. We wilden wel heen door de Verboden Stad, maar dan aan de achterzijde eruit en dan een stuk metrolijn afsnijden en bij Datanlu weer opstappen. Het was ietsje verder lopen dan gedacht… Maar wel een leuke wandeling en een leuk avontuur (weten jullie hoe je metrostation in het Chinees schrijft?).
    's Middags moest Joshua natuurlijk nog even in bed slapen, maar daar had hij andere gedachtes over en wilde gaan keten;-). We hebben hem toen tussen ons ingelegd op het grote bed en hij heeft de hele tijd liggen "kletsen" en kraaien en kroelen met ons. Zo gezellig! En toch ontspannen genoeg voor hem.
    Daarna heb ik mijn mannen even alleen gelaten om wat boodschappen te doen bij de supermarkt gelijk naast het hotel. Wel eng, want dan was Joshua zonder zijn moeder. Snel de deur uit en op de gang staan luisteren tot ik hoorde dat het goed ging. Knappe kerels heb ik!
    Daarna zou een stel bij ons op de kamer komen eten. Even snel bij de MacDonalds eten gehaald, toch nog gezellig samen gegeten en wel de kinderen op tijd naar bed. Dat ging hartstikke goed en Joshua en Zhen lijken ook een beetje met elkaar te hebben gespeeld. Schattig he? En Joshua hoeft zijn patat niet meer in stukjes, maar hapt zelf wel van zijn friet.
    Na de fles was hij heel snel in slaap. Ik vind het bijzonder blijven dat zo'n mannetje zich zo aan ons durft over te geven. Heerlijk ook om naar te kijken.
    We hebben het idee dat hij steeds meer van zichzelf laat zien. We begrijpen elkaar ook steeds beter en dat levert voor hem natuurlijk ook minder frustraties op. Het is gewoon een echte pretletter!
    Rest ons nog onze dagelijkse fotoshoot:
    Hmm, lekker!
     
    Tiananmenplein  Want buy Rolex ;-)  Vuiliswagen  Lieve chinees  Verboden Stad   Mooi  Soms is nep te onderscheiden van echt ;-)  Slaperig, maar wat een lekker koekje  Wat zijn ze lief  Stuiterend de trap af is heel leuk!  Cameraman in actie  MacDonalds in ons eigen restaurant  

    29-08-2010 Eerste dagje Beijing
    Tsja, wij hebben weer zin in jullie reakties en dat krijgen we vooral door veel te bloggen en veel foto's te plaatsen ;-) . Zoals gezegd heeft Joshua een heerlijke middagdut gedaan, maar was ondanks dat toch nog niet helemaal uitgeslapen. Yoghurtje erin gestopt en toen in de buggy en samen met andere stellen uit de groep op zoek naar een park. Ik liep voor het eerst achter de buggy met onze zoon! Heel speciaal. En ik vond het stoer! Zo maar aan de wandel in Beijing, China! In het park hebben we ons heerlijk vermaakt. Er was een watertje waar in gezwommen werd door kinderen, dus hebben wij onze kinderen lekker laten pootje baden en spetteren in het water. En het was zulk heerlijk weer. Gewoon even een vakantiegevoel! Het park is het Olympisch Park, vlak bij het Vogelnest en de Watercube, het olympisch zwembad. We hebben een heel stuk in die richting gewandeld en rond 18.00 uur (ai, weer te laat, maar we doen echt ons best) zijn we gaan eten in, naar zeggen, het beste Pekingeend restaurant van China. En dat was ook een belevenis. We zaten aan een enorm grote tafel, naast aan de ene kant het aquarium voor de verse vis, en aan de andere kant een groot raam, zodat we in de keuken konden kijken. De eend werd aan tafel in plakjes gesneden en daarna werd door de bediening voor ieder van ons een Pekingeendhapje gemaakt: een pannenkoekje gevuld met pekingeend, wat saus en heel fijn gesneden groente. Heel lekker. Joshua heeft heerlijk rijst gegeten en daarna wat kleine stukjes vlees van mijn bord. Hij houdt erg van eten en van gezelligheid, maar na een tijdje in de stoel wil hij gewoon even bewegen. We hebben dus af en toe een rondje door het restaurant gelopen. Dan krijg je wel bekijks. Dat bekijken gebeurt hier sowieso ongegeneerd, maar tot nu toe heb ik er geen last van. Wij kijken natuurlijk ook behoorlijk onze ogen uit. Thuis heeft Joshua nog even heerlijk gespeeld. Even kietelen, achterna zitten en met de stapelblokken. En toen Erik muziek opzette die hij kende begon hij te swingen ;-) . Het is zo'n gezellig kereltje! Ons kleine ventje slaapt en wij gaan ook naar bed. Tot morgen! Dan zetten wij de PC meteen aan om te kijken welke reacties er zijn ;-) .
    Pootje baden
     Wat is-ie lief!  Gras kriebelt  Vogelnest   Stoere man!  Lachebekkie  Slaperig, maar toch nieuwsgierig  Trotse papa achter de buggy  Pekingeend restaurant  Hup de over in  Wordt aangesneden aan tafel  Joshua lust ook Pekingeend  

    29-08-2010 In Beijing
    Gisteren was een zware dag. Het hielp natuurlijk niet dat deze al zo vroeg begon. En dat betekende ook dat Joshua helemaal uit zijn ritme, veel te moe en van slag was. 's Avonds hebben we een paar echte driftbuien van hem gezien. Al zijn boosheid en frustratie kwam eruit. Heel rot, maar zo begrijpelijk. Hij heeft natuurlijk geen idee van wat hem overkomt en zijn laatste lange reis van afgelopen maandag van Guilin naar Nanning betekende dat hij in een leven terecht kwam waar hij niemand kende, niemand verstond en zichzelf ook niet duidelijk kon maken.
    In Nanning hebben we natuurlijk eerst Cindy, onze gids hartelijk bedankt voor haar goede zorgen. Wat een lieve, warme, verantwoordelijke en betrokken vrouw! In de bus naar het vliegveld heeft Erik nog een stukje straatbeeld gefilmd. Het is daar zo anders dan hier, in het westers georixebnteerde Beijing. Veel meer brommertjes of Tuktuks die van alles en nog wat vervoeren, veel kleine winkeltjes, slecht wegdek (een stukje zelfs helemaal geen wegdek, dat was schudden met de bus en Joshua's hoofdje maar goed vasthouden), veel oude gebouwen, lukraak neergezet, bamboesteigers, modebeeld heel anders enz.
    Bij het vliegveld hielp Cindy ons als groep inchecken en dat was heel fijn. Het duurde nu al zo lang, laat staan als we per stel hadden moeten inchecken. En ik kan nu wel zeggen dat reizen met een kind heel anders is;-). We moeten echt taken verdelen. Zorgen voor inchecken en bagage is een taak, zorgen voor Joshua de andere en dan zijn we er beiden erg druk mee. Bij de security ging bij mij het alarm natuurlijk weer af. Werkelijk alles werd gecontroleerd, zelfs Joshua.
    Na 3 kwartier vertraging konden we eindelijk boarden. Joshua had natuurlijk al lang honger en zin in zijn fles, maar die wilde ik geven bij het opstijgen. Dan heeft hij minder last van zijn oortjes. Die hebben we maar zoet gehouden met een rijstcrackertje. Bij het taxiexebn zijn fles gegeven, maar toen bleek er een file te zijn voor opstijgen. De fles was op toen we gingen, maar hij vond het prachtig!  De veiligheidsvoorschriften wilde hij iedere keer hebben, dus die kent hij nu wel uit zijn hoofd. Alleen wilde meneer niet slapen, terwijl hij wel heel moe was. Maar hij was er veel te onrustig voor. Maar na 1,5 uur een kleintje op schoot te hebben gehad die echt geen 10 seconden stil kon zitten hebben we hem maar even stevig vast gehouden en tegen ons aan geduwd. Toen kwam zijn eerste boosheid eruit, en dat gaf best wat herrie… Maar een paar minuten later was dat over en heeft hij toch nog een uurtje kunnen slapen. Hij sliep nog tijdens het landen en werd wakker toen hij door het raampje de vliegtuigen en auto's kon zien rijden.
    Toen op weg naar het hotel en daar kwamen we om 21.00 uur aan. We hadden het allemaal wel gehad. We waren het zat, de kinderen waren moe en wij wilden en de kinderen moesten naar bed. Op de kamer eerst roomservice gebeld. Joshua liep al weer lekker wakker de kamer door te stappen, rond te kijken hoe wij de koffers uitpakten, en de stekker van de lamp uit het stopcontact te trekken, de kabeltjes van de televisie los te trekken en de afstandsbediening te testen. Waarom hebben we toch zoveel speelgoed meegenomen, hier is zat te beleven ;-) . Het is een schatje, maar wel een ondeugend schatje.
    Bij het eten werd ketchup geleverd en Joshua mocht van mij wel wat ketchup op zijn patat. En dat vond hij lekker! Hij stopte iedere keer hetzelfde frietje in de ketchup, likte dan zijn frietje af en dan kon hij nog een keertje dopen ;-) .
    Gaan slapen was echt niet leuk voor Joshua. Hij was natuurlijk veel te moe, en in een hele nieuwe omgeving. Dikke tranen van boosheid. Het enige positieve hierover te melden, is dat Joshua ook zijn vader wilde kunnen zien en voelen voordat hij in slaap viel. Erik mocht niet weg. Het is een signaal dat we qua hechting op de goede weg zijn.
    Om 4.00 uur melde Joshua zich al weer… We hebben hem maar lekker in bed genomen. Waarschijnlijk wilde hij zeker weten dat we er waren. Voor het eerst heeft hij tussen ons in geslapen, om 6.00 uur werd hij weer wakker, maar waarschijnlijk hebben we toch nog even geslapen. Om 6.30 uur klom hij van bed af, keek naar mij en wees toen naar de waterkoker. Hij wilde een fles! Ik vind het zo knap dat hij zich zo duidelijk kan maken. Erik heeft van dit alles niets meegekregen. Die was gisteren al heel erg moe en was blij toen hij kon slapen. Ik ben ook moe, maar gelukkig niet zo uitgeput als Erik gisteren. We kunnen beter om de beurt een dipje hebben ;-) .
    Het hotel is heel anders dan in Nanning. Veel moderner en luxer. Onze kamer is een studio en is ongeveer 2x zo groot als in Nanning, heeft een keukenblok (helemaal leeg, geen magnetron, geen kookplaatje, geen servies of bestek, wel een waterkoker en koelkastje), een zithoekje, een hele luxe badkamer, een 2 persoonsbed (gezellig) en een groot bureau. En dan nog genoeg ruimte om te spelen. Het bedje van Joshua staat nu aan ons voeteneind.
    Het ontbijtbuffet is ook luxer. Ze hebben bruin brood! Lekker. Al die andere broodachtige dingen zijn meer gebak dan brood. Wel lekker, maar na een week wil je weer eens wat anders. Voor Joshua hebben we gebakken rijst opgeschept met gekookte groente en hij heeft er smakelijk  van gegeten. Hij probeert steeds meer zelf te eten, dus er schuift wel eens wat naast. Maar volgens mij is hij er apentrots op dat het lukt. Zijn kinderstoel is aangepast aan de restaurantstoelen: zelfde bekleding en poten, wel iets hoger, met een een eigen blad. Het is net een koninkje ;-)
    We hebben afgesproken dat we de dag nu beter om Joshua heen gaan plannen. Met zo'n reisdag en in Nanning met alle verplichtingen is dat natuurlijk niet mogelijk, maar hier zijn we vooral vrij. Het wachten is op het legaliseren van alle adoptiepapieren. Gelukkig denkt de rest van de groep er net zo over. Straks, om 16.00 uur, gaan we naar het park en maken we met de hele groep een overzicht van de uitstapjes die we willen maken te maken. En dinsdag gaan we naar de muur. Ik ben zo benieuwd!
    Inmiddels is Joshua vandaag al, geheel volgens schema, bezig  met zijn 2e slaapje. En dat is zo'n schattig gezicht!

    Geen uitleg nodig  Drie paspoorten!!!  Joshua leert de veiligheidsinstructies uit zijn hoofd  Ketchup is lekker!  Ook in Beijing heel belangrijk: Auto's kijken en jullie reacties lezen  Samen tandenpoetsen.  Papa krijgt ook een hapje!  

    28-08-2010 Uitslapen
    Vanmorgen vond Joshua dat 4.00 uur een hele mooie tijd was om de dag te beginnen. Dan mag je nog even bij mama in bed en krijg je ook nog eens een lekkere warme fles. Dat papa en mama dat bedoelden om nog een paar uurtjes te kunnen slapen werd even genegeerd…
    Dus al heel vroeg maar even onder de douche en wie kwam daar om het douchegordijn kijken: Joshua. Aan het begin van de week wilde hij niets van het bad weten, nu wilde hij er met pyama en luier nog aan in klimmen;-). Dan maar even uitkleden en bij mama onder de douche/in bad. Dikke pret met de stapelbekers gehad. Toen we uit de badkamer kwamen bleek dat papa weer snel naar bed was gegaan!
    Dan maar gaan ontbijten. We waren de eerste gasten ;-) ! Ik moet zeggen dat dan zowel het Westerse als het Oosterse ontbijt er dan nog heel lekker uit ziet. Keuze genoeg. Zeker bij het Oosterse ontbijt is veel keus. Dat is veel warm eten. Vandaag zagen de groente (roerbak paksoi) er heerlijk uit. Verder nog warme gerechten met varkensvlees en slang.
    Joshua heeft goed gegeten. Wat havermout met melk en perzik, wat stukjes brood en gebakken ei en 2 keer wat fruit in zijn eigen schaaltje. Beker drinkyoghurt erbij. Het is geen wonder dat hij 11 kilo weegt ;-) !
    Nu ligt hij weer te slapen na een fles melk. Hij slaapt 's morgens en 's middags nog, dus dat is niet erg. Wij gaan nu de koffers inpakken. Spannend. Straks gaan Beijing!
    Om 5.00 uur spelen in bad is heel leuk  Voor het eerst: Yoghurt met een rietje. Hmm, lekker!  Uitzicht vanuit het hotelkamerraam: Che-che, toettoet!  

    27-08-2010 Platteland en paspoort
    In het gastenboek krijgen we vragen of ik geen spierpijn in mijn kaken krijg van al dat grijnzen. Gelukkig niet, want het is onmogelijk om daarmee op te houden ;-) . Gelukkig zijn deze spieren redelijk getraind. Alleen in mijn armen, zij en benen kom ik spieren tegen waarvan ik het bestaan niet wist. We hebben gisteren Joshua gewogen en we dragen dagelijks bijna 11 kilo mee. Daar krijg jewel spierballen van ;-) .
    Eerlijk is eerlijk: ook wij zijn een beetje verslaafd. Namelijk aan jullie reacties op het weblog. Het is zo leuk om deze iedere keer te lezen! Lang leve internet!
    Vanmorgen moesten we weer vroeg uit de veren, want om 9.00 uur zouden we vertrekken naar het platteland. Langzaam maar zeker gaan we snappen hoe het werkt om rekening te houden met de klok, maar dan toch eerst Joshua een fles te geven, alle drie gedouched te kunnen hebben, aan te kleden, te ontbijten zonder dat de ontbijttafel eruit ziet alsof er een bom is ontploft, alledrie tanden te poetsen, een fototas en een luiertas in te pakken en dat alles binnen 2 uur. Pfff, ouderschap is hard werken ;-) !
    Vandaag dus naar het platteland en we zijn echt in een klein dorp tussen de rijstvelden, in de uitlopers van het Karstgebergte geweest. We waren al blij met foto's van Guilin die we hebben gekregen van vrienden, en nu hebben we het ook "live" kunnen ervaren. Er was een marktje met een poelier. We waren net de bus uit en ons nog aan het insmeren met deet en ik keek vast een beetje om me heen. Zie ik op 20 meter afstand dat er een gans uit een hok wordt gepakt, zijn nek wordt omgedraaid en geslacht. Wow.
    Bij het marktje was ook een oude vrouw die groente verkocht en die reageerde zo lief op Joshua. Ik heb ze samen een beetje hun gang laten gaan. Heel aardig mensje. Er waren ook leuke kinderen in het dorp die het fantastisch vonden om op de foto te gaan. Drie jongetjes, 6 a 7 jaar,  wilden wel op de foto, maar durfden niet bij me op het schermpje te kijken hoe de foto was geworden. Pas toen ze elkaar vasthielden kwamen er 2. En ze vonden het leuk om zichzelf meteen te zien! Dikke pret!
    Aan de rivier werd door vrouwen de was gewassen op platte stenen en dezelfde meisjes die we bij het marktje hebben gefotografeerd zagen we bij een fonteintje lekker springen en plonzen in het water.
    En toen begon het te regenen en geen klein buitje. Gelukkig was er een afdakje, waar we konden schuilen. De buschauffeur was zo vriendelijk om over smalle dorpsweggetjes te rijden om ons op te halen. We mochten een kleine paraplu lenen waar precies de camera van Erik onder paste…
    Toen weer naar Nanning gereden. Joshua vermaakt zich redelijk in de bus, want hij ziet buiten van alles bewegen en veel auto's, dus dat is een mooie afleiding.
    Hij is alleen behoorlijk moe. Dat is niet zo gek als je ziet wat hij allemaal meemaakt. Op de heenreis heeft hij al geslapen en op de terugreis was hij lui, maar heeft hij gelukkig niet geslapen. Nu kon hij eerst zijn fles krijgen voor zijn middagdutje.
    Je zou haast vergeten dat we hier voor formaliteiten waren. Gelukkig helpt Cindy, onze gids, ons daaraan herinneren. In de bus hebben we wat documenten en het vaccinatieboekje van Joshua gekregen en vanmiddag krijgen we zijn paspoort en helpt ze om de visaformulieren in te vullen. Ze is echt een lot uit de loterij! We hebben afgesproken in een vergaderzaal van het businesscentre waar we maandagochtend ook waren om alle documenten voor de overdracht en de adoptie naar Chinees recht te regelen. Dat is pas 4 dagen geleden! Onvoorstelbaar wat we deze tijd hebben meegemaakt. Morgen gaan we al weer naar Beijijng. Het is wat onduidelijk of we om 9.00 uur of om 16.00 uur vliegen, maar ook dat controleert onze gids.
    Mooie man

     Marktje  Aardige Chinese vrouw  Varkensvlees  Deze kinderen willen graag op de foto  De was doen in de regen  Rotsgebergte en pagode op de top  Goede match :-) )  

    26-08-2010
    En zo vermoeiend is het dus: Het was bedtijd voor Joshua, dus ik ging er gezellig even naast liggen. Maar volgens mij sliep ik eerder dan Joshua…
    Vandaag een dagje zonder uitjes, maar we hebben zeer waardevolle informatie over Joshua mogen ontvangen. Bijzonder emotionele dag dus.
    Om te beginnen mochten we vandaag lekker uitslapen. Gisteren werd Joshua om 8.30 uur wakker gemaakt, dus dat schept verwachtingen. Gezellige gangsessie weer dus.
    Alleen werd ons clowntje vanmorgen om 5.55 uur wakker en die wilde de dag wel beginnen! En, ach, als je dan toch wakker bent is het wel heel gezellig om lekker met elkaar te kunnen spelen. Ik vond het vanmorgen heerlijk om uitgebreid onder de douche te staan en mijn kleine mannetje hoorde kraaien en de zware stem van Erik er tussendoor te horen. Het klinkt misschien overdreven, maar dat is echt zo'n geluksmoment! Toen ik onder de douche vandaan kwam, waren Erik en Joshua aan het kleuren!
    Joshua weer lekker gebadderd en met zijn tandenborstel laten spelen. We weten niet of hij deze gewend is, dus ik bied hem af en toe aan als ik mijn tanden ook aan het poetsen ben. Gisteren was het een prima drumstok, maar vandaag hebben we zijn tandjes gepoest. Vanmorgen een beetje ongeveer, maar vanavond al echt met tandpasta!
    Op ons gemak naar de ontbijtzaal en daar wilde Joshua voor het eerst wel in de kinderstoel zitten! Eerdere pogingen waren op niets uitgelopen, maar nu zat hij er apentrots en prinsheerlijk in.
    Ook mocht Joshua vandaag voor het eerst mee in de heupdrager bij papa. Met zijn drieen naar de supermarkt. De schoenen die ik voor Joshua in Nederland heb gekocht zijn echt te groot, maar zijn eigen schoentjes zijn redelijk krap. Op zoek gegaan naar nieuwe schoenen, maar we zijn nog niet geslaagd. Wel hebben we een leuke rietjesbeker voor hem gekocht. Hij wist nog niet hoe hij moest drinken uit een rietje, dus dat heeft hij vandaag ook al geleerd!
    De supermarkt is hier zo iets als een grote Makro, maar dan groter. Ik zocht bodylotion, maar ik vond eerst een hele muur doucheschuim, toen een muur shampoo en toen een muur met iets anders. Ik hoopte dus op bodylotion, maar voor de zekerheid maar even gechecked bij een personeelslid. Maar er zijn daar maar weinig mensen die Engels praten. En hoe leg je bodylotion uit, zonder dat het douchegel lijkt? Met handen-  en voetenwerk en een aardig personeelslid. Uiteindelijk pakte ze haar mobieltje uit haar zak met een vertaalmodule! Helaas stond het woord er niet in, maar ik heb het maar gekocht. Als ik morgen door de regen loop, en die kans is groot hier, en ik word een wandelende schuimspons, dan weet ik dat ik het verkeerde flesje heb ;-) .
    Verder hebben we ons vandaag laten verwennen door roomservice. Joshua was vroeg op en heeft overdag te weinig geslapen en wij waren ook gewoon moe. Erik lag even te rusten op bed, maar die was echt in slaap gevallen, terwijl Joshua hier aan het keten en kletsen was. Zelfs toen onze maaltijd werd gebracht sliep hij gewoon door ;-) . Op de kamer dus lekker gegeten, daarna een lekkere fles gegeven en nu is hij dus helemaal uit. Als hij slaapt, kun je volgens mij een kanon ernaast afschieten, zonder dat hij wakker wordt. Als ik Erik zoek, dan ligt hij naast een slapende Joshua. Hij kijkt al het moois er van af en bestudeert ieder wimpertje, rimpeltje en plooitje ;-) .
    Tot nu toe hebben we nog niet veel van China gezien. Maandag en dinsdag zijn we natuurlijk met de bus naar Civil Affairs en de Notary gereden, maar toen was mijn blik alleen gericht op Joshua. Gisteren zijn we naar het park geweest en dat beviel goed. Morgen gaan we met de groep een stuk rijden naar het platteland. Ik heb begrepen dat we dorpjes en rijstvelden gaan zien. Ben erg benieuwd. Om 9.00 uur moeten we klaar staan in de lobby. Uitslapen? Wat was dat ook al weer ;-) ?

    Lekker badderen  Stoere vent in de kinderstoel  Pappa kan me toch niet krijgen…  Papa, che-che! Toettoet! En op de vensterbank kan ik alle auto's goed zien.  Blij!  Die camera wil ik ook!  

    25-08-2010 En dan nu nog een beetje tekst bij de foto's
    Sorry mensen, dat het vandaag wat langer duurde. Ik begreep dat jullie wat ongeduldig aan het worden waren ;-) .
    Maar jullie moeten goed begrijpen, dat je als nieuw gezinnetje de hele dag wel superdruk bent. Druk met uitslapen, uitgebreid ontbijten, door het park lopen en genieten van alle levendigheid daar met dansende en muziekmakende mensen, daarna ging Joshua een middagdutje doen en mama de was, toen foto's maken voor het visum en documenten ontvangen van de gids, spelen in de speelkamer en uit eten met de groep.
    Vanmorgen was Erik als eerste wakker en deed de gordijnen voor ons open. En terwijl ik knipperde met mijn ogen vanwege het felle licht, komt er nog zo'n koppie met knipperende oogjes omhoog uit het kinderbedje :-) ). Dat was om 8.30 uur. Joshua heeft dus lekker lang geslapen. Wij zouden ook lekker lang geslapen kunnen hebben, ware het niet dat de gangsessie gisterenavond te gezellig was en we echt niet op tijd op bed lagen. Over verantwoordelijke ouders gesproken…
    Na het ontbijt zijn we met de groep naar het park gegaan. Dat was erg leuk. Om te beginnen is het hier subtropisch, dus overal staan palmbomen. Er was een grote vijver met de bekende stenen bruggen, mensen die tai-chi deden, muziek maakten of anders dansten. We hadden veel bekijks. Sommige Chinezen waren heel positief dat wij hun kleine kinderen hebben geadopteerd, anderen minder en bij weer anderen waren we onderwerp voor hun foto's. Ach, dat zijn zij ook ;-) .
    Joshua is in de heupdrager meegegaan en dat beviel hem en mij uitstekend. Behalve dan dat het vreselijk warm is. In het park heeft hij hele stukken zelf gelopen, inclusief de trappetjes van de bruggen. Hij was dus erg moe toen we thuis kwamen. Lekkere fles gegeven en toen is hij als een blok in slaap gevallen. Joshua is gewend om overdag 2 dutjes te doen van 1,5 uur, maar vandaag heeft hij maar 5 kwartier geslapen. Niet lang dus. En hij had honger! Erik heeft hem aardbeienyoghurt en banaan gevoerd en een stuk hartig brood. We hebben ontdekt dat er ook een speelkamer in het hotel is. Dat is gewoon een hotelkamer zonder meubels maar met wat speelgoed, waaronder een glijbaantje. Dat vond Joshua een groot feest! Ik denk dat hij wel 15 keer erop is geklommen en naar beneden is gegleden. Vanmiddag hebben we hem gelukkig een keer kunnen wassen, zoals hij dat prettig vindt. Dat was even zoeken (2x baddrama gehad met veel tranen), maar we weten nu dat heerlijk badderen in de wastafel een groot feest  is voor Joshua
    Ook vandaag is Joshua weer losser gekomen. Hij wordt ondeugend,staat Erik steeds meer toe en begint te praten! Het is Chinese brabbeltaal, maar toch. Heel leuk. Bovendien lijkt hij ons, nu al, steeds beter te begrijpen. Hij is echt een kanjer!
    Vanavond bij het avondeten was hij eerst behoorlijk aan het drammen, maar toen het eten op tafel stond bleek dat hij vooral, weer, honger had. Hij heeft heel goed gegeten, maar daarna viel hij echt om van de slaap. Hoewel we nog met de hele groep aan tafel zaten, zijn wij toch vast eerder naar huis gegaan. Het kostte ongeveer een half uur om hem om te kleden, schone luier aan te doen, fles te maken, deze leeg te laten drinken en Joshua in slaap te laten vallen. Volgens mij een nieuw record ;-) . Hij ligt weer heerlijk te slapen op mijn bed. Daar krijgt hij de fles, dan leggen we hem op bed en een van ons gaat er naast liggen tot hij slaapt. En als we zelf naar bed gaan hevelen we hem over in zijn eigen bed. Dat werkt hier als een trein. En wij vinden het een fijn idee dat hij zich bij ons veilig genoeg voelt om bij ons in slaap te vallen.
    Hopende dat jullie vandaag weer tevreden zijn met de berichtgeving, wil ik nog 1 ding met jullie delen: Joshua had vandaag zijn eerste poepluier!!! Hoera (en dat menen we echt).

    25-08-2010 Alvast een voorschot…

    Joshua, haaaaap!  Ik mag niet aan papa's telefoon komen  Happy family in the park  Ik ga je pakken ;-) !  Pauze met een lekker koekje  Van spelen word je moe  

    24-08-2010 Nu is het officieel: Joshua is onze zoon!
    Joshua ligt lekker op mijn bed zijn middagdutje te doen. Zo schattig om te zien. En ja, dan is het voor ons ook bedtijd, maar dat kan echt niet met zo'n uitzicht ;-) . En bovendien hebben we vele fans in Nederland die heel vaak F5 intoetsen. Die kunnen we natuurlijk niet laten wachten. Erik ligt nu naast zijn slapende zoon en ondertussen glijdt hij zelf ook steeds verder in slaap. Zo lief.
    We genieten ontzettend van jullie reacties! Wat fijn dat jullie zo meeleven!
    Gisteravond hebben we een gezellige gangsessie gehad. Lekker gekletst en een biertje gedronken van een brouwerij uit Guilin. We zijn blij met onze reisgroep.
    Omdat we vroeg op moesten (om 8.30 uur klaar staan in de lobby met alle drie je nette kleren aan, valt nog niet mee) zijn we ook niet zo laat naar bed gegaan. Joshua lag al die tijd nog op mijn bed en die moest nog even naar zijn eigen bed overgeheveld worden. Dat was wel spannend, maar hij sliep gewoon door. En om 3.15 uur werden we wakker, omdat hij rechtop in zijn bedje stond en naar ons stond te kijken. Even uit bed genomen en bij mij op bed een flesje water laten drinken en met een kwartier sliep hij weer. Goed he? Vanmorgen ging de telefoon/wekker en toen was hij niet helemaal in zijn hum. Ik mocht hem wel troosten, maar papa niet. Maar hij moest echt even bij zijn vader blijven, zodat ik een fles kon maken. Ach, en toen hij zijn fles zag was hij ook meteen weer stil. Bij het ontbijt stoppen we maar wat hapjes in zijn mond en we zien wel wat hij lekker vindt.
    Toen snel naar boven en snel omkleden. Weer wat geleerd: Joshua houdt niet van "even snel". Maar we waren op tijd voor de bus ;-) .
    Eerst naar Civil Affairs, op de plek waar we gisteren de kindjes kregen. Die schoten bijna allemaal weer in de stress toen we door de gang liepen en weer in dezelfde kamer terecht kwamen.
    Hier was het de bedoeling dat we de belofte zouden afleggen dat we goed voor hem zouden zorgen. Handtekeningen zetten en weer duimafdrukken maken en toen mocht Joshua een voetafdrukje maken. Zo mooi! Alles staat natuurijk weer op de foto. De directeur van het kindertehuis was er ook bij en we kregen nog 2 kadootjes uit Guilin.
    Toen in de bus naar de notaris. We moesten hier wat langer wachten, omdat ieder stel apart geinterviewed zou worden. Hier zouden we wat vragen moeten beantwoorden zoals, wat is je trouwdatum en hoe hoog is je opleidingsniveau. Gelukkig heeft Erik goed geoefend op de eerste vraag ;-) . Tijdens het wachten zaten we op een bank en ontdooide Joshua steeds meer. Hij ging op onderzoek uit, pakte zelf de bal uit de tas, stak zijn vingertje in de mond van Erik en kwam met mij kroelen. Helemaal met zijn armpjes om mijn hoofd. We zijn zo trots op hem! Zijn wereld staat op zijn kop en hij zet iedere keer een stap om zijn nieuwe wereld verder te verkennen.
    Vanmorgen met douchen leek het of Joshua dit ook kende, dus we hadden bedacht dat we lekker in bad zouden gaan. Dat was niet helemaal de bedoeling van Joshua en dat heeft hij ook wel laten weten. Hij heeft goede longen ;-) . Toen nog een fles erin en nu slaapt hij dus voor zijn middagdut. En ik kan je vertellen: Hij snurkt harder dan zijn vader!

    's morgens vroeg eerst een flesje
     

    Bij Civil Affairs.

     

    Voetafdrukje

     

    Op de foto met de directeur. Nu is Joshua voor de Chinese wet onze zoon.

     

    Knuffelen met mama
     

    Kusjes geven kan ik ook

     

    Kijk, mama, een fontein!

     

    23-08-2010 Joshua!
    Wat zijn wij blij en gelukkig!
    Op dit moment liggen Joshua en papa op bed. Joshua is net in slaap gevallen en Erik kijkt al het moois er van af! 
    Joshua is de stoerste en prachtigste vent van de hele wereld!
    Vanmorgen moesten we nog al het papierwerk doen, maar onze gids Cindy heeft ons hierbij meer dan voortreffelijk geholpen. Dat is zo fijn, want er hangt veel van af. Als het papierwerk niet klopt, dan stagneert de hele procedure.
    Cindy had bovendien niet alleen recente informatie over Joshua, maar ook een recente foto! Tsja, en daar waren de eerste tranen… Daarna naar de supermarkt voor luiers, water en eten en opnieuw had ik een zakdoek nodig. Dat is 1 van die momenten waar je zo naar toe leeft.
    Toen snel naar de kamer om te lunchen, maar dat was snel klaar, want we hadden natuurlijk geen honger. Snel omkleden, tas inpakken (speelgoed, luiers, koekjes, water in beker en in een flesje) en toen naar het hotel waar we de kinderen zouden ontmoeten. De hele groep kon wachten in een ceremoniekamer en toen kwamen de kindjes er al aan!!!! Wow! Snel kijken, oh nee, foto's maken! Heel veel hectiek op dat moment en natuurlijk vloeiden de tranen rijkelijk.
    Zonder officixeble speech kregen we een voor een de kinderen overgedragen. Wij waren als eerste aan de beurt. Joshua wilde niet zomaar naar ons toe en was erg verdrietig. Toen toch maar in mijn armen genomen en in een hoekje bij onze spullen op de grond met Joshua op schoot gaan zitten. En Erik er lekker dichtbij. En heel langzaam werd hij wat rustiger. Joshua kiest welke stappen hij neemt om zijn nieuwe situatie aan te kunnen. Bij de overdracht koos hij voor mij, maar had wel aandacht voor Erik.
    In onze hotelkamer hebben we een beetje gespeeld met de bal en met zijn driexebn 1 rijstekoekje gegeten. Dat ging er goed in. Daarna wilde hij ook wel een fles water.
    's Avonds zijn we met een slaperige Joshua toch nog met de hele groep even wat wezen eten in het restaurant beneden. We hebben ontdekt dat hij een lekkerbekkie is. Eerst heeft Erik hem wat kip-congee kunnen voeren. Dat is overgare rijst gekookt in kippenbouillon en eigenlijk best lekker. Daarna kwam ons eten en meneer heeft heerlijk meegesnoept van de patatjes en stukjes vlees, maar de broccoli liet hij staan ;-) . Hij was heerlijk ontspannen, zat bij mij op schoot, terwijl Erik aandacht voor hem had. Erik heeft zelfs kusjes losgetroggeld bij hem!
    En terug naar de hotelkamer mocht Erik hem al tillen.
    Ik ben trots op mijn mannen!

    IMG_3329-298

      

    >
     

    >

     

    >

     

    >

     

    >

     

    >

     

    22-08-2010 We zijn in Nanning!
    Wow, wat een reis. We zijn nu, volgens mij, maar ik zie ze even een beetje vliegen, 43 uur onderweg.
    Slopend, maar ook wel weer een mooie ervaring.
    Zaterdagmiddagzijn we opgehaald door Edward, Ilonka en Eyob en we waren prachtig op tijd op Schiphol. Daar kwamen we de rest van de groep al tegen en met elkaar hebben we achter de douane wat gegeten en gedronken bij onze gate.
    De vlucht ging redelijk snel. Volgens Erik reist het best comfortabel, ondanks die rib uit zijn lijf. Pearlclass is prima: Lekker eten, comfortabele stoelen en redelijke ruimte. In Beijing kregen we allemaal ook een hotelkamer in het Sino Swiss, zodat we lekker konden douchen. Maar, nadat we wat formaliteiten hadden afgehandeld, zijn we eerst naar het buitenzwembad gegaan. Super mooi weer, ligbedden en bediening, dus ook maar wat gegeten daar. Het was net even echt vakantie!
    Toen door naar het vliegveld voor onze vlucht naar Nanning. De hele groep zat er toen echt wel door. En dat was natuurlijk een mooi moment om vertraging te krijgen. Het was maar een half uur, maar dat is best lang na zo'n reis. In het vliegtuig konden we niet naast elkaar zitten, maar gelukkig wel achter elkaar en we zaten allebei aan het raam. Dus we konden nog een beetje slapen, leunend tegen het raam.
    In Nanning zijn we opgevangen door Cindy! Door sommigen wel bekend. We zijn erg blij met haar. Ze helpt goed en voortvarend. En: ze heeft al contact gehad met de kindertehuizen en heeft extra info over onze kinderen! We krijgen deze morgen.
    We kwamen in de hotelkamer aan en er waren 2 belangrijke dingen: de laptop moest gelijk uitgepakt om te bloggen en jullie reacties te lezen en het bedje van Joshua staat al klaar…
    Morgen wordt DE dag. We mogen eerst een beetje uitslapen (tot 8.15 uur), gaan daarna ontbijten, ze helpt ons dan ook door een hele stapel papierwerk en gaat met ons mee naar de supermarkt. En dan.
    Dan is het om 15.00 uur vertrekken naar Civil Affairs en om 15.30 uur krijgen we Joshua!
    Het voelt goed om hier te zijn. En we houden jullie natuurlijk op de hoogte!

    21-08-2010 We zijn er klaar voor!
    De koffers en de handbagage staan ingepakt in de gang en de buggy staat ernaast. De laatste was wordt gedraaid en de vaatwasser is bijna klaar. De spulletjes voor Hunter zijn ingepakt en ook hij wordt straks opgehaald. Nu is het dus wachten tot wij worden opgehaald.
    We draaien op adrealine. Het is zo spannend! En dat is ook slecht voor je nachtrust ;-) . De volgende nachtjes die we thuis slapen zal met Joshua zijn. Heel gek idee.
    De hele week berichtjes gelezen op Hyves van mensen die nachtjes slapen aan het aftellen waren. Ik denk dat we nu geen nachtjes meer zullen slapen. Vanacht zijn we in het vliegtuig en daarna zijn we in Nanning. Dan is het nog een paar uurtjes voordat we Joshua zullen zien…
    We vinden het gezellig dat jullie meelezen en rekenen op jullie support in het gastenboek! Voor huishoudelijke dingen zijn we ook per mail bereikbaar.
    Lieve mensen, ons volgende berichtje komt uit China!

    18-08-2010 Laatste
    Als je aan het aftellen bent, dan komen er vanzelf de laatste dingen die gebeuren of die nog moeten doen, voordat we afreizen.
    Vandaag voor het laatst gewerkt. Nu lekker een half jaar verlof. Verder de laatste visite gehad, morgen de laatste keer de badkamer schoonmaken, de laatste (hopelijk) boodschapjes doen en de laatste was draaien van kleding die mee gaat naar China, deze natuurlijk strijken en de laatste keer naar de kapper.
    Verder staat op de planning dat we een nieuwe drukproef voor de aankomstkaartjes moeten aanvragen, afspraken maken met GBA en IND, foto's voor Joshua ophalen bij het Kruidvat. En natuurlijk inpakken en wegen van de bagage…
    Mensen vragen zich af waar we nu nog zo druk mee zijn: Nou, hiermee dus. En terwijl ik dit mail heb ik toch weer 2 dingen op mijn lijstje geschreven.
    Morgen krijgen we de tickets. Dat zijn tickets voor Erik en mij, maar ook 1 voor Joshua.
    Verder kregen we vandaag de uitnodiging voor de adoptiescreening met als briefaanhef: "Geachte ouders van Joshua". Iedere dag wordt het een stukje echter!
    Nog 3 nachtjes slapen voordat we naar China gaan en nog 5 nachtjes voordat we Joshua zullen ontmoeten!

    Wachtwoord
    Vanaf vandaag is er een wachtwoord geplaatst op dit weblog.
    Dit is bedoeld om de privacy van Joshua een beetje te beschermen.
    De meeste vrienden en familie hebben we een mail gestuurd met de inloggegevens.
    Mochten er mensen zijn in jullie omgeving die ook willen meelezen, laat ze dan een mailtje naar
    ons sturen: irene.van.barneveld@live.nl.
    Dan geven wij hen het wachtwoord wel. Op deze manier weten we wie er met ons meelezen.
    Dank jullie wel!

    17-08-2010 Maandag Joshua-dag!
    Maandag is het Joshuadag!
    Maar eerst hebben we een lange, lange reis voor de boeg. We vliegen zaterdagavond naar Beijing en vliegen na een stop van 10 (!) uur door naar Nanning. Daar komen we zondagnacht aan. Dan zal er ook niet veel geslapen worden, denk ik, want dan zijn we al zo dicht bij hem!
    Vandaag hadden we dus het afreisgesprek en we hebben veel informatie gekregen. We hebben een gezellige afreisgroep van in totaal 6 stellen en we reizen allemaal door naar Nanning. Mieke van Kind en Toekomst denkt ook dat we een gezellige groep hebben, want ze kon tussen al ons geklets nauwelijks haar verhaal kwijt ;-) . We hebben onder andere informatie en tips gekregen over de reis, de gidsen, de overdracht en de hechting. Het was toch wel heel speciaal toen we hoorden wanneer we Joshua zouden zien!
    Na het gesprek zijn we met 5 stellen nog even in Doetinchem wezen lunchen. Iedereen zit vol borrelende spanning; zelfs de aanstaande papa's…
    De bonus van de dag was wel de foto van Joshua op de uitnodiging van China. Dat is zijn voorstelfoto, alleen een veel betere kwaliteit. En wat is het toch een lekker kereltje. Smelt.
    Op de terugreis zijn we nog even bij Ikea gestopt om een kast te kopen voor het speelgoed van Joshua. En toen waren we zo gaar van deze volle en toch ook wel emotionele dag dat we voor het avondeten lekker pizza hebben gehaald…
    Het is haast niet mogelijk om even "niets" te doen. Iedere keer schiet je wel weer iets te binnen. Irene werkt deze week alleen woensdag nog en Erik moet woensdag en donderdag nog werken. We moeten nu toch echt gaan inpakken en wegen! Ik ben heel benieuwd op hoeveel gewicht we zitten en of er dan nog dingen thuis moeten blijven of misschien wel meer mee kan.

    Ons reisprogramma ziet er als volgt uit:

    21 aug  vertrek om 20:55 naar Beijing (vlucht CZ346)
    22 aug  aankomst Beijing om 12.40
    vertrek om 22:05 naar Nanning (vlucht C26285)
    23 aug  aankomst Nanning 01.10 uur, transfer naar het Majestic Hotel
    23 aug overdracht Joshua op het Civil Affairs Bureau
    24 aug  verdere registratie plaats en bezoek aan de notaris
    25 aug  vrij
    26 aug  halve dagtour naar het Green Mountain Park
    27 aug  regelen Chinees paspoort Joshua

    28 aug  vertrek om 09:40 naar Beijing (vlucht C23366)
            transfer naar het Comfort Suite Hotel
    29 aug  vrij
    30 aug  ontvangst gelegaliseerde documenten en aanvraag visum voor NL
    31 aug  uitstapje naar de Chinese Muur
    1 sep    vrij
    2 sep    vrij
    3 sep    ontvangst visum Joshua
    4 sep    vrij
    5 sep    vrij
    6 sep    terugvlucht naar Nederland om 14:20 (vlucht CZ 345)
            aankomst Schiphol om 18:35

    16-08-2010 China
    Zaterdag gaan we naar China!
    Morgen hebben we ons afreisgesprek bij ons adoptiebureau Kind & Toekomst. Daar zullen we veel informatie krijgen over ons hele programma in China. Gelukkig worden we overal opgevangen door gidsen die gewend zijn om adoptie-ouders door het hele administratieve proces heen te loodsen.
    We reizen zaterdag in ieder geval af naar Beijing. Het is in heel China 6 uur later dan in Nederland.
    Vanaf Beijing zullen we naar Nanning reizen. Dat is de hoofdstad van Guangxi, de provincie waar Joshua nu woont. Joshua woont op dit moment in Guilin, een prachtige stad in het Karstgebergte.
    Omdat al die Chinese namen de meeste mensen niets zeggen, heeft Erik een kaartje gemaakt en bovengenoemde plaatsen gemarkeerd:

    Guilin is prachtig, maar we zullen daar niet naar toe reizen. Gelukkig hebben we vrienden die daar op vakantie zijn geweest en van hen hebben we prachtige foto's gekregen. Voor ons heel waardevol, maar dat begrijpen jullie wel. Voor jullie ook even een impressie (copyright by Nicole):

     

    Iedere dag kijken we natuurlijk even naar het weerbericht op www.weerplaza.nl. Als je dan een plaatsnaam intikt dan zie je het weerbericht in bijvoorbeeld Beijing, Guiling en Nanning. En het is er warm en heel vochtig. Volgende week regen in Nanning, bij een temperatuur van 32 graden Celcius en een gevoelstemperatuur van 41 graden Celcius. Dat wordt dus korte broeken inpakken en die wegen niet zo veel ;-)
    Voor de rest zijn we heel erg druk met 1001 kleine dingen. Gelukkig hebben we daar de helft al van gedaan ;-) .  Zaterdag werd ik voor het eerst zenuwachtig. Veel pijn in mijn buik en weinig slapen. Dat onrustige slapen zal wel zo blijven, maar is natuurlijk niet verstandig.
    Morgen dus naar het afreisgesprek. Ik ben heel benieuwd wat we allemaal te horen krijgen en vooral om te horen op welke dag we Joshua zullen krijgen!
    We houden jullie op de hoogte natuurlijk.

    12-08-2010 Voorbereidingen
    Dinsdag heb ik ons blogje bexebindigd met een cliffhanger om jullie nieuwsgierig te maken naar foto's van de kamer van Joshua. Maar we hadden nooit kunnen weten dat er toen al een veel mooier bericht onderweg was naar ons: Namelijk het bericht van onze afreisdatum naar Joshua!
    Wat waren we daar blij mee! Toen Erik belde om de afreisdatum door te geven heb ik wel even een traantje gelaten. Zoveel emoties! Het is gewoon nog te veel om te kunnen bevatten. Maar 1 ding staat: we zijn stapelverliefd op ons mannetje! Aan de ene kant hebben we nu de rust dat we weten waar we aan toe zijn en concreet kunnen aftellen. En aan de andere kant zitten we meteen in de stroomversnelling van alle dingen die nog moeten gebeuren. Het zijn geen grote dingen, maar juist honderdeneen kleine dingen, dus er schiet wel veel door je hoofd. We werken maar vanaf een lijst (tsja, we worden wat ouder he ;-) ?). Maar waarom is het nou zo dat als je 2 dingen doorstreept, je er 4 dingen onderaan de lijst bijschrijft…
    Dinsdag hebben we ons afreisgesprek in Halle bij ons adoptiebureau. We krijgen daar onder andere ons reisschema per dag door, we krijgen belangrijke tips en ontmoeten onze reisgenoten. Het allerbelangrijkste is toch wel dat we dan horen wanneer het Joshua-dag is!!! (kippenvelmomentje)
    Het is de bedoeling dat we jullie via dit blog vanuit China op de hoogte blijven houden. Ook de vluchtgegevens geven we jullie via dit blog door. En in de loop van de week beschrijven we ook nog eens hoe het ook al weer zat met het "hechtingsverhaal".
    Alle reacties van jullie zijn hartverwarmend. Zo leuk en zo lief! Dank jullie wel!
    Enne: De foto van de kamer van Joshua komt echt nog wel ;-)

    11-08-2010 De reis
    Ja hoor eindelijk weten we ons reisdata: vertrek zaterdag 21 augustus, aankomst maandag 6 september 18:35 uur!

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Voorstel (2010)
    • By adoptievanbarneveld 19:49 |
    • Voorstel (2010) |
    • Reacties (86)

    11-08-2010 De reis
    Ja hoor: vertrek zaterdag 21 augustus, aankomst maandag 6 september 18:35 uur!

    10-08-2010 Kinderstoel
    De wandelwagen zit nog in de doos, maar toen gisteren onze kinderstoel werd bezorgd, konden we ons niet meer beheersen… Uitpakken en in elkaar zetten dus.

    Wat is-tie leuk he?!
    Voor de leuk meteen maar zijn "serviesgoed" erop gezet, dus hij hoeft alleen nog maar aan tafel te komen en dan schuiven we hem zo zijn stoel in.
    Onnodig om te zeggen dat we er helemaal klaar voor zijn. Bijna al zijn kleren (en lakens en handdoeken en pyama's en, en, enz)  zijn nu gewassen en hangen weer in de kast. Maar liever zouden we het meteen in de koffer doen. Ook Erik is geslaagd voor een net overhemd voor het officiële deel in China. De familie van Barneveld kan voor de dag komen ;-) .
    Verder komen we de dagen op zich wel door. We werken natuurlijk allebei. En hier en daar pak ik vast wat op om extra schoon te maken of een kast uit te ruimen (medicijnen niet meer binnen handbereik van Joshua en zo). Iedere keer zijn er toch wel weer wat laatste dingen. Nu nog een nagelschaartje en anti-slip sokken voor Joshua kopen (normaal gesproken val je erover, maar nu natuurlijk nergens te krijgen in zijn maat). Ook ben ik bezig om een boodschappenlijstje te maken van dingen die we straks in huis moeten hebben. Vandaag heb ik ondekt dat ik zo'n kritische moeder lijk: ik wilde Dreumeskoekjes kopen voor Joshua, maar ik las dat daar 24% suiker in zit en ik had bedacht dat we daar
    (voorlopig ;-) ) nog even niet mee beginnen. Ai, streng.
    Voor mijn gevoel draait ons hele leventje rondom onze, tot nu toe onbekende, afreisdatum. En alles wat ik wil vertellen lijkt op de een of andere manier iedere keer over Joshua te gaan.
    Vandaag hadden we een leuke afleiding: Hunter had een speelafspraak met de 4 maanden oude Benner Sennenpup Eeyore, van mijn vriendin. Hunter ligt nu volkomen uitgeteld om zijn mand, maar ze hebben het wel heel leuk gehad!

    De kamer van Joshua is inmiddels we zo'n beetje klaar: we hebben een mooie lamp gekocht, de kast is vastgeschroefd aan de muur en het kommodeplankje hangt ook. Foto's volgen!
    Mooie cliffhanger hè?

    04-08-2010 Stilte…
    En we hopen natuurlijk dat het stilte voor de storm zal zijn.
    Terecht kregen we klachten dat we te weinig van ons laten horen. En juist nu zijn jullie zo benieuwd of er al weer wat te melden valt. We zouden dat zoooo graag willen! Het is erg gek om rekening te houden met de belangrijkste reis van ons leven die nog geen definitieve afreisdatum heeft. Ik word er onrustig van en ben daardoor niet altijd het zonnetje in huis…
    Inmiddels zijn we gewoon rustig doorgegaan met de voorbereidingen: Er hangen gordijnen op zijn kamer en Erik heeft de houten treinbaan getest voor Joshua ;-) .

    Ook de saaie dingen zijn voor het grootste deel al geregeld: Joshua is aangemeld bij de verzekering en we hebben informatie aangevraagd bij advocatenkantoor Koomen en Franken om straks ook de adoptie naar Nederlands recht goed af te kunnen ronden. En als je dan al zoveel hebt gedaan, dan doe je ook de dingen met laagste prioriteit: Vandaag een supergave, stoere, leuke winter(!)jas voor Joshua gekocht! Het moet niet gekker worden ;-) !
    Iedere dag kijk ik even op het weerbericht van Guilin (waar Joshua nu woont) en van Nanning (waar we naar toe gaan) en het is er ver-schrik-ke-lijk heet. Gerust 35 graden Celsius en een gevoelstemperatuur van boven de 40 graden. Dat is niet leuk meer! Hopelijk hebben ze goede airconditioning. Ik ga ervan uit dat Joshua er aan gewend is en dat hij er geen last van heeft.
    Vrienden van ons zijn op vakantie in Guilin geweest en hebben prachtige foto's gemaakt van de omgeving. Deze hebben we uitgebreid kunnen bewonderen.
    Op 17 juli zijn we naar Schiphol geweest en hebben daar Geertje, Roland en Sem opgehaald die na hun adoptiereis weer thuis kwamen. Eerst samen met Chris en Nicole een badje/zandbakje in de tuin voor Sem gezet en toen, via Anita, Edwin en Xue-Ling naar Schiphol. Ingrid, Steven en Xue-Lan hadden er een dagje uit van gemaakt. Eerst natuurlijk even eten bij de Burger King en genieten van de meiden. Dan naar de aankomsthal. Daar wordt de spanning wel opgebouwd hoor. Het is toch zo bijzonder om je vrienden ineens als papa en mama te zien! En ze zagen er alledrie stralend uit! Ik beloof alvast dat ons dat zo niet gaat lukken ;-) . En dan het idee dat wij de volgende keer daar achter dat glas staan en Joshua aan jullie kunnen showen!
    Verder zijn we nog bij Edwin en Anita geweest met z'n allen. Alleen Ingrid, Steven en Xue-Lan konden er niet bij zijn. Maar Joshua kreeg, toch van allemaal, een mini-Bosch werkbank! Super gaaf zeg! DVD van Bob de Bouwer erbij en Joshua leert op vroege leeftijd dat alle (ja hoor, alle) schroefjes losgedraaid kunnen worden ;-) .

    En natuurlijk hebben we weer lekker gekletst, film gekeken, gegeten en gedronken en genoten van Sem en Xue-Ling die samen al aan het spelen waren. Zo schattig!
    Hopelijk horen we snel bericht over een definitieve afreisdatum. Ons adoptiebureau geeft aan dat het wel eens lastig zou kunnen worden om vliegtickets te boeken in het hoogseizoen. We rekenen erop dat we echt niet eerder gaan dan 27 augustus of 5 september, maar hopen natuurlijk dat het eerder is.
    Morgen naar het Kruidvat: de Pampers zijn in de mats ;-)

    07-07-2010 Voorbereidingen
    Heerlijk om naar zijn foto te kijken he? En jullie begrijpen dat ik dit geheel onbevooroordeeld zeg ;-) !
    We genieten van zijn foto's en lezen regelmatig zijn rapportje en zo leren we hem steeds beter leren kennen. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. We zijn vreselijk benieuwd naar zijn stem, hoe hij zal zijn, of hij ons aardig vindt en ons durft te vertrouwen en we willen natuurlijk weten hoe het nu met hem gaat en hoe groot/zwaar hij nu is. En omdat we dat alemaal niet weten is het soms, nog steeds, heel onwerkelijk. Maar als ik dan mijn laptop opstart en zie een grote foto van onze grote vent dan krijg ik iedere keer zo'n vreselijk stomme, verliefde grijns op mijn gezicht ;-) .
    Inmiddels hebben we van het reisbureau de proforma-rekening ontvangen, met daarop de voorlopige afreisdatum van 27 augustus. Dat zou technisch gezien een week eerder of later kunnen worden, maar ik ga ervan uit dat het de 27e zal blijven. De datum viel me wel tegen. Ik had gedacht dat 20 augustus wel haalbaar zou zijn. Wel bijzonder om te lezen dat we met z'n tweeen heen gaan en met z'n drietjes terug!
    En wat doen we verder zoal: Zaterdag hebben we wat reisgenootjes ontmoet. Met hen reizen we ook af naar de provincie en dat betekent dat we allemaal op dezelfde dag en hetzelfde moment ons kindje gaan krijgen. Wij vonden het erg leuk om ze al ontmoet te hebben en het was ook erg gezellig. Natuurlijk zijn we benieuwd wie er nog meer met ons meereizen, maar die zullen we dan wel bij het afreisgesprek ontmoeten.
    Verder hebben we Joshua al laten inschrijven bij onze huisarts en hebben we vandaag onze vaccinaties (3 pp!) al gehad. Erik heeft een stijf been en ik een stijve arm, maar ach, dat zijn we ook zo weer vergeten en het is voor het goede doel.
    Ook kom ik zo nu en dan nog met een kledingstuk thuis, of een mooie antilekbeker. En vandaag hebben we zijn knuffel gekocht, waarvan we hopen dat het zijn vaste knuffel gaat worden de komende jaren. Het is een giraffe en voldoet aan alle eisen: niet te groot of te klein, heerlijk zacht, goed wasbaar, goed vast te kunnen houden door kleine knuistjes en over een paar jaar nog steeds stoer!
    En: Ik ben geslaagd voor kleding voor de officiële momenten in China. Dat vond ik wel moeilijk, maar nu heb ik een jurk waarin in mij lekker voel en die netjes genoeg is. Nu voor Erik nog een nieuw overhemd en voor Joshua nog een nette broek. Vandaag zijn eerste stoere schoentjes gekocht. Zo schattig, van die kleine stappers in zijn kast!
    Advocatenkantoor Franken en Koomen sturen ook informatie toe, zodat we de adoptie naar Nederlands recht straks ook zo snel mogelijk kunnen afronden en Erik gaat morgen naar de kapper om daarna pasfoto's te laten maken voor het visum.
    We genieten ook erg van de reisverhalen en foto's van vrienden en kennissen die op dit moment hun adoptiereis maken. En letten meteen op praktische dingen als kledingmaten e.d. ;-) .
    Jullie begrijpen: We zijn er druk mee. Maar het is erg leuk om te doen en helpt goed om de tijd door te komen. Op dit moment zijn we nog rustig, maar ik denk dat we in augustus wel ongeduldiger zullen worden.

    29-06-2010 Joshua in full color
    Ja hoor: de foto's zijn binnen! Zoals in het dossier stond: een lachebekkie ;-)

    24-06-2010 Joshua Run Dong
    Trots en gelukkig stellen wij aan jullie voor: onze zoon Joshua Run Dong  

    Joshua is geboren op 26 december 2008. Volgens zijn rapportje is hij een lachebekje en een heel gezellig en sociaal mannetje. Eind augustus, begin september mogen we naar hem toe! Om hem voor altijd in onze armen te sluiten!
    Op dit moment verblijft hij in het Guilin SWI in de provincie Guangxi. Als iemand dit leest die informatie over dit tehuis heeft wat jullie met ons willen delen, wil je ons dan mailen? Ons emailadres is irene.van.barneveld@live.nl. Dat wordt bijzonder gewaardeerd!
    En dat hij niet alleen bij ons welkom is, dat is wel duidelijk! We hebben nu al veel felicitaties gekregen. En Joshua is ook al verwend met kadootjes. Lieve mensen, bedankt voor al jullie lieve reacties. Ook voor Joshua zal het heel belangrijk zijn te weten dat hij door zoveel mensen welkom wordt geheten.

    22-06-2010 HET VOORSTEL
    We hebben een zoon!!!

    17-06-2010 Eerste week voorbij
    Ja, en dan is de eerste wachtweek (ruimschoots) voorbij.
    De eerste dagen fladderden heel wat zwermen vlinders door mijn buik. Heerlijk natuurlijk, maar het leidt je wel af ;-) . Daarna werd het weer wat rustiger en dat is ook wel fijn. Vier weken vlinders in je buik is wel wat veel en kost ook de nodige adrealine. En toen werd het 16 juni en vanaf die tijd komen de  kriebeltjes weer af en toe voorbij. Oh, oh, en we moeten zeker nog 2,5 week wachten. Wat moet dat worden?
    Veel afleiding zoeken maar. We gaan onder andere met de bende van 12,5 gezellig een dag naar de dierentuin.
    Intussen kopen vriendinnen papieren zakdoekjes voor me (in plaats van aandelen Kleenex), moet ik bij de tandarts zeggen dat ik mijn controlebeurt in december niet om 14.30 uur wil, omdat de kleine dan ligt te slapen, en heb ik bij de kapster 2 afspraken staan, zodat we kunnen kiezen welke het beste uit komt in verband met onze adoptiereis en knipt de kapster een "hippe mamalook" bij mij (hihi). Straks ook maar eens bellen waar het kinderbedjebedje blijft.
    Eigenlijk is er niets veranderd, maar zo langzamerhand sijpelt er steeds meer in ons leven wat er op wijst dat er nu écht een kindje in ons gezin komt!

    De eerste 08-06-2010 Ons voorstel ligt bij Kind en Toekomst

    " complete="true">

    En dat voelt zoooo goed!
    Zoals gezegd waren we redelijk rustig. Zelfs nog tot vanmorgen. En toen ik het zag staan op de site van Kind&Toekomst was ik blij, maar nog steeds rustig. Tot ik even met Erik belde. En daarna met Kind&Toekomst om te controleren of ze echt, echt ons dossier hadden gezien. En toen kwamen de tranen. Die steken gewoon af en toe de kop op vandaag. Ik laat het maar gaan, het zijn tranen van blijdschap!
    Mijn lijf giert van de adrealine. Vanaf morgen moeten we maar weer iets normaler gaan doen ;-) .
    Wat gebeurt er nu: Alle dossiers worden vertaald en het Ministerie van Justitie moet een vergunning en soms een ontheffing gaan verlenen. Hierop moeten we wachten. Tot die tijd weten we dus he-le-maal niets! En over 4 a 5 weken kunnen ze gaan bellen. Pas dan krijgen we een fotootje en wat gegevens van ons kindje.
    Spannende tijden! Het wordt steeds echter en ik wil er volop van genieten.
    We houden jullie op de hoogte! Liefs van ons.

    07-06-2010 Gematched!

    Rumor Queen en Meiling bevestigen dat de CCAA t/m 26 april 2006 heeft gematched.

    03-06-2010 De eerste geruchten

    De eerste geruchten zeggen dat 26 april gematched is. Dus wij, met een LID van 25 april 2006, zitten erbij!!! De ooievaar is opgestegen…
    Vandaag was een bijzondere dag. Ik had me voorgenomen niet voor lunchtijd RQ te checken. En toen kreeg ik om 9.15 uur een sms van Anita dat de cut-off van deze match 26 april zou zijn!!! Wow, ik geloof dat ik nog nooit zo snel naar de pc ben gerend ;-) .
    Vanmorgen leek het gerucht redelijk solide, maar pas in de loop van de dag heeft RQ er een waarde aan gehangen. Een R3. En R5 is een feit. Met andere woorden: er is eigenlijk nog niets zeker… Daar gaat onze adrealinestoot.
    Maar het was vanmorgen wel even heel bijzonder om samen met Anita te dromen over de DHL die vanmiddag in Halle onze documenten zou komen bezorgen. Kriebels en ook wel een traantje. Het idee dat de papieren in Nederland zouden liggen voelde zo warm en dichtbij. Over een paar dagen weten we vast meer. En Erik: die blijft gelukkig realistisch en rustig. Nog wel.

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Voorstel (2010)
    • By adoptievanbarneveld 17:49 |
    • Voorstel (2010) |
    • Reacties (0)

    11-08-2010 De reis
    Ja hoor: vertrek zaterdag 21 augustus, aankomst maandag 6 september 18:35 uur!

    10-08-2010 Kinderstoel
    De wandelwagen zit nog in de doos, maar toen gisteren onze kinderstoel werd bezorgd, konden we ons niet meer beheersen… Uitpakken en in elkaar zetten dus.

    Wat is-tie leuk he?!
    Voor de leuk meteen maar zijn "serviesgoed" erop gezet, dus hij hoeft alleen nog maar aan tafel te komen en dan schuiven we hem zo zijn stoel in.
    Onnodig om te zeggen dat we er helemaal klaar voor zijn. Bijna al zijn kleren (en lakens en handdoeken en pyama's en, en, enz)  zijn nu gewassen en hangen weer in de kast. Maar liever zouden we het meteen in de koffer doen. Ook Erik is geslaagd voor een net overhemd voor het officixeble deel in China. De familie van Barneveld kan voor de dag komen ;-) .
    Verder komen we de dagen op zich wel door. We werken natuurlijk allebei. En hier en daar pak ik vast wat op om extra schoon te maken of een kast uit te ruimen (medicijnen niet meer binnen handbereik van Joshua en zo). Iedere keer zijn er toch wel weer wat laatste dingen. Nu nog een nagelschaartje en anti-slip sokken voor Joshua kopen (normaal gesproken val je erover, maar nu natuurlijk nergens te krijgen in zijn maat). Ook ben ik bezig om een boodschappenlijstje te maken van dingen die we straks in huis moeten hebben. Vandaag heb ik ondekt dat ik zo'n kritische moeder lijk: ik wilde Dreumeskoekjes kopen voor Joshua, maar ik las dat daar 24% suiker in zit en ik had bedacht dat we daar
    (voorlopig ;-) ) nog even niet mee beginnen. Ai, streng.
    Voor mijn gevoel draait ons hele leventje rondom onze, tot nu toe onbekende, afreisdatum. En alles wat ik wil vertellen lijkt op de een of andere manier iedere keer over Joshua te gaan.
    Vandaag hadden we een leuke afleiding: Hunter had een speelafspraak met de 4 maanden oude Benner Sennenpup Eeyore, van mijn vriendin. Hunter ligt nu volkomen uitgeteld om zijn mand, maar ze hebben het wel heel leuk gehad!

    De kamer van Joshua is inmiddels we zo'n beetje klaar: we hebben een mooie lamp gekocht, de kast is vastgeschroefd aan de muur en het kommodeplankje hangt ook. Foto's volgen!
    Mooie cliffhanger hxe8?

    04-08-2010 Stilte…
    En we hopen natuurlijk dat het stilte voor de storm zal zijn.
    Terecht kregen we klachten dat we te weinig van ons laten horen. En juist nu zijn jullie zo benieuwd of er al weer wat te melden valt. We zouden dat zoooo graag willen! Het is erg gek om rekening te houden met de belangrijkste reis van ons leven die nog geen definitieve afreisdatum heeft. Ik word er onrustig van en ben daardoor niet altijd het zonnetje in huis…
    Inmiddels zijn we gewoon rustig doorgegaan met de voorbereidingen: Er hangen gordijnen op zijn kamer en Erik heeft de houten treinbaan getest voor Joshua ;-) .

    Ook de saaie dingen zijn voor het grootste deel al geregeld: Joshua is aangemeld bij de verzekering en we hebben informatie aangevraagd bij advocatenkantoor Koomen en Franken om straks ook de adoptie naar Nederlands recht goed af te kunnen ronden. En als je dan al zoveel hebt gedaan, dan doe je ook de dingen met laagste prioriteit: Vandaag een supergave, stoere, leuke winter(!)jas voor Joshua gekocht! Het moet niet gekker worden ;-) !
    Iedere dag kijk ik even op het weerbericht van Guilin (waar Joshua nu woont) en van Nanning (waar we naar toe gaan) en het is er ver-schrik-ke-lijk heet. Gerust 35 graden Celsius en een gevoelstemperatuur van boven de 40 graden. Dat is niet leuk meer! Hopelijk hebben ze goede airconditioning. Ik ga ervan uit dat Joshua er aan gewend is en dat hij er geen last van heeft.
    Vrienden van ons zijn op vakantie in Guilin geweest en hebben prachtige foto's gemaakt van de omgeving. Deze hebben we uitgebreid kunnen bewonderen.
    Op 17 juli zijn we naar Schiphol geweest en hebben daar Geertje, Roland en Sem opgehaald die na hun adoptiereis weer thuis kwamen. Eerst samen met Chris en Nicole een badje/zandbakje in de tuin voor Sem gezet en toen, via Anita, Edwin en Xue-Ling naar Schiphol. Ingrid, Steven en Xue-Lan hadden er een dagje uit van gemaakt. Eerst natuurlijk even eten bij de Burger King en genieten van de meiden. Dan naar de aankomsthal. Daar wordt de spanning wel opgebouwd hoor. Het is toch zo bijzonder om je vrienden ineens als papa en mama te zien! En ze zagen er alledrie stralend uit! Ik beloof alvast dat ons dat zo niet gaat lukken ;-) . En dan het idee dat wij de volgende keer daar achter dat glas staan en Joshua aan jullie kunnen showen!
    Verder zijn we nog bij Edwin en Anita geweest met z'n allen. Alleen Ingrid, Steven en Xue-Lan konden er niet bij zijn. Maar Joshua kreeg, toch van allemaal, een mini-Bosch werkbank! Super gaaf zeg! DVD van Bob de Bouwer erbij en Joshua leert op vroege leeftijd dat alle (ja hoor, alle) schroefjes losgedraaid kunnen worden ;-) .

    En natuurlijk hebben we weer lekker gekletst, film gekeken, gegeten en gedronken en genoten van Sem en Xue-Ling die samen al aan het spelen waren. Zo schattig!
    Hopelijk horen we snel bericht over een definitieve afreisdatum. Ons adoptiebureau geeft aan dat het wel eens lastig zou kunnen worden om vliegtickets te boeken in het hoogseizoen. We rekenen erop dat we echt niet eerder gaan dan 27 augustus of 5 september, maar hopen natuurlijk dat het eerder is.
    Morgen naar het Kruidvat: de Pampers zijn in de mats ;-)

    07-07-2010 Voorbereidingen
    Heerlijk om naar zijn foto te kijken he? En jullie begrijpen dat ik dit geheel onbevooroordeeld zeg ;-) !
    We genieten van zijn foto's en lezen regelmatig zijn rapportje en zo leren we hem steeds beter leren kennen. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. We zijn vreselijk benieuwd naar zijn stem, hoe hij zal zijn, of hij ons aardig vindt en ons durft te vertrouwen en we willen natuurlijk weten hoe het nu met hem gaat en hoe groot/zwaar hij nu is. En omdat we dat alemaal niet weten is het soms, nog steeds, heel onwerkelijk. Maar als ik dan mijn laptop opstart en zie een grote foto van onze grote vent dan krijg ik iedere keer zo'n vreselijk stomme, verliefde grijns op mijn gezicht ;-) .
    Inmiddels hebben we van het reisbureau de proforma-rekening ontvangen, met daarop de voorlopige afreisdatum van 27 augustus. Dat zou technisch gezien een week eerder of later kunnen worden, maar ik ga ervan uit dat het de 27e zal blijven. De datum viel me wel tegen. Ik had gedacht dat 20 augustus wel haalbaar zou zijn. Wel bijzonder om te lezen dat we met z'n tweeen heen gaan en met z'n drietjes terug!
    En wat doen we verder zoal: Zaterdag hebben we wat reisgenootjes ontmoet. Met hen reizen we ook af naar de provincie en dat betekent dat we allemaal op dezelfde dag en hetzelfde moment ons kindje gaan krijgen. Wij vonden het erg leuk om ze al ontmoet te hebben en het was ook erg gezellig. Natuurlijk zijn we benieuwd wie er nog meer met ons meereizen, maar die zullen we dan wel bij het afreisgesprek ontmoeten.
    Verder hebben we Joshua al laten inschrijven bij onze huisarts en hebben we vandaag onze vaccinaties (3 pp!) al gehad. Erik heeft een stijf been en ik een stijve arm, maar ach, dat zijn we ook zo weer vergeten en het is voor het goede doel.
    Ook kom ik zo nu en dan nog met een kledingstuk thuis, of een mooie antilekbeker. En vandaag hebben we zijn knuffel gekocht, waarvan we hopen dat het zijn vaste knuffel gaat worden de komende jaren. Het is een giraffe en voldoet aan alle eisen: niet te groot of te klein, heerlijk zacht, goed wasbaar, goed vast te kunnen houden door kleine knuistjes en over een paar jaar nog steeds stoer!
    En: Ik ben geslaagd voor kleding voor de officixeble momenten in China. Dat vond ik wel moeilijk, maar nu heb ik een jurk waarin in mij lekker voel en die netjes genoeg is. Nu voor Erik nog een nieuw overhemd en voor Joshua nog een nette broek. Vandaag zijn eerste stoere schoentjes gekocht. Zo schattig, van die kleine stappers in zijn kast!
    Advocatenkantoor Franken en Koomen sturen ook informatie toe, zodat we de adoptie naar Nederlands recht straks ook zo snel mogelijk kunnen afronden en Erik gaat morgen naar de kapper om daarna pasfoto's te laten maken voor het visum.
    We genieten ook erg van de reisverhalen en foto's van vrienden en kennissen die op dit moment hun adoptiereis maken. En letten meteen op praktische dingen als kledingmaten e.d. ;-) .
    Jullie begrijpen: We zijn er druk mee. Maar het is erg leuk om te doen en helpt goed om de tijd door te komen. Op dit moment zijn we nog rustig, maar ik denk dat we in augustus wel ongeduldiger zullen worden.

    29-06-2010 Joshua in full color
    Ja hoor: de foto's zijn binnen! Zoals in het dossier stond: een lachebekkie ;-)

    24-06-2010 Joshua Run Dong
    Trots en gelukkig stellen wij aan jullie voor: onze zoon Joshua Run Dong  

    Joshua is geboren op 26 december 2008. Volgens zijn rapportje is hij een lachebekje en een heel gezellig en sociaal mannetje. Eind augustus, begin september mogen we naar hem toe! Om hem voor altijd in onze armen te sluiten!
    Op dit moment verblijft hij in het Guilin SWI in de provincie Guangxi. Als iemand dit leest die informatie over dit tehuis heeft wat jullie met ons willen delen, wil je ons dan mailen? Ons emailadres is irene.van.barneveld@live.nl. Dat wordt bijzonder gewaardeerd!
    En dat hij niet alleen bij ons welkom is, dat is wel duidelijk! We hebben nu al veel felicitaties gekregen. En Joshua is ook al verwend met kadootjes. Lieve mensen, bedankt voor al jullie lieve reacties. Ook voor Joshua zal het heel belangrijk zijn te weten dat hij door zoveel mensen welkom wordt geheten.

    22-06-2010 HET VOORSTEL
    We hebben een zoon!!!

    17-06-2010 Eerste week voorbij
    Ja, en dan is de eerste wachtweek (ruimschoots) voorbij.
    De eerste dagen fladderden heel wat zwermen vlinders door mijn buik. Heerlijk natuurlijk, maar het leidt je wel af ;-) . Daarna werd het weer wat rustiger en dat is ook wel fijn. Vier weken vlinders in je buik is wel wat veel en kost ook de nodige adrealine. En toen werd het 16 juni en vanaf die tijd komen de  kriebeltjes weer af en toe voorbij. Oh, oh, en we moeten zeker nog 2,5 week wachten. Wat moet dat worden?
    Veel afleiding zoeken maar. We gaan onder andere met de bende van 12,5 gezellig een dag naar de dierentuin.
    Intussen kopen vriendinnen papieren zakdoekjes voor me (in plaats van aandelen Kleenex), moet ik bij de tandarts zeggen dat ik mijn controlebeurt in december niet om 14.30 uur wil, omdat de kleine dan ligt te slapen, en heb ik bij de kapster 2 afspraken staan, zodat we kunnen kiezen welke het beste uit komt in verband met onze adoptiereis en knipt de kapster een "hippe mamalook" bij mij (hihi). Straks ook maar eens bellen waar het kinderbedjebedje blijft.
    Eigenlijk is er niets veranderd, maar zo langzamerhand sijpelt er steeds meer in ons leven wat er op wijst dat er nu xe9cht een kindje in ons gezin komt!

    De eerste 08-06-2010 Ons voorstel ligt bij Kind en Toekomst

    " complete="true">

    En dat voelt zoooo goed!
    Zoals gezegd waren we redelijk rustig. Zelfs nog tot vanmorgen. En toen ik het zag staan op de site van Kind&Toekomst was ik blij, maar nog steeds rustig. Tot ik even met Erik belde. En daarna met Kind&Toekomst om te controleren of ze echt, echt ons dossier hadden gezien. En toen kwamen de tranen. Die steken gewoon af en toe de kop op vandaag. Ik laat het maar gaan, het zijn tranen van blijdschap!
    Mijn lijf giert van de adrealine. Vanaf morgen moeten we maar weer iets normaler gaan doen ;-) .
    Wat gebeurt er nu: Alle dossiers worden vertaald en het Ministerie van Justitie moet een vergunning en soms een ontheffing gaan verlenen. Hierop moeten we wachten. Tot die tijd weten we dus he-le-maal niets! En over 4 a 5 weken kunnen ze gaan bellen. Pas dan krijgen we een fotootje en wat gegevens van ons kindje.
    Spannende tijden! Het wordt steeds echter en ik wil er volop van genieten.
    We houden jullie op de hoogte! Liefs van ons.

    07-06-2010 Gematched!

    Rumor Queen en Meiling bevestigen dat de CCAA t/m 26 april 2006 heeft gematched.

    03-06-2010 De eerste geruchten

    De eerste geruchten zeggen dat 26 april gematched is. Dus wij, met een LID van 25 april 2006, zitten erbij!!! De ooievaar is opgestegen…
    Vandaag was een bijzondere dag. Ik had me voorgenomen niet voor lunchtijd RQ te checken. En toen kreeg ik om 9.15 uur een sms van Anita dat de cut-off van deze match 26 april zou zijn!!! Wow, ik geloof dat ik nog nooit zo snel naar de pc ben gerend ;-) .
    Vanmorgen leek het gerucht redelijk solide, maar pas in de loop van de dag heeft RQ er een waarde aan gehangen. Een R3. En R5 is een feit. Met andere woorden: er is eigenlijk nog niets zeker… Daar gaat onze adrealinestoot.
    Maar het was vanmorgen wel even heel bijzonder om samen met Anita te dromen over de DHL die vanmiddag in Halle onze documenten zou komen bezorgen. Kriebels en ook wel een traantje. Het idee dat de papieren in Nederland zouden liggen voelde zo warm en dichtbij. Over een paar dagen weten we vast meer. En Erik: die blijft gelukkig realistisch en rustig. Nog wel.

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    • Wachten op voorstel (2010)
    • By adoptievanbarneveld 22:28 |
    • Wachten op voorstel (2010) |
    • Reacties (57)

    01-06-2010 Oxfam Novib Trailwalker
    Ook dit jaar gaan ze het weer doen: 1 team, 4 mensen die allen non-stop 100 kilometer gaan wandelen! Dat doen ze niet helemaal voor niets, maar voor het goede doel: zoveel mogelijk kinderen in Uganda scholing kunnen geven. Vinden jullie dit ook een goed doel: Sponser hen dan! Ieder bedrag(je) is welkom. Rekeningnummers en blogjes van de mannen kunnen jullie vinden op http://clubvan100-2.webs.com/. Zaterdag 5 juni om 10.30 uur gaan ze van start. Ze zijn dan ook te volgen via twitter: http://clubvan100-2.webs.com/twitter.htm

    31-05-2010 Kinderkamer
    Ja! Zaterdag is de kinderkamer bezorgd! Althans, een deel daarvan. Het bedje wordt nageleverd. Wel balen dat dat er niet was, want ik had het al zo graag opgemaakt en er een gezellige knuffel in gezet. Maar de kast en de kommode zijn wel geleverd en die hebben Edwin en Erik in elkaar gezet. Terwijl de mannen stevig aan de klus waren, zijn de dames (Anita, Xue-Ling en Irene) naar een feest in het Stadspark geweest. Toen de meubels klaar waren, moesten we nog even beslissen wat de beste plek voor ze was in de kamer en daarna: bubbels om mee te proosten. En natuurlijk waren Chris en Nicole daar ook bij ;-) . En wat Hunter betreft: die heeft er een nieuwe fan bij. Xue-Ling!

    <img

    ">

    <img

    Tsja,en dan begint morgen de maand juni. De maand waarin we gematched zullen worden! Ik probeer een beetje koel te blijven, maar een paar maal per dag kijk ik wel op RQ en op hun forum op zoek naar het begin van een gerucht. Maar de kans is het grootst dat pas half juni ons dossier naar Kind&Toekomst zal worden gestuurd. Wat heel leuk is is dat we nu contact hebben met wat stellen met dezelfde inlogdatum als wij. Dat betekent dat we met elkaar naar China zullen reizen. Als er meer mensen een LID van 25 april 2006 hebben, laat dan een berichtje in ons gastenboek achter (helemaal onderaan deze pagina) en dan stuur ik je een mail terug.

    25-05-2010 Wat zegt Kind en Toekomst?
    Nou, die zegt he-le-maal niets. Vanmorgen even met ze gebeld om een beetje in the picture te blijven bij hen. Ze vonden zelfs dat we er helemaal niet op konden rekenen dat we bij de volgende batch zitten! Ai. Verder konden ze niet vertellen of er bij hen veel inschrijvingen met een logindatum van 25 april 2006 waren. Jammer, want dat leek me leuk om te weten. En ik had graag willen weten wat we nu allemaal al konden voorbereiden, zodat we niet straks pas op het laatste moment alles hoefden te doen. Ze had geen tips…Maar, ze heeft beloofd om voor ons te duimen dat we toch bij de volgende batch zitten. Gelukkig maar ;-)

    14-05-2010 Wat zegt Rumor Queen?
    Misschien snappen jullie inmiddels dat Rumor Queen (RQ) in het land van adoptie waar weinig informatie is, zij ongeveer de enige informatie levert. Komende spannende maand is zij dus onze belangrijkste informatiebron.
    Vandaag wil ik iets van haar site laten zien. Zij berekent op basis van ervaring de datum waarop we de volgende (onze!) matching kunnen verwachten. Dit is wat zij zegt:"If we look purely at numbers then the soonest we’d expect to see referrals would be Monday, June 7; the latest would be Thursday, July 1; and the most likely date would be Monday, June 14".
    En bij mij begint het ineens vreselijk te kriebelen!

    11-05-2010 Er is weer gematched!

    Het is nog onofficieel, maar er is gematched en de cutoff date lijkt 21 april te zijn. Alle mensen die tot en met 21 april 2006 zijn ingeschreven zijn nu dus gematched met een kindje.
    Wij moeten nog even wachten, maar de verwachting is dat we er de volgende keer bij zitten!!!!!
    Ook al duurt het voor mijn gevoel nog een eeuwigheid voordat we ons kindje voor altijd in onze armen mogen sluiten, toch is het ook lekker om te weten dat er nu, op dit moment, iemand in China ons dossier in handen heeft en beslist voor wie wij mogen zorgen.
    Nu maar hopen dat er volgende maand volgend schema wordt gematched en dat de CCAA geen reden heeft om de matchingen op te schuiven…

    25-04-2010 25 april 2006
    Op 25 april 2006 zijn onze papieren ingelogd in China. Vanaf deze tijd weet China dat wij heel erg graag een kindje uit hun land willen adopteren. Nu is het 4 jaar later en is het bijna zo ver. Nogmaals: wij rekenen er absoluut niet op dat we bij de volgende batch zitten, maar toch bemerk ik bij mezelf een soort onrust. Normaal gesproken zit ik regelmatig achter de computer en kijk zo naar wat vaste sites, maar ik merk nu dat ik ongedurig ben en eigenlijk maar 1 ding wil lezen: namelijk dat we gematched zijn. Open ik de site van RQ, dan wil ik lezen dat we gematched zijn (let wel: alleen als R5). Open ik het nieuws dan wil ik lezen dat China zojuist de snelheid voor internationale adopties heeft verhoogd (met onmiddellijke ingang). Lees ik een reisblog van mensen in China dan wil ik lezen dat zij al weten welke kamer voor onze adoptiereis is gereserveerd. Eigenlijk wil ik Stichting Kind&Toekomst weer eens bellen, maar weet dat het geen zin heeft, want ik wil alleen maar horen dat we gematched zijn en wat onze afreisdatum is (volgende week bijvoorbeeld).
    Klink ik onredelijk. Ja, wel een beetje. Maar ik ben niet gek geworden hoor. Ik kan ook nog prima genieten van een bijzonder relaxed weekendje in de zon, in de tuin met man en hond.
    Deze week heb ik de kinderkamer verder leeggeruimd. Edward en Erik hebben de kasten eruit getild. En toen was de kamer leeg. Op wat plamuurwerk na, klaar om geschilderd te worden. Op de bestelbon van het kamertje stond levertijd "mei" vermeld, dus ik wilde begin mei maar eens beginnen met bellen ;-) .
    Vrijdag zijn we verrast door een gulle gever van wie we een prachtige, superroze, rugdrager hebben gekregen! Heel gaaf. En van de week kon ik me niet beheersen en heb voor het eerst roze rompertjes gekocht. En dat is ook iets wat nu wel heel erg begint te kriebelen: de grote vraag of het een jongetje of een meisje wordt… Eigenlijk moet ik dan nu schrijven dat we ons afvragen of we papa en mama mogen worden van een zoon of van een dochter. Dat is dan gelijk zo'n kippenvelmoment. En dan ben ik gelijk weer ongeduldig. Even kijken op RQ of we al gematched zijn ;-) .

    12-04-2010 Projections
    Voor veel lezers is dit een saai en onbegrijpelijk stukje, maar voor ons is deze informatie heeeel belangrijk. Iedere maand geeft de Rumor Queen (RQ) op basis van veel rekenwerk en historische cijfers haar verwachtingen voor de grootte van de volgende batch. Met andere woorden: tot en met welke datum er de volgende keer gematched gaat worden. Voorheen was deze voorspelling leuk voor onze lange termijn planning (b.v. volgend jaar moeten we echt beginnen met de kinderkamer). Maar nu hangt het er om of we de volgende batch (in mei!!!) of in juni gematched gaan worden. RQ denkt dat het mogelijk is dat we er de volgende keer bij kunnen zitten. Het is wel heel erg onze grote wens, maar meest waarschijnlijk is toch wel dat we bij de batch van juni zitten. We hebben zeer trouwe lezers die hopen dat RQ dit keer gelijk heeft.
    Graag deel ik met jullie dit citaat:"Heb je RQ al gelezen: "Basically, I think this means the most likely cut-off date is going to be April 21, 24 or 25." Zie je die laatste……Zie je het, zie je het?????? DAT IS JULLIE LID!!!!! Een klein beetje stuiteren is inmiddels geoorloofd!"
    Snappen jullie nu dat dat saaie rekenwerk nu zo belangrijk voor ons is?

    06-04-2010 Matching t/m 17 april 2006

    Nog maar 8 dagen te matchen! We zijn uit de dubbele cijfers!! Eerlijk is eerlijk: dat was nog niet zo tot me doorgedrongen, totdat Erik bovenstaand plaatje had geplaatst. Maar dat ziet er wel heel goed uit!
    Voor Geertje en Roland, en al die andere mensen die in deze batch zitten, ziet het er natuurlijk nog beter uit. Zij kunnen tussen nu en 5 weken informatie over hun kindje verwachten. Spannende tijden voor hen.
    Voor ons lijkt het erop dat ik me aan mijn verwachting kan houden van het blogje van 2 maart: in mei wordt er waarschijnlijk gematched tot en met 22 april (46 RQdossiers) en dan worden we hopenlijk in juni gematched! Maar je hoort mij niet klagen als we er in mei al bij zitten hoor ;-) !

    02-04-2010 Gedachtensprongetje
    Deze week waren er weer een paar matchingsgeruchten. Niet veel, maar wat er was was consistent. Er zou gematched zijn tot en met 17 april. Zo'n beetje wat ik had voorspeld op basis van de laatste matchingen. Er is echter geen enkele bevestiging dat ze al zijn opgestuurd. Normaal gesproken zouden we dat nu dan ook hebben verwacht. Voor Geertje en Roland en hun reisgenoten is dit zuur, want zij kijken de koerier met de voorstellen uit China echt naar Nederland!
    Voor mij is het ook niet zo goed. Ik heb namelijk bedacht dat de 17e nog niet bevestigd is als sluitingsdatum. Dan zou het dus ook 18 april kunnen zijn. En dan zouden we er de matching hierna al aan de beurt kunnen zijn!!!
    Sjonge, wel lekker hoor, even die adrealine en kippenvel. Maar het is veel verstandiger om iets nuchterder en reeeler te zijn. Dat ben ik ook het grootste deel van de tijd. En soms laat ik me even meeslepen…

    26-03-2010 Meet Max
    Op één dag na precies 4 jaar geleden lieten we ons inschrijven bij Stichting Kind en Toekomst. Vandaag hebben we de kinderkamer besteld.
    We wisten welke meubeltjes we wilden hebben, maar wilden nog wel een plankje voor boven de kommode kiezen en ons laten voorlichten over een goed matras. Toen we alles hadden uitgekozen kregen we van de verkoopster de megagrote knuffelpup Max. Heerlijk zacht. Heerlijk groot en heerlijk om vast te houden. En toen moest ik huilen. Zo maar. Ineens. En als de sluizen eenmaal open gaan… Ik ben dus maar even weggelopen van de tafel onder het mom van "even nog de meubeltjes bekijken". Er waren ineens zoveel emoties. Een deel verdriet over het vreselijk lange wachten en een deel de blijdschap en opgewondenheid dat het nu eindelijk ging gebeuren. Dat we straks ons eigen kindje in dat bedje weltrusten mogen wensen. De verkoopster kwam heel lief, samen met Max, een bekertje water brengen.

    En toen moesten we dus de levertijd bespreken. Er zit een levertijd van 10 weken op, dus ze schreef op het bestelformulier de periode "eind mei"op. Toen we afspraken dat ze konden bellen als het binnen was, streepte ze "eind" door. Hmm, betekent dat dat de meubeltjes misschien wel eerder komen? Ik was binnengekomen met het idee dat het prima was als in juni de meubeltjes bezorgd konden worden, maar nu ben ik wel blij dat ze eerder komen. Misschien ineens zelfs wel een beetje ongeduldig ;-) !
    .

    Thuis hebben we de aankoop gevierd met koffie en gebak en daarna kregen we de kriebels. Er moet namelijk nog wel een en ander worden opgeruimd en kasten worden gereorganiseerd, voordat we met de kinderkamer aan de slag kunnen. Een goed begin hebben we al gemaakt.
    Laat nou maar weer een matchingsronde komen. Dan weten wij weer hoe ver we opgeschoten zijn. En, veel belangrijker, dan zijn Geertje en Roland en hun reisgenoten ook gematched!

    20-03-2010 Aankomsten op Schiphol
    Wauw, een aankomst op Schiphol blijft bijzonder.
    Op 5 maart vertrokken Edwin en Anita en Steven en Ingrid met hun reisgenoten naar China, naar hun kinderen. Dankzij de moderne technologie konden zij ons bijna iedere dag op de hoogte houden en ons foto's en soms een filmpje laten zien. Iedere dag dus een paar keer ingelogd op hun weblog. Op "Dochtersdag"heb ik zelfs op mijn werk regelmatig naar hun sites gekeken of er nog nieuws was. Hoezo ongeduldig ;-) .
    Op 20 maart zijn zij als gezin thuis gekomen. De avond ervoor hebben Nicole en ik nog even boodschappen gedaan om de picknickmanden, die we al samen met Geertje hadden gekocht, te vullen. Er zat van alles in. Van champagne tot pindakaas en dreumeskoeken. De mand van Ingrid en Steven was extra versierd met slingers en een opblaas40, want zij zijn allebei tijdens deze reis 40 jaar geworden.
    Op zaterdag hebben we eerst verzameld bij Geertje en Roland. De ouders van Roland wilden ook graag een keer mee, dus zij waren er ook gezellig bij. Bij aankomst op Schiphol hebben we eerst uitgebreid gedineerd bij Burger's King. Het was leuk om te zien dat er al verschillende welkomscommitées aan kwamen. We zijn toch wel veel bekenden tegen gekomen. Hartstikke leuk natuurlijk.
    Toen dus op weg naar aankomsthal 2. De spanning wordt dan al flink opgevoerd, maar gelukkig was daar een heel stoer jongentje van vijfeneenhalf jaar die mijn hand stevig vast hield (smelt).
    Eerst zagen we Steven en Ingrid die heel trots en beschermend Xue-Lan vast hield en even later kwamen ook Edwin en Anita hun dochter Xue-Ling showen. Vanaf dat moment hebben we natuurlijk zoveel mogelijk foto's en film gemaakt, want dat konden ze zelf nu niet doen. Als we de foto's bekijken, zien we vooral dat we echt niet de enigen waren die foto's hebben gemaakt. (Trotse ouders: we zetten ze voor jullie op CD hoor!)
    Omdat ik een ontzettende emomuts ben had ik er natuurlijk voor gezorgd dat ik meer dan voldoende zakdoeken bij me had, maar ik heb ze niet nodig gehad! Ik was alleen maar zo verschrikkelijk gelukkig dat zij daar zo trots en gelukkig waren!
    De dag erna hadden we een brunch bij de broer van Erik. We hebben een paar foto's laten zien om ze een indruk te geven van een mooie aankomst. Per slot van rekening hopen wij nu ook bijna gematched te worden. En weer een dag later was Erik jarig. Voor zijn verjaardag heeft hij het boek "Ouderschap voor Dummies" gekregen ;-) .

    02-03-2010 Matching t/m 11 april 2006

    De CCAA heeft weer gematched! Keurig binnen een maand. We hopen dat we nu weer ouderwetse maandelijkse matchingen mogen verwachten. Dan schiet het tenminste een beetje op.
    We zijn 6 dagen opgeschoven. Dat zijn net zoveel dossiers als de vorige keer. Alleen zijn het nu wel 6 dagen! We zien onze inlogdatum steeds meer binnen bereik komen. Als ze nu iedere maand blijven matchen is het mogelijk dat we in juni worden gematched! En dan misschien met mijn verjaardag ons voorstel met een fotootje! Dat zou een mooi kadootje zijn!
    Een klein overzichtje van een mogelijke matching:
              1 maart gematched t/m 11 april 2006 (totaal 51 RQdossiers)
              1 april   gematched t/m 17 april 2006 (totaal 54 RQdossiers)
              1 mei    gematched t/m 22 april 2006 (totaal 46 RQdossiers)
              1 juni    gematched t/m 27 april 2006 (totaal 49 RQdossiers)
    Geertje en Roland hebben een inlogdatum van 12 april 2006 en zij weten nu dat ze de volgende keer gematched worden!
    Omdat wij, Anita, Ingrid, Geertje en Nicole, nog lang niet uitgepraat waren, hadden we voor vandaag een leuk dagje uit gepland: workshop bonbons maken in Bergen op Zoom. We hebben ons prima vermaakt, gezellig gekletst, gelachen, heel geconcentreerd bonbons gemaakt en marsepeinen truffels. Het resultaat: mmmmmmmm! ;-) Ik probeer later nog wat foto's te plaatsen.

    23-02-2010 Bellen met vergunninghouder
    Onze vergunninghouder, een stichting die een vergunning heeft gekregen van het Ministerie van Justitie om te mogen bemiddelen bij internationale adoptie, is Stichting Kind en Toekomst. Toen wij ons bij hen lieten inschrijven, was de wachttijd tot aan voorstel ongeveer 10 maanden. Logisch dat zij ook van ons vroegen om af en toe even met hen te bellen. Het lijkt me voor hen dan ook leuk om niet alleen dossiernamen, maar ook een beetje de personen uit de dossiers een beetje te leren. Omdat de wachttijd zo oploopt bellen we niet vaak. Bovendien zijn wij redelijk geïnformeerd door het wereldwijdeweb. Sterker nog: Stichting Kind en Toekomst heeft zelden nieuws te melden op het matchingsvlak. En dat is toch wat we het liefst willen weten ;-) !
    Nu had ik mijzelf voorgenomen om hen te bellen wanneer de CCAA zou starten met de maand april2006. Ik heb toen niet meteen gebeld, omdat we weten dat ze druk zijn met de voorbereidingen van de adoptiereis van de LIDgroep van 29maart2006. En aangezien onze vrienden daarin meereizen mag dat natuurlijk niet fout gaan, doordat ik ze heb afgeleid met een onbelangrijk telefoontje ;-) !
    Maar we hadden 2, toch wel belangrijke, vragen bedacht. Erik wilde heel graag weten of de CCAA werkelijk terugkoppeling had gegeven dat het "dossier van de familie van Barneveld-Karssies" is ingelogd op 25 april 2006. Anders zouden we zomaar een latere LID kunnen hebben en dat willen we echt niet. De andere vraag was wat lastig. Wij hebben 4 jaar geleden bij inschrijving aangegegeven dat we graag een kindje tot 12 maanden wilden adopteren. Inmiddels is het zo dat Erik in maart 41 jaar wordt en dat ons kindje nu dan al minimaal 12 maanden oud is. We zullen dus gematched gaan worden aan een ouder kindje. Geeft helemaal niets, maar we waren benieuwd of we hiervoor nog een formulier of iets dergelijks moesten invullen. Gelukkig is dat niet het geval en groeit de leefdtijdsgrens met ons mee. Zo hadden we toch nog een paar vragen waar ze ons mee konden helpen;-).
    Op matchingsgebied waren ze erg voorzichtig en gaven ze aan dat ze niet zeker wisten of ze wel een vroege-maart-batch durfden te verwachten, omdat met Chinees Nieuwjaar veel stil ligt in China. Ai. Ik wist dat natuurlijk wel, maar op RQ staat ook dat de CCAA maar een paar dagen dicht is. Maar ik denk dat het voor mij wel even goed is dat zij even wat minder positief waren. Dat zet me wel weer even met beide benen op de grond.

    20-02-2010 Kinderkamers! (deel 2)
    Eigenlijk wilde ik dit blogje beginnen met de titel "Gezinsuitbreiding!", maar als jullie dan zouden lezen dat het niet om ons kleintje zou gaan, zou de teleurstelling te groot zijn.
    Maar toch kregen we gezinsuitbreiding in de vorm van 2 nieuwe sluierstaart goudvisjes. Ons oude Vissie was al weer zo lang alleen, die kon wel wat gezelschap gebruiken. En omdat we toch goed bezig waren, hebben we een nieuwe bak voor ze gekocht:

    Even voorstellen: Blub, Blub en Vissie

    Voor de oplettende lezer: Zien jullie de vuurtoren ;-) .
    Maar goed, dit is niet het enige waar we zaterdag mee bezig zijn geweest:
    Zaterdag zijn Erik en ik samen wezen kijken naar de kinderkamertjes die ik dinsdag al in de voorselectie had gezet en het lijkt erop dat we er uit zijn gekomen! De plaatjes in de folders zijn niet echt duidelijk, maar ik zal nog wel een foto maken in de winkel om hier te plaatsen, zodat jullie het kunnen zien.
    Het worden meubeltjes in wit hoogglans, met een aluminiumkleurig greepje. We bestellen het ledikantje een maatje groter (70x140cm) en dan worden er ook lage zijkanten bijgeleverd, zodat we het bedje makkelijk kunnen ombouwen. Ook mijn grote wens, een hoge kommode met 3 diepe en makkelijk lopende lades, is een onderdeel van deze kamer. En we willen er dan ook, toch maar, een kast bij. Eerst vond ik dat niet nodig, maar mensen om mij heen hebben me verzekerd dat we straks meer dan genoeg spulletjes hebben om erin te doen ;-) .
    De vraag is nu natuurlijk wanneer we hem willen gaan bestellen. Erik vindt dat ik eerst een keer met onze vergunninghouder, Stichting Kind en Toekomst, gebeld moet hebben. De stichting stelt het op prijs als je af en toe contact met hen houdt en inmiddels hebben we ook wel wat concrete vragen aan hen. Dat kan ik dinsdag wel doen.
    Maar ik twijfel nog even of ik dan woensdag een offerte van de kinderkamer wil hebben. Dan krijg ik last van dat duiveltje wat tegen me zegt dat het nog wel eens heeeeeeel lang kan duren voordat we ons voorstel krijgen. Misschien dat ik nog even wacht met bestellen tot de volgende ronde is gematched. Dan hebben we, hopenlijk, een klein beetje meer inzicht in wat de CCAA dit jaar van plan is om te matchen. En we hopen op een matchingsronde in de eerste week van maart. Dat duurt ook niet lang meer.
    Ik vind deze fase wel heel lastig: Aan de ene kant kriebelt het als een gek, omdat we relatief dicht bij ons kleintje zijn. Aan de andere kant ben ik bang voor grote teleurstelling als het wachten nog erg veel langer gaat duren. Ach wat, laat ik maar genieten van de kriebeltjes en tegelijkertijd én postief én realistisch blijven! En de levertijd van deze meubeltjes kan wel 12 weken zijn. Dan zitten we al eind mei. Ik ben heel benieuwd of we dan al iets meer weten!
    PS: toch nog een link gevonden met redelijke plaatjes van de kinderkamer.
    Voor een 1e impressie:
    http://www.bopita.com/products.php?pid=3&spid=105&pagenum=2#

    16-02-2010 Kinderkamers!
    Van de bende van 15 hebben nog 3 stellen meubeltjes nodig voor de kinderkamer. Dus vandaag zijn Geertje, Nicole en ik naar BabyMax en BabyDump geweest en hebben onze ogen uit gekeken. We hebben allemaal wel iets naar onze smaak en eisen gezien. Alleen moeten de mannen natuurlijk nog een keer mee, voordat er beslissingen worden genomen.
    Maar wat vond ik het leuk om nu een keer zo concreet rond te mogen kijken. Natuurlijk keek ik wel eens naar plaatjes in een reklamefolder, of stapte eens een winkel binnen, maar dat was allemaal, om een woordspeling te gebruiken, een ver-van-mn-bed-show. Nu hebben we echt informatie aangevraagd, een kinderwagen laten testen, naar levertijden geïnformeerd enzovoorts. Ik vind het alleen nog wel gek om onze kleine in het bedje of in de kinderwagen voor te stellen, omdat ik geen idee heb hoe oud hij of zij zal zijn. Wel weet ik inmiddels dat je gerust een paar uur zoet bent in 1 winkel ;-) .
    Voordat we gingen shoppen hebben we eerst koffie gedronken en alle matchingsscenario's, van veel te positief tot te negatief en alles er tussen in, doorgenomen. Zodat uiteindelijk de conclusie was dat we, in een positief scenario, misschien wel in april 2011 met de Bende van 15 op vakantie konden!
    Ja, we blijven, voorlopig, positief.

    13-02-2010 Chinees Nieuwjaar
    Met de hele bubs, minus Edwin want die was ziek, plus Mark en Marion (volgen jullie het nog ;-) ) hebben we Chinees Nieuwjaar gevierd in Den Haag.
    Het jaar van de Tijger is begonnen en volgens de Chinese jaartelling is het het jaar 4708. Wel weer mooi dat het eindigt op een "8". Dat is het geluksgetal in China. En dat het hopelijk symbolisch is dat Chinees Nieuwjaar dit jaar op Valentijnsdag begint, spreekt voor zich.
    Eenmaal in Den Haag waren we al snel Roland, Steven en Chris kwijt. Die hebben we weer gevonden in de BurgerKing ;-) ! Toen richting ChinaTown gelopen waar we werden onthaald door Chinees vuurwerk, draken- en leeuwendansen. Lekker geshopt in de leuke winkeltjes en we zijn onderzetters en schattige kommetjes rijker. En natuurlijk hebben we in "ons" Indiase restaurantje de boel op stelten gezet en heerlijk gegeten.Het was weer zooo gezellig! Tsja, en toen we in de auto op de radio Sven Kramer olympisch kampioen op de 5000m hoorden worden was dat natuurlijk een perfecte afsluiting van de dag.

    08-01-2010 Weekendje lol!
    Je zou het haast niet geloven, maar Erik en ik hebben de pre-carnaval gevierd in Bergen op Zoom! En ook deze gelegenheid was een goede reden om er maar meteen een weekendje weg van te maken.
    We mochten logeren bij Ingrid en Steven. En die hadden meteen volle bak, want ook Edwin en Anita bleven slapen.Hunter mocht gezellig bij Ilonka logeren. Kon hij meteen oefenen voor als wij naar China gaan.
    Zaterdag hebben Steven, Edwin en Erik eerst een dag gefotografeerd bij een vervallen kasteel in Belgie. Dat betekende dat Ingrid, Anita en ik lekker konden shoppen. Wel leuk om te zien hoe graag deze mama's spulletjes konden kopen voor hun dochters! En we zijn goed geslaagd ;-) .
    En 's avonds dus vastenavond gevierd in het Bergense. Versierd met jas, boerenzakdoek, maffe hoed en vitragecape vonden wij ons erg opvallend, maar we vielen in het niet bij de "echte" vierders. Gaaf hoor, hoe iedereen zich had uitgedost. De carnavalsliedjes zitten nu nog in mijn hoofd, maar dat is praktisch voor volgend jaar ;-) .

    Gek doen op vastenavond in Bergen op Zoom

    01-02-2010 Magere matching

    Tsja, en dan is er gematched en dan zijn we weer niet tevreden!
    Het is ook altijd wat ;-) . Er zijn dus maar 2 dagen gematched en psychologisch gezien schuift dat dus niet zo erg op.
    Maar als we naar het aantal gematchte dossiers kijken, dan zijn we relatief toch nog wel redelijk opgeschoven. In totaal zijn er 54 RQdossiers weggematched. Dat is bijna 2 maal zo veel als de vorige matching. Ach ja, we doen ons best om positief te blijven, maar het had een klein beetje geholpen als er een ietsiepietsie meer was gematched…

    27-01-2010 Wij willen geruchten!
    Of beter nog: nieuwe voorstellen!
    Op 28 december 2009 is de laatste matching geweest. Al weer een maand geleden dus. Mijn hoop op 2 batches voor Chinees Nieuwjaar komt dus niet uit. Maar ik ben ook heel tevreden met 1 batch: laat het maar een grote zijn ;-) . Ik kan niet wachten om onze nieuwe rode header aan te passen!
    Vooruit: 1 onmogelijk gerucht wil ik wel delen: bij de volgende matching zou heel april 2006 weggematched worden (Geertje en Ronald: Reizen we toch nog samen af!). Wauwie! En ook al weet ik dat dit volstrekte onzin is, maar omdat dit het eerste gerucht is waar onze datum (en dus ons kindje!) bij betrokken is, fladderden er ineens toch wat vlindertjes
    in mijn maag.
    Chinees Nieuwjaar begint dit jaar op 14 februari. Op de dag van de liefde: Valentijnsdag. Dat is vast een goed teken. En wie weet wat we dan weten over het matchen!

    24-01-2010 Hand
    Al een heel tijdje heb ik last van mijn rechterhand en op 12 januari ben ik hieraan geopereerd. Kleine ingreep, maar toch volledige narcose en mijn hand voor 2,5 week buiten gebruik gesteld. Ik moet zeggen: ik word steeds "handiger" met links. Maar nu rechts niet meer zo'n pijn doet, gebruik ik die toch liever. Erik is er hartstikke druk mee: 's morgens heb ik een persoonlijke badmeester en 's middags een privekok ;-) . Vrijdag mogen de hechtingen eruit en het lijkt me heerlijk om het verband eraf te mogen hebben. Hoewel met deze winterkou zo'n "bokshandschoen" van verband ook wel lekker warm zit ;-) .
    En als alles het weer doet kunnen we straks lekker aan de klus. Er moet nog e.e.a. worden geschilderd in huis én we mogen beginnen met de voorbereidingen voor de kinderkamer!  En zonder die zere hand kan ik strakjes onze kleine goed verzorgen en lekker knuffelen. Droom, droom, dagdroom.

    05-01-2010 Feest
    En of het jaar goed begonnen is!
    Edwin en Anita en Steven en Ingrid en al die andere mensen die bij deze batch zaten, hebben hun voorstel gekregen. Zo leuk om mee te maken! De blije mails en berichten van Ingrid en Steven stralen je tegemoet en Edwin en Anita grijnzen voluit. Wat een trotse papa's en mama's!
    Zaterdag gaan we op hun dochters proosten. In de kantlijn staan de links naar hun weblog.
    En wat mij betreft tellen deze voorstellen in het kader van "een goed begin is het halve werk". :-)

    02-01-2010 Gelukkig Nieuwjaar!
    Wat zal het nieuwe jaar ons gaan brengen?
    Zeker is dat we om te beginnen in maart op Schiphol staan om Edwin en Anita, Steven en Ingrid en andere 29mrt2006 LID-ers met hun kindjes daar te onmoeten na hun Chinareis! Als dat geen goed begin van het nieuwe jaar is!?
    Natuurlijk gaan we ook dit jaar veel leuke dingen plannen. Dit heeft vorig jaar geholpen om een, soms toch wel, zwaar jaar goed door te hobbelen (zie "wachten op voorstel 2009").
    Maar het allerleukste is toch wel dat ik er op dit moment zo'n vertrouwen in heb dat dit echt ONS jaar gaat worden. Ik snap dat jullie nu denken "dat heb ik eerder gehoord". En gelijk hebben jullie.
    Maar op dit moment is er gematched tot en met 3 april 2006. Dat betekent dat er nog 22 dagen te matchen zijn en dan zitten wij er bij!!!
    En voor wat betreft de goede voornemens: ik ga dit jaar weer volop bloggen (ahum). En wij blijven het leuk vinden om reacties te krijgen. Leuk ook om te weten wie er gezellig meelezen. Bovendien willen we dit weblog en jullie reacties bewaren voor onze kleine. Het is later altijd leuk om te lezen hoe er is meegeleefd gedurende deze periode.
    Nog even ter informatie: De logjes van de voorgaande jaren kun je vinden in de linkerkantlijn of door te klikken op de link bovenaan deze pagina.

    Deel dit:
    • 4
    • Tweet
    Volgende
      • Copyright © 2012Onze Adoptie-procedure
      Disclaimer | Privacy & Cookie | Copyright notice | Voorwaarden | Melding maken

      ©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.